Ewangelia Mateusza 22:9 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza 22:9 zaczyna się od słów „Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Uczta jest już gotowa, a zaproszeni wcześniej goście zlekceważyli zaproszenie. Słudzy idą więc tam, gdzie nikt nie pilnuje porządku ani listy nazwisk, czyli na rozstajne drogi, i zapraszają każdego, kogo spotkają. Ta scena pokazuje, że król nie pozwala, by pusty stół stał dłużej, nawet gdy pierwsi zaproszeni odmówili. Warto zauważyć, że w wersecie 10 pada zdanie o złych i dobrych, a sala zapełnia się biesiadnikami. Słowo „wszystkich” w wersecie 9 nie wybiera ludzi według ich zasług, lecz według tego, na kogo słudzy natrafią. Dalsza część przypowieści mówi jednak także o stroju weselnym, którego brak zauważa król. Ten komentarz nie obejmuje tej części i nie rozstrzyga jej znaczenia. Dla kogoś, kto czuje się przypadkowy albo zepchnięty na margines, ten obraz ma szczególną wagę. Zaproszenie nie czeka na tych, którzy najpierw zasłużą na miejsce przy stole, lecz wychodzi na drogi, gdzie stoją ci, których nikt nie spodziewał się zobaczyć w sali.

Werset 22:9 zmienia kierunek przypowieści: skoro pierwsi zaproszeni odrzucili wezwanie, słudzy mają wyjść na rozstajne drogi i zaprosić napotkanych ludzi. Uczta weselna królewskiego syna, obraz królestwa niebieskiego z początku przypowieści, nie zostaje odwołana. Zmienia się grono zaproszonych. Rozstajne drogi wskazują na miejsce spotkania ludzi, którzy nie należą do jednego, zamkniętego kręgu. Polecenie „wszystkich, których spotkacie” podkreśla szeroki zasięg zaproszenia. Nie wymienia się tu zasług gości ani ich wcześniejszej pozycji. W następnym wersecie słudzy sprowadzają zarówno złych, jak i dobrych, a sala się zapełnia. Przypowieść pokazuje więc, że odrzucenie zaproszenia przez jednych nie przekreśla królewskiej uczty ani nie ogranicza jej do ludzi uznanych za godnych. Jest jednak różnica między otrzymaniem zaproszenia a całością obrazu uczty: w dalszej części król zwraca uwagę na strój weselny jednego z biesiadników. Werset 22:9 sam nie wyjaśnia tego szczegółu, nie należy więc sprowadzać go do prostego testu zasługi. Jego własny akcent jest jasny: królewskie zaproszenie dociera szeroko, także poza krąg tych, którzy je wcześniej otrzymali.

Słowa z Ewangelii Mateusza 22:9 otwierają drzwi szeroko. Polecenie brzmi: „Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie.” Rozstajne drogi to miejsca, gdzie spotykają się przypadkowi ludzie, bez wcześniejszego umówienia. Uczta jest już gotowa. Słudzy nie mają jej przygotowywać ani dobierać gości. Ich zadaniem jest zaprosić. Wcześniej zaproszeni odmówili, zajęci polem i handlem. Ten opór nie zamknął jednak sali. Dalszy ciąg przypowieści mówi, że zapełniła się ona zarówno złymi, jak i dobrymi, co pokazuje szerokość tej gościnności. Dopiero potem pojawia się sprawa stroju weselnego, która przypomina, że gość także ma swoją odpowiedzialność. Najmocniej brzmi tu słowo „wszystkich”. Zaproszenie nie czeka, aż ludzie staną się odpowiedni. Pokazuje ono, że króla obchodzi pełna sala, a nie tylko wybrana grupa. Łatwo oceniać innych po pozorach, zwłaszcza w zwykłych spotkaniach przy stole, na ulicy czy w pracy. Ten werset uczy, że serce gospodarza jest szersze niż nasze kryteria.

Rozstajne drogi są miejscem, gdzie wiele tras się przecina, ale żadna nie prowadzi wszystkich tą samą historią. W przypowieści król posyła sługi właśnie tam, by zaprosili na ucztę weselną tych, których spotkają. Po odmowie wcześniejszych gości zaproszenie dociera poza krąg tych, którzy mogli uważać je za należne sobie. Słowa „wszystkich, których spotkacie” otwierają szeroką przestrzeń. W następnym wersecie słudzy sprowadzają zarówno złych, jak i dobrych, a sala się zapełnia. Uczta należy do króla i jest przygotowana dla jego syna; przybycie gości nie jest nagrodą za doskonałość ani zasługą, którą można sobie przypisać. Wszyscy są zaproszeni, choć dalszy ciąg przypowieści pokazuje, że wejście na ucztę nie czyni jej sprawą obojętną. W tym zdaniu słychać hojność, która przekracza ludzkie podziały i oczekiwania. Słudzy nie mają selekcjonować spotkanych według ich przeszłości czy pozycji. Ich zadaniem jest przekazać zaproszenie. Rozstaje nie są więc końcem drogi ani dowodem, że ktoś znalazł się poza zasięgiem królewskiego wezwania. W obrazie uczty łaska otwiera drzwi szeroko, a zarazem przypomina, że zaproszenie prowadzi do spotkania z królem i jego synem.