Ewangelia Mateusza 22:37 – znaczenie i zastosowanie

Odpowiedź Jezusa wraca do tego, co w człowieku najgłębsze. Przykazanie miłości do Boga nie ogranicza się do pobożnych czynów ani do spokojnych nastrojów, lecz obejmuje serce, duszę i umysł. Serce, jak słyszy się w tych słowach, jest miejscem, w którym rodzą się uczucia: tęsknota, wdzięczność, lęk czy żal. Wielu wierzących zna moment, kiedy modlitwa wychodzi z nich z trudem, a mimo to wciąż przychodzą przed Boga. Ewangelia Mateusza 22:37 nie stawia warunku, że serce ma być wolne od ciężaru. Mówi o miłowaniu całym sercem, a więc także wtedy, gdy jest ono poranione. Ktoś, kto po stracie szepcze do Boga jedno zdanie bez słów, nie musi wyglądać na spokojnego, by jego miłość była prawdziwa. Przykazanie wpisuje w życie uczuciowe człowieka właśnie to, że Bóg chce się w nim spotykać. Jezus nie mówi o miłości, która przychodzi tylko wtedy, gdy serce jest lekkie. Całe serce nie oznacza serca bez rys, lecz serce, które nie zostaje zamknięte przed Bogiem. Serce noszące smutek wciąż może być miejscem, gdzie Bóg jest szukany i przyjmowany. Ta myśl nie unieważnia trudnych uczuć, pokazuje natomiast, że nawet one mogą być otwarte na Boga.

W Ewangelii Mateusza 22:37 Jezus odpowiada uczonemu w Prawie na pytanie o największe przykazanie. Nie wskazuje pojedynczego obowiązku ani jednej sfery życia, lecz przywołuje wezwanie do miłowania Boga całym sercem, duszą i umysłem. Te słowa nie dzielą człowieka na odrębne części. Podkreślają raczej, że miłość do Boga obejmuje całe jego wnętrze: pragnienia, życie i rozumienie. To ważne, bo miłość w tym przykazaniu nie sprowadza się do uczucia. Obejmuje także sposób myślenia i wyborów. Widać to choćby wtedy, gdy człowiek uznaje prawdę, nawet jeśli podważa ona jego wygodne przekonania, albo gdy jego decyzje odzwierciedlają wierność Bogu, a nie tylko chwilowy zapał. Rozum nie stoi tu w opozycji do wiary: należy do odpowiedzi człowieka na Boga. Jezus nazywa to przykazanie największym i łączy je z miłością bliźniego. W Ewangelii Mateusza 22:40 mówi, że na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy. Miłość Boga nie jest więc prywatnym przeżyciem odłączonym od relacji. Stanowi centrum, z którego wynika także troska o drugiego człowieka.

Faryzeusz zapytał Jezusa o największe przykazanie, a odpowiedź sięgnęła głębiej niż sam spór. Ewangelia Mateusza 22:37 mówi: „Będziesz miłował Pana Boga swojego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. Serce, dusza i umysł nie są trzema osobnymi pokojami, do których Boga wpuszcza się na chwilę. Wszystkie trzy wskazują na jedną osobę, która kocha całym sobą. Ta miłość rzadko wygląda jak wielki gest. Częściej widać ją w tym, jak człowiek układa tydzień, na co wydaje wieczory i jak gospodaruje pieniędzmi, które zarobił. Ktoś, kto kocha Boga sercem, z czasem zauważa, że jego pragnienia coraz bardziej zwracają się ku temu, co Bóg uważa za dobre. Ktoś, kto kocha duszą, nie odkłada modlitwy na wolny kwadrans, bo ten kwadrans może nigdy nie przyjść. Umysł uczy się pytać o prawdę w pracy, w rodzinie i w zwykłych decyzjach. Jezus od razu łączy to przykazanie z miłością bliźniego, o czym mówi Ewangelia Mateusza 22:39. Obie miłości nie konkurują ze sobą. Ewangelia Mateusza 22:40 dodaje, że na nich opiera się całe Prawo i Prorocy. Miłość do Boga nie jest więc dodatkiem do dnia. Nadaje mu kierunek.

W Ewangelii Mateusza 22:37 Jezus odpowiada uczonemu w Prawie, który pyta o największe przykazanie. Wskazuje na miłość do Boga obejmującą serce, duszę i umysł. Słowa te nie rozdzielają człowieka na osobne części, lecz mówią o całym życiu zwróconym ku Bogu: o tym, co człowiek kocha, czego pragnie i jak rozumie świat. Taka miłość nie sprowadza się do wzniosłego uczucia ani do samych słów. Może być widoczna w wierności, w uczciwym wyborze, w trosce o drugiego człowieka. Jak drzewo, którego korzenie sięgają głęboko, czerpie z jednego źródła, a jego życie ujawnia się w wielu gałęziach. Wierność Bogu przenika zwyczajną codzienność, nie pozostaje zamknięta w chwilach modlitwy. Jezus nazywa to przykazanie największym i pierwszym, a zaraz potem mówi o miłości bliźniego. Nie są to drogi rywalizujące ze sobą: miłość Boga staje się widzialna także w sposobie traktowania ludzi. Odpowiedź Jezusa prowadzi więc od pytania o rangę przykazań ku jedności życia. Serce, dusza i umysł należą do Boga, a miłość bliźniego wyrasta z tej samej wierności.