Ewangelia Mateusza 27:12 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka uwaga Ewangelii ma w sobie sporo ciężaru. „A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał” (Ewangelia Mateusza 27:12). Pod cudzymi zarzutami takie milczenie bywa wyczerpujące, bo człowiek czuje, że o nim mówi się coś, czego nie jest, a nie ma komu tego spokojnie wyjaśnić. Ewangelia nie opisuje, co działo się wtedy w sercu Jezusa, dlatego warto zostać przy tym, co zostało zapisane. Milczenie to jednak nie jest pustka ani bezradność. Mateusz pokazuje je jako postawę, którą zauważa Piłat, bo namiestnik bardzo się dziwi, że Jezus nie odpowiada na żadne pytanie (Ewangelia Mateusza 27:14). Ta cisza nie wchodzi w spór z tymi, którzy krzyczą najgłośniej, a jednocześnie nie jest ucieczką od prawdy. Ten fragment może być bliski każdemu, kto bywa oceniany niesprawiedliwie w pracy, w rodzinie albo we wspólnocie. Nie każde milczenie jest słabością. Czasem bywa wyrazem wierności temu, kim się jest, nawet gdy wokół brzmi wiele cudzych głosów. Mateusz nie tłumaczy, dlaczego Jezus tak postąpił, ale pokazuje, że w obecności tych, którzy oskarżali, Jego spokój nie zależał od ich słów.

Milczenie Jezusa w Ewangelii Mateusza 27:12 nie oznacza, że oskarżenia arcykapłanów i starszych pozostają bez odpowiedzi, bo brakuje Mu argumentów. W poprzednim wersecie Jezus potwierdza Piłatowi, że jest królem żydowskim; w następnym nie odpowiada już na zarzut, że wielu zeznaje przeciwko Niemu. Mateusz pokazuje więc nie całkowitą odmowę mówienia, lecz milczenie wobec oskarżycieli i ich świadectw. Ważny jest także kontekst: przywódcy wcześniej podjęli uchwałę, by Jezusa zgładzić, a teraz wydali Go namiestnikowi. Jego milczenie nie jest więc dowodem, że zarzuty są prawdziwe ani że proces jest sprawiedliwy. W scenie, w której inni formułują oskarżenia, Jezus nie podejmuje ich na warunkach wyznaczonych przez oskarżycieli. Piłat, jak dopowiada kolejny werset, dziwi się Jego braku odpowiedzi. Ten obraz nie ustanawia zasady, że milczenie zawsze jest właściwą reakcją na krzywdę. Opisuje konkretną chwilę procesu Jezusa. W jej obrębie zestawia Jego jasne wyznanie królewskiej tożsamości z milczeniem wobec oskarżeń. Milczenie nie zaciera tego, kim jest; przeciwnie, uwydatnia różnicę między Jego odpowiedzią o sobie a cudzymi zarzutami.

Ta scena pokazuje Jezusa wobec oskarżeń wnoszonych przez arcykapłanów i starszych. Ewangelista podaje sam fakt milczenia i nie tłumaczy jego przyczyny. Kontekst jest tu ważny. Wcześniej, w Ewangelii Mateusza 27:11, Jezus wyraźnie odpowiedział Piłatowi na pytanie o królestwo. Później, w Ewangelii Mateusza 27:14, czytamy, że nie odpowiedział na żadne pytanie, a namiestnik bardzo się dziwił. Milczenie nie jest więc unikaniem prawdy, bo Jezus mówił prawdę tam, gdzie padło pytanie o nią. Praktycznie patrząc, człowiek oskarżany przez ludzi, którzy już zdecydowali o wyroku, rzadko przekona ich długą obroną. Mądrość podpowiada wtedy ostrożność w słowach i spokój tam, gdzie kłótnia tylko by przeciągała sprawę. Ewangelia nie obiecuje, że każde fałszywe oskarżenie zostanie od razu rozwiane. Pokazuje jednak, że w najbardziej nierównej rozmowie można zachować wewnętrzną wolność. Spokój Jezusa wynika z tego, że wie, kim jest, i ufa Temu, który sprawuje sąd nad prawdą.

Milczenie Jezusa pojawia się pośród oskarżeń arcykapłanów i starszych. Wcześniej, zapytany przez Piłata, czy jest królem żydowskim, odpowiedział: „Tak, Ja nim jestem”. Teraz, gdy przeciwnicy Go oskarżają, nic nie odpowiada. Nie jest to więc milczenie kogoś, kto nie ma własnego głosu ani nie wie, kim jest. Jezus nie podejmuje obrony przed tymi, którzy już podjęli uchwałę, by Go zgładzić. Ewangelia nie podaje tu Jego wewnętrznych myśli ani nie wyjaśnia każdego powodu milczenia. Pokazuje jednak, że Jego godność nie zależy od tego, czy zdoła przekonać oskarżycieli. Prawda o Nim nie gaśnie, gdy zostaje otoczona zarzutami. To milczenie nie unieważnia krzywdy ani nie czyni niesprawiedliwości dobrą. Wskazuje raczej na niezwykłą powściągliwość Jezusa wobec przemocy, która narasta wokół Niego. Jest jak cisza przed sędzią, w której nie ma zgody na kłamstwo, ale też nie ma odwetu. W tej scenie wierność Bogu pozostaje obecna nawet wtedy, gdy słowa nie zmieniają biegu wydarzeń.