Ewangelia Mateusza 27:31 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset jest krótki, a niesie w sobie sporo upokorzenia. Żołnierze zdejmują z Jezusa szkarłatny płaszcz, który wcześniej narzucili na Niego w drwinach, i przywracają Mu Jego własne szaty. Wygląda to na zwykłe uporządkowanie, jakby kpina dobiegła końca, a przed Nim była już tylko droga na ukrzyżowanie. Warto przy tym przejściu zatrzymać się uważnie, bo czuć w nim napięcie między tym, co zostało Mu zadane, a tym, co Mu zwrócono. Ewangelia nie opisuje, co Jezus wtedy przeżywał. Mówi jedynie o zdjęciu i zwrocie oraz o ludziach, którzy po wyszydzeniu idą dalej. Można w tym zobaczyć coś ważnego: to, co wyśmiewano i narzucono z zewnątrz, nie zdołało odebrać Mu własnej tożsamości. Szaty zostały zwrócone, a wyszydzenie zostało zdjęte jak cudza odzież. Takie spojrzenie nie łagodzi cierpienia wersetu, ale pokazuje, że nawet najbardziej poniżająca chwila nie jest ostatnim słowem o człowieku. W tej scenie Chrystus idzie na krzyż jako Ten, który pozostaje sobą, mimo że ludzie próbowali Go przebrać w drwiny.

Ewangelia Mateusza 27:31 łączy upokorzenie Jezusa z rozpoczęciem drogi na ukrzyżowanie. Żołnierze najpierw szydzą z Niego jako z króla, potem zdejmują szkarłatny płaszcz i zakładają Mu własne szaty. Ten gest kończy kpinę, ale nie przywraca Mu godności w oczach oprawców: odprowadzają Go na śmierć. Ważne jest, że Mateusz nie przedstawia tu cierpienia jako abstrakcyjnej próby. Opisuje konkretne działania ludzi: przebieranie, szyderstwo, bicie i prowadzenie skazańca. Taka precyzja nie pozwala sprowadzić krzyża do symbolu bez związku z przemocą i poniżeniem. Zarazem szyderstwo ma gorzką ironię: Jezus zostaje potraktowany jak fałszywy król, choć dalsza opowieść Mateusza pokaże, że Jego królowanie nie odpowiada wyobrażeniom oprawców o władzy. Werset sam nie wyjaśnia jeszcze całego sensu śmierci Jezusa; pokazuje moment, w którym wyrok przechodzi w wykonanie. W sąsiednim wersecie Szymon z Cyreny zostanie zmuszony do niesienia krzyża. Ciąg zdarzeń podkreśla, że Jezus idzie ku ukrzyżowaniu w realnym, brutalnym świecie, a nie poza ludzką historią.

W Ewangelii Mateusza 27:31 kończy się scena szyderstwa. Wcześniej żołnierze rozebrali Jezusa, narzucili Mu szkarłatny płaszcz, włożyli na głowę wieniec z ciernia i witali Go jako króla, żeby z Niego zakpić. Teraz zdejmują ten płaszcz i wkładają Mu z powrotem Jego własne szaty. Potem prowadzą Go na ukrzyżowanie. „A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego Jego własne szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie.” Ten opis jest zaskakująco spokojny. Dla żołnierzy to kolejna egzekucja, a skazany staje się tylko kimś, kogo trzeba przeprowadzić przez miasto. Nie ma tu wielkiej nienawiści ani wahania. Właśnie ta obojętność robi najmocniejsze wrażenie. Szaty wracające na Jezusa nie przywracają Mu godności, którą odebrano Mu w pretorium. Pokazują raczej, jak krótka i pusta była ta gra w króla. Żołnierze wracają do zwykłego porządku, a Jezus idzie dalej drogą, której nie wybrali oprawcy. Pismo nie opisuje Jego reakcji, lecz sam fakt marszu na Golgotę mówi, że szyderstwo nie decydowało o tym, co się z Nim dzieje.

Po szyderstwach żołnierze zdejmują z Jezusa szkarłatny płaszcz i wkładają Mu z powrotem własne szaty. Ten krótki ruch nie cofa przemocy ani nie przywraca Mu godności w oczach oprawców. Prowadzą Go na ukrzyżowanie, jakby był jedynie skazanym człowiekiem, którego można popędzić ku śmierci. W tej scenie szczególnie przejmująca jest zwyczajność słów: „Jego własne szaty”. Pośród widowiska drwiny pozostaje konkret ciała i człowieka, którego ubranie można zdjąć, a potem oddać. Ewangelia nie osłania cierpienia Jezusa wzniosłym obrazem. Pozwala zobaczyć upokorzenie bez pomniejszania jego ciężaru. A jednak Jezus nie przestaje być tym, za kogo Go wyszydzają: królem. Korona cierniowa i szyderczy płaszcz nie ustanawiają Jego królowania, ale odsłaniają, jak bardzo różni się ono od władzy opartej na przemocy. W kolejnych zdaniach Szymon z Cyreny zostanie przymuszony do niesienia krzyża. Droga ku Golgocie toczy się pośród ludzkiej obojętności i przymusu, a mimo to nie unieważnia obecności Boga w cierpieniu. Własne szaty Jezusa nie są znakiem ocalenia przed krzyżem. Przypominają, że w samym centrum poniżenia pozostaje człowiek, którego Bóg nie porzuca.