Ewangelia Mateusza 19:25 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie usłyszeli słowa o bogatym, który z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego, i zareagowali od razu: bardzo się przerazili. Ewangelia nie opisuje ich strachu szczegółowo, ale słychać go w pytaniu, które zadają: „Kto więc może się zbawić?”. Ci ludzie opuścili dom i pracę, by iść za Jezusem, a mimo to nagle tracą grunt pod nogami. Ich bezradność jest szczerym wyrazem tego, że zbawienie wymyka się ich własnym miarom. Warto zauważyć, że pytanie dotyczy ludzi w ogóle, a więc także samych uczniów. Nie szukają kogoś innego, na kogo mogliby wskazać palcem. W tym pytaniu mieści się prawdziwy lęk przed własną słabością, a Ewangelia pozwala mu wybrzmieć, zanim nadejdzie odpowiedź. Odpowiedź pada w następnym wersie: „U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe” (Ewangelia Mateusza 19:26). Słowo „niemożliwe” nie zostaje odwołane, lecz stawia się je obok Bożej mocy. Jezus nie łagodzi trudnych słów o bogactwie ani nie obiecuje prostych dróg. Przenosi ciężar z ludzkich możliwości na Boga, a to, co wydawało się końcem nadziei, staje się miejscem, w którym Bóg działa.

Pytanie uczniów wyrasta z konkretnej sceny: zamożny młodzieniec odchodzi zasmucony, ponieważ ma wiele posiadłości, a Jezus mówi, że bogatemu trudno wejść do królestwa niebieskiego. Obraz wielbłąda i ucha igielnego jeszcze mocniej podkreśla tę trudność. Uczniowie nie traktują więc zbawienia jako czegoś, co można uznać za oczywiste. Ich przerażenie ujawnia jednak szerszy sens słów Jezusa. Jeśli nawet bogactwo, które mogło dawać poczucie bezpieczeństwa, staje się przeszkodą w pójściu za Nim, pojawia się pytanie o ludzkie możliwości w ogóle: „Kto więc może się zbawić?”. Nie chodzi o wniosek, że każdy zamożny człowiek jest wykluczony, ani że samo ubóstwo zapewnia zbawienie. W tej scenie posiadłości pokazują, jak silne przywiązanie może konkurować z wezwaniem Jezusa. Odpowiedź pada zaraz potem: „U ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe” (Ewangelia Mateusza 19:26). Pytanie uczniów nie zostaje skarcone; prowadzi do zasadniczego rozróżnienia między ludzką zdolnością a Bożym działaniem. Zbawienie nie jest osiągnięciem, które można zabezpieczyć własnymi zasobami.

Uczniowie usłyszeli, że bogatemu trudno wejść do królestwa niebieskiego, i ich pytanie pokazuje, jak mocno trzymali się ludzkiej miary. Majątek, siła i dobra pozycja wydają się oparciem, więc skoro nawet to nie wystarcza, to kto może się zbawić? W Ewangelii Mateusza 19:25 czytamy: „Kto więc może się zbawić?” Ten lęk nie pochodzi jedynie z niepokoju. Odsłania, jak bardzo człowiek przyzwyczaja się do liczenia własnych zasobów. Odpowiedź przychodzi zaraz potem, w Ewangelii Mateusza 19:26: u ludzi to niemożliwe, lecz u Boga wszystko jest możliwe. Fragment nie przedstawia zbawienia jako nagrody za zasoby, zdolności czy dobre zachowanie. Wskazuje na Boga jako źródło tej możliwości, której żaden ludzki wysiłek nie zastąpi. Ludzka praca ma swoje miejsce, lecz nie decyduje o zbawieniu. W codziennym życiu ta prawda bywa trudna do przyjęcia. Człowiek pracowity, który odkłada pieniądze i planuje każdy miesiąc, łatwo uwierzy, że wszystko zależy od niego. Pytanie uczniów pokazuje jednak granice tej wiary we własne siły. Lęk nie zostaje bez odpowiedzi, bo Jezus kieruje spojrzenie uczniów ku temu, czego człowiek sam nie osiągnie.

Po odejściu zasmuconego młodzieńca i słowach Jezusa o bogactwie uczniowie nie ukrywają przerażenia. Ich pytanie w Ewangelii Mateusza 19:25 brzmi jak głos tych, którzy nagle dostrzegli, że wejście do królestwa Bożego nie jest czymś, co można sobie zapewnić własnym wysiłkiem ani zasobami. To pytanie nie zostaje jednak zawieszone w rozpaczy. W następnym wersecie Jezus mówi, że to, co niemożliwe u ludzi, jest możliwe u Boga. Nadzieja chrześcijańska nie polega więc na przekonaniu, że człowiek potrafi sam osiągnąć zbawienie. Zaczyna się tam, gdzie kończy się pewność własnej samowystarczalności, a wzrok zwraca się ku Bogu. Wielbłąd i ucho igielne z poprzedniego zdania tworzą obraz granicy, której człowiek nie umie przekroczyć własną siłą. Pytanie uczniów odsłania lęk, ale również pragnienie, by wiedzieć, czy droga do życia pozostaje otwarta. Jezus nie gani ich za ten lęk. Odpowiada, wskazując na możliwość zakorzenioną nie w ludzkim bogactwie ani doskonałości, lecz w Bogu. W tej scenie zbawienie jawi się jako dar, który przekracza ludzką miarę.