Ewangelia Mateusza 19:17 – znaczenie i zastosowanie

Młodzieniec przychodzi do Jezusa z pytaniem, które brzmi jak prośba o pewność: co dobrego ma czynić, aby otrzymać życie wieczne. Jezus nie odpowiada od razu listą zadań. Najpierw kieruje uwagę ku Temu, który jest źródłem dobra: „Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry”. W tych słowach słychać łagodne przesunięcie środka ciężkości. Pytanie szuka oparcia w czynach, a słyszy, że prawdziwe oparcie znajduje się w Bogu. W dalszej części wypowiedzi pada zdanie o przykazaniach: „A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania”. Warunek jest tu wyraźny i dotyczy konkretnej rozmowy. Słowa nie składają się na ogólną obietnicę dla każdego, kto kiedykolwiek myślał o zbawieniu, ani nie są wykładem o tym, jak ludzie na nie zapracowują. Jezus odpowiada prostym, znanym językiem, a jednocześnie pokazuje, że przykazania prowadzą ku Komuś, a nie zastępują Go. Najbardziej poruszające jest to, że pytanie o dobro zostaje odesłane do Boga. Kto chce mieć pewność, że postępuje dobrze, może w tym znaleźć oddech, bo dobro nie jest tylko listą zadań do odhaczenia, lecz relacją z Tym, który jest Dobry.

Pytanie człowieka brzmi: „co dobrego mam czynić”, jakby życie wieczne można było osiągnąć przez znalezienie właściwego czynu. Jezus przesuwa punkt ciężkości: dobro nie jest niezależną miarą ani osiągnięciem, którym człowiek może się wykazać; jego źródłem jest Bóg, „Jeden tylko jest Dobry”. Nie oznacza to, że przykazania przestają mieć znaczenie. Jezus mówi: „zachowaj przykazania” i wymienia je w dalszej rozmowie. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nie wyboru między Bogiem a przykazaniami, lecz między posłuszeństwem jako odpowiedzią na dobro Boga a posłuszeństwem traktowanym jak sposób zdobycia życia. Wersety 18–19 konkretyzują tę odpowiedź w relacjach: zakaz krzywdzenia, zdrady, kradzieży i kłamstwa oraz nakaz czci wobec rodziców i miłości bliźniego. Gdy młodzieniec oznajmia, że tego przestrzega, Jezus odsłania w kolejnej wypowiedzi jego przywiązanie do majątku i wzywa go do pójścia za sobą. Samo przytoczenie przykazań nie zamyka zatem rozmowy ani nie daje prostego rachunku zasług. Jezus kieruje ją ku temu, czy człowiek pozwala, by dobro Boga określało całe jego życie, także stosunek do posiadanych dóbr.

Pytanie o dobro zwykle prowadzi do listy. Człowiek chce wiedzieć, co już zaliczył i ile jeszcze brakuje. Jezus przenosi uwagę z własnego działania na Boga. Odpowiada pytaniem, a potem stwierdza: „Jeden tylko jest Dobry”. Dobro nie zaczyna się od zestawu zasług. Zaczyna się od Tego, kto jest dobry sam w sobie. Dalej pada zdanie o drodze: „A jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania”. Warunek jest wyraźny. Przykazania są tu wskazaniem drogi, a nie rachunkiem, który trzeba spłacić. Ich sens wyznacza Ten, który jest Dobry. Kto traktuje wiarę jak dziennik do odhaczania, łatwo wpada w dwie pułapki. Może uznać, że wystarczy ogólna poprawność, albo może sądzić, że nigdy nie dojdzie do celu. Jezus nie odpowiada ani jednym, ani drugim. Wskazuje dobroć Boga jako źródło, a przykazania jako kształt życia. Wtedy przykazania przestają być listą do odhaczenia i stają się drogą, którą idzie się z Bogiem. Taki obraz zmienia sposób, w jaki człowiek patrzy na swoje codzienne wybory.

W Ewangelii Mateusza 19:17 Jezus przesuwa pytanie z pojedynczego dobrego czynu ku Temu, który jest Dobry. Człowiek pyta, co ma zrobić, by otrzymać życie wieczne; odpowiedź nie daje mu listy zasług, dzięki którym można by życie kupić. Przypomina, że dobro ma źródło w Bogu, a przykazania wskazują drogę życia zakorzenionego w Jego woli. Słowa „jeśli chcesz osiągnąć życie, zachowaj przykazania” brzmią konkretnie. Jezus wymienia potem przykazania dotyczące krzywdy, wierności, prawdy, rodziców i miłości bliźniego. Wieczność nie zostaje tu oddzielona od codzienności: stosunek do drugiego człowieka ma znaczenie przed Bogiem. Przykazania nie są jednak pełną odpowiedzią na pragnienie młodzieńca. Gdy oznajmia, że ich przestrzega, Jezus odsłania jeszcze obszar, w którym majątek może zatrzymywać go przed pójściem za Nim. W tej rozmowie ważne jest więc nie samo pytanie o właściwy czyn, lecz kierunek całego życia. Dobro nie jest przedmiotem do zdobycia ani osiągnięciem do pokazania. Jest drogą wierności Bogu, która sprawdza się także tam, gdzie trzeba uwolnić ręce od tego, co nie pozwala kochać.