Ewangelia Mateusza 22:3 – znaczenie i zastosowanie

Posłał więc swoje sługi, żeby zwołali zaproszonych na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść. Ten krótki obraz zna wiele serc, bo gospodarz przygotował stół, a goście się nie pojawiają. W Ewangelii Mateusza 22:4 słudzy wracają z tą samą prośbą i zapewnieniem, że wszystko jest gotowe, a w Ewangelii Mateusza 22:5 czytamy, że zaproszeni zlekceważyli wezwanie i poszli każdy w swoją stronę, na pole albo do handlu. Scena jest spokojna, bez wielkiego dramatu. Wystarcza zwykła zajętość własnymi sprawami i odkładanie spotkania na później, a takie odsunięcie potrafi zaboleć bardziej niż otwarty sprzeciw. Warto zauważyć, że król nie rezygnuje z zaproszenia. Jego wola pozostaje ta sama, a sługi zostają wysłane ponownie, jakby sama odmowa nie mogła zamknąć drzwi uczty. W tym powtarzaniu słychać cierpliwość kogoś, komu naprawdę zależy na obecności innych przy stole, nawet wtedy, gdy wielu nie przychodzi. Przypowieść nie opisuje wnętrza zaproszonych, a jedynie ich wybory i brak zainteresowania. Mówi natomiast o Bogu, który wzywa z troską i nie zniechęca się odmową. Zaproszenie wciąż brzmi, a uczta została przygotowana z myślą o gościach.

W przypowieści Jezusa zaproszenie nie jest jedynie informacją o wydarzeniu: król posyła sługi, by przywołali tych, którzy zostali już zaproszeni na ucztę weselną syna. Uczta jest gotowa, a wezwanie nadaje zaproszeniu konkretny moment: teraz należy przyjść. Odpowiedź „nie chcieli przyjść” wskazuje więc nie na brak wiedzy ani na przeszkodę, lecz na odmowę. To rozróżnienie ma znaczenie dla sensu obrazu. Król nie przedstawia pustej obietnicy ani nie żąda, by zaproszeni sami przygotowali ucztę. Inicjatywa i hojność należą do niego; od zaproszonych oczekuje się przyjęcia daru. Odmowa odsłania rozdźwięk między otrzymanym zaproszeniem a własną wolą. W następnym wersecie król ponawia wezwanie, a część zaproszonych wybiera pole lub handel; inni dopuszczają się przemocy wobec sług. Tak tekst rozwija początkowe „nie chcieli”: obojętność i wrogość są różnymi odpowiedziami, ale obie odrzucają królewskie wezwanie. W opowieści odmowa ma poważne konsekwencje. Przypowieść mówi o królestwie niebieskim, a nie o każdej codziennej odmowie jako znaku potępienia. Jej ostrze jest bardziej konkretne: Boże zaproszenie, przedstawione jako królewska uczta, domaga się odpowiedzi, bo łaska nie jest tym samym co przymus.

Ta krótka część przypowieści mówi o zwykłym, a przy tym bolesnym fakcie: zaproszeni nie chcieli przyjść. Król wyprawił ucztę weselną dla syna, a sługi zostały wysłane, żeby zwołali gości. Sama czynność była prosta. Odpowiedź gości była jednak inna, niż można by się spodziewać. Warto zauważyć, że w Ewangelii Mateusza 22:3 nie ma żadnego wyjaśnienia powodów. Tekst mówi o niechęci, nie o zewnętrznych przeszkodach. To ważne, bo łatwo szukać winy u sług albo u samego króla. Tekst skupia uwagę na decyzji samych zaproszonych. Dobrze to widać na przykładzie opisanym dalej, w Ewangelii Mateusza 22:5. Jeden gość wraca na swoje pole, drugi do swojego handlu. Ich codzienne sprawy są same w sobie dobre, a mimo to mogą przesłonić wszystko inne. Problem pojawia się wtedy, gdy zwykłe zajęcia stają się ważniejsze niż zaproszenie, które już przyszło. Przypowieść mówi też, że król nie rezygnuje po pierwszej odmowie. Wysyła kolejnych posłańców z gotowym przyjęciem. Dobra wola gospodarza trwa dalej, nawet wtedy, gdy goście ją lekceważą. Ten obraz pokazuje, że zaproszenie nie traci wartości przez to, że ktoś je odrzuca.

W przypowieści o uczcie weselnej król posyła sługi do ludzi już zaproszonych. Uczta jest gotowa, a zaproszenie ponowione; mimo to zaproszeni nie chcą przyjść. W samym wersecie nie wyjaśniono ich powodów. Widać natomiast bolesną rozbieżność: królewska hojność spotyka się z odmową. Obraz uczty mówi o radości przygotowanej przez króla dla syna, nie o obowiązku, który trzeba wypełnić dla własnej korzyści. Zaproszenie otwiera miejsce przy wspólnym stole. Odmowa pozostawia je puste. W tej scenie łaska ma konkretny kształt: ktoś czeka, słudzy niosą wezwanie, a świętowanie jest gotowe do rozpoczęcia. Dalszy ciąg przypowieści pokazuje, że niektórzy zaproszeni zajmują się własnymi sprawami, a inni krzywdzą posłańców. Nie należy jednak dopisywać tych szczegółów do pojedynczego zdania. Werset zatrzymuje uwagę na samym „nie chcieli przyjść” — na wolności, która może zamknąć się nawet wobec dobra. Królestwo niebieskie zostaje tu ukazane jako zaproszenie do radości związanej z synem króla. Jego odrzucenie nie czyni uczty mniej prawdziwą ani mniej gotową. Ujawnia raczej, jak poważna jest odpowiedź człowieka na dar, który został przygotowany.