Ewangelia Mateusza 22:30 – znaczenie i zastosowanie

Saduceusze zadali Jezusowi pytanie o kobietę, którą po kolei mieli za żonę siedmiu mężczyzn, i z tej rozmowy pochodzą słowa z Ewangelii Mateusza 22:30: „Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani wychodzić za mąż, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie”. Jezus nie odpowiada na to pytanie jak na zagadkę prawną. Wskazuje, że życie po zmartwychwstaniu nie układa się według zasad tego świata, a pytający opierali się właśnie na nich. Wielu czytelników odczuwa w tym wersecie obawę, że odbiera się im to, co w małżeństwie najbliższe. Sam fragment nie mówi jednak o uczuciach ani o tym, jak wygląda miłość w niebie. Mówi o porządku życia. Zaraz potem Jezus przywołuje Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba i zauważa, że Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych (Ewangelia Mateusza 22:32). Uwaga przesuwa się więc z ziemskich form relacji na Boga, który jest źródłem życia. Dla kogoś, kto opłakuje współmałżonka, taki tekst może być trudny, bo dotyka czegoś bardzo osobistego. Warto jednak zauważyć, że Jezus kieruje spojrzenie ku Temu, który trzyma przy życiu wszystkich, którzy są w Nim.

W Ewangelii Mateusza 22:30 Jezus odpowiada na pytanie, które ma podważyć wiarę w zmartwychwstanie: skoro siedmiu braci po kolei było mężami tej samej kobiety, czyją żoną będzie ona po śmierci? Odpowiedź nie rozstrzyga, któremu z nich przypadnie pierwszeństwo. Pokazuje, że samo pytanie przenosi ziemskie zasady małżeństwa w rzeczywistość, której nie da się do nich sprowadzić. Słowa „będą jak aniołowie Boży w niebie” odnoszą się tu do tego, że po zmartwychwstaniu ludzie nie będą się żenić ani wychodzić za mąż. Nie wynika z nich, że ludzie staną się aniołami ani że obecne więzi były bez znaczenia. Jezus koryguje wyobrażenie o przyszłości, a nie odrzuca wartość małżeństwa. Werset należy czytać razem z dalszą odpowiedzią Jezusa: Bóg nazywa siebie Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, a „Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych” (Ewangelia Mateusza 22:32). Sednem nie jest szczegółowa mapa przyszłego życia, lecz Boża moc i nadzieja zmartwychwstania. Życie przyszłe nie będzie jedynie powtórzeniem obecnego porządku; będzie życiem odnowionym przez Boga.

Saduceusze przedstawili Jezusowi trudny przypadek kobiety, która po kolei wychodziła za mąż za siedmiu braci. Ich pytanie zakładało, że życie po zmartwychwstaniu będzie zwykłym przedłużeniem tego, co znamy. Jezus odpowiedział inaczej: „Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani wychodzić za mąż, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie”. Ten werset nie umniejsza małżeństwa ani relacji zbudowanych na ziemi. Wskazuje jednak, że Boża rzeczywistość nie układa się według praw, które znamy z codzienności. Pytanie, czyją żoną będzie ta kobieta, opiera się na logice posiadania i kolejności. Jezus przenosi uwagę z tego, do kogo ktoś należy, na to, kim ludzie są przed Bogiem. Łatwo mierzyć swoją wartość stanem cywilnym albo tym, czy życie poszło zgodnie z planem. Ta miara bywa bardzo ciasna wobec obietnicy, którą Bóg przygotował. Sam fragment nie opisuje szczegółów przyszłego życia i zostawia wiele pytań otwartych. Wskazuje natomiast, na kogo patrzeć, gdy one się pojawiają. W Ewangelii Mateusza 22:32 Jezus przypomina: „Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych”. Ten Bóg pozostaje wierny także wtedy, gdy ziemskie plany się kończą.

Spór saduceuszów o kobietę, która kolejno była żoną siedmiu braci, sprowadza zmartwychwstanie do porządku znanego z doczesnego życia. Jezus odpowiada, że w rzeczywistości przyszłego wieku ludzie „nie będą się ani żenić, ani wychodzić za mąż, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie”. Nie mówi, że zmartwychwstali staną się aniołami. Wskazuje, że małżeństwo, ważne i głębokie w życiu ziemskim, nie będzie tam określać relacji tak jak teraz. To słowo nie umniejsza miłości małżeńskiej. Przypomina raczej, że żadna więź nie obejmuje całej tajemnicy człowieka ani nie wyznacza granic Bożego życia. Zmartwychwstanie nie jest prostym przedłużeniem obecnego porządku, lecz rzeczywistością, której nie da się w pełni zmierzyć ziemskimi kategoriami. Jezus wiąże tę nadzieję z mocą Boga, a zaraz potem mówi o Bogu Abrahama, Izaaka i Jakuba jako o Bogu żywych. Obraz aniołów rozluźnia więc zbyt ciasne wyobrażenie wieczności. Nie odsłania wszystkich jej szczegółów, ale kieruje ku obietnicy, że śmierć nie zamyka historii człowieka, a jego przyszłość pozostaje w ręku Boga.