Ewangelia Mateusza 22:10 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 22:10 słudzy wychodzą na drogi i sprowadzają każdego, kogo napotkają, zarówno złych, jak i dobrych. Tekst nie opisuje żadnego sprawdzania ludzi ani wyboru według zasług. Ci, którzy przed chwilą stali przy drodze, nagle znajdują się w sali pełnej gości, bez wcześniejszego przygotowania i bez pytania, czy na to zasługują. Można sobie wyobrazić, że wielu z nich zdziwiło się, a może nawet zawahało przed progiem. Zaproszenie dotarło do nich, zanim zdążyli cokolwiek w sobie uporządkować. Werset mówi tylko tyle, że „sala zapełniła się biesiadnikami”, ale ta prostota wiele niesie. Gościnność króla nie czeka na ludzi doskonałych. Przypowieść nie kończy się jednak na wejściu do sali. Kolejne wersety, w Ewangelii Mateusza 22:11-13, opowiadają o człowieku, który przyszedł bez stroju weselnego, i o tym, jak został usunięty. Szerokość zaproszenia nie wyjaśnia więc wszystkiego. Zostaje w tym tekście napięcie: Bóg zaprasza wszystkich, a przecież każdy z przybyłych stoi przed tą samą ucztą i musi w niej uczestniczyć.

Werset ukazuje zmianę skali zaproszenia. Słudzy nie szukają już wyłącznie tych, których wcześniej uznano za gości; wychodzą na drogi i gromadzą „złych i dobrych”. Uczta królewska nie jest więc nagrodą przyznawaną ludziom za nienaganną przeszłość. W obrazie przypowieści miejsce przy stole otrzymują także ci, którzy nie należeli do pierwotnie zaproszonych. Nie oznacza to jednak, że zaproszenie jest obojętne wobec odpowiedzi człowieka. Już następny obraz, w którym król zauważa biesiadnika bez stroju weselnego, pokazuje, że samo znalezienie się na sali nie wyczerpuje sensu uczestnictwa. Znaczenie stroju bywa objaśniane różnie: jako obraz przemiany życia, właściwej odpowiedzi na łaskę albo gotowości wobec króla. Tekst nie podaje tu definicji, dlatego nie należy sprowadzać go do jednej pewnej formuły. Werset 10 trzyma razem dwie prawdy: zaproszenie rozchodzi się szeroko i obejmuje ludzi o różnej przeszłości, a uczta pozostaje królewską ucztą, nie prywatnym wydarzeniem urządzanym na własnych warunkach. Sala zapełniona gośćmi świadczy o rozległości wezwania; dalszy ciąg przypowieści przypomina, że wejście w zasięg zaproszenia i wierne uczestnictwo nie są tym samym.

Ewangelia Mateusza 22:10 opisuje sługi, którzy po odmowie zaproszonych wychodzą na drogi. Ich zadanie jest proste: sprowadzić każdego, kogo napotkają. Tekst mówi wprost: „Ci słudzy wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami.” Dla praktycznego myślenia ten obraz jest zaskakujący. Słudzy nie sprawdzają strojów ani zasług. Mają przyprowadzić ludzi, a gospodarz przygotował ucztę dla wszystkich, których zaproszą. W codziennym życiu łatwo zamienić zaproszenie w sito i odsiewać tych, którzy nie pasują do naszego obrazu wspólnoty. Werset pokazuje szeroki zasięg zaproszenia. Sala zapełnia się ludźmi, których wcześniej nikt nie brał pod uwagę. Tekst nie kończy się jednak na progu. Król wchodzi, żeby przyjrzeć się biesiadnikom, i dopiero wtedy pojawia się sprawa stroju weselnego. Dziesiąty werset nie opisuje, jak goście mają się przygotować. Mówi o samym zaproszeniu, które wychodzi poza krąg oczekiwanych. Czytany obok słów z Ewangelii Mateusza 22:14 o wielu powołanych i mało wybranych, pozostaje obrazem hojności gospodarza, a nie opisem tego, jak każdy przyjmuje zaproszenie.

W przypowieści o uczcie weselnej sala zapełnia się ludźmi zebranymi z dróg, nie tylko tymi, których wcześniej zaproszono. Słudzy sprowadzają „złych i dobrych”. To zdanie odsłania rozmach zaproszenia: dostęp do królewskiej uczty nie zostaje ograniczony do tych, których życie wygląda na uporządkowane albo zasłużone. Król zaprasza ludzi spotkanych pośród zwyczajnej drogi, z ich różną historią. Jest w tym obrazie nadzieja dla każdego, kto nie uważa się za oczywistego uczestnika Bożego królestwa. Wejście zaczyna się od zaproszenia, które przychodzi spoza własnych zasług. Sala pełna biesiadników staje się znakiem, że królewska hojność przekracza granice grupy i reputacji. Jednak dalszy ciąg przypowieści nie pozwala zamienić tej hojności w obojętność wobec odpowiedzi człowieka. Król zauważa gościa bez stroju weselnego, a opowieść kończy się ostrzeżeniem. Zaproszenie jest szerokie, lecz spotkanie z królem pozostaje poważne. Łaska otwiera drzwi; nie odbiera znaczenia temu, jak człowiek staje wobec daru. Sala jest pełna, ale sama obecność w niej nie wyczerpuje sensu uczty. Obraz nie wyjaśnia wszystkich szczegółów stroju; przypomina jednak, że dar królestwa domaga się odpowiedzi.