Ewangelia Mateusza 19:14 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka wypowiedź Jezusa ma w sobie wiele czułości. Dzieci zostały do Niego przyniesione, a uczniowie szorstko im tego zabraniali. Jezus nie stawia przed przyjściem żadnych warunków, lecz nakazuje, by nikt nie stał na drodze: „Pozwólcie dzieciom i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie”. Te słowa mówią coś prostego. Bliskość z Bogiem nie zaczyna się od tego, że człowiek wypadnie wystarczająco dorośle albo poważnie. Warto zauważyć, że zdanie „do takich należy królestwo niebieskie” nie opiera się na zasługach. Uczniowie uznali, że dzieci są zbyt małe, by zajmować czas nauczyciela. Jezus takiej miary nie przyjmuje, a Jego słowa wskazują raczej na to, do kogo należy królestwo, niż na to, kto zdał egzamin z pobożności. Może to być pociecha dla tych, którzy czują, że ich ciężar jest za lekki na modlitwę albo za ciężki na zwykłą rozmowę z Bogiem. Ewangelia nie wymaga od nich wielkości. Ten fragment w Ewangelii Mateusza 19:14 przypomina, że Bóg chce przyjmować nas takimi, jakimi przychodzimy.

W Ewangelii Mateusza 19:13–15 dzieci zostają przyniesione do Jezusa, aby włożył na nie ręce i pomodlił się za nie. Uczniowie szorstko im tego zabraniają, a Jezus odpowiada: „Pozwólcie dzieciom i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie”. Jego słowa korygują nie tylko zachowanie uczniów, lecz także ich ocenę tego, kto może znaleźć się blisko Niego. Kluczowe rozróżnienie dotyczy dostępu do Jezusa: uczniowie stawiają przeszkodę, Jezus ją usuwa. Nie przedstawia dzieci jako wzoru doskonałości ani nie wyjaśnia tu wszystkich kwestii dotyczących ich wiary. Mówi, że „do takich należy królestwo niebieskie” — obejmuje więc dzieci, które uczniowie chcieli odprawić, a zarazem wskazuje na ludzi podobnych do nich. Dziecko nie przychodzi jako ktoś, kto może powołać się na własne osiągnięcia czy pozycję. Werset nie ustanawia szczegółowych zasad przyjmowania do wspólnoty ani nie rozstrzyga samodzielnie wszystkich sporów o chrzest dzieci. Jasno pokazuje jednak, że uczniowska gorliwość może stać się przeszkodą, gdy wyklucza tych, których Jezus przyjmuje. Królestwo niebieskie nie jest nagrodą za społeczny status. Jezus okazuje dzieciom uwagę i błogosławieństwo.

Uczniowie chcieli chronić Nauczyciela. Dzieci wydawały im się zbędnym zamieszaniem, więc szorstko zabraniali im podchodzić, jak opisuje Ewangelia Mateusza 19:13. Jezus odpowiedział inaczej. Słowa z Ewangelii Mateusza 19:14 brzmią: „Pozwólcie dzieciom i nie przeszkadzajcie im przyjść do Mnie; bo do takich należy królestwo niebieskie.” Najpierw pada polecenie, a potem jego uzasadnienie. Królestwo należy do takich, którzy nie mają wiele do pokazania. Dziecko przychodzi z tym, co ma, i zostaje przyjęte. W codzienności przeszkodą rzadko bywa złośliwość. Częściej jest to przekonanie, że ktoś jeszcze nie dorósł do bliskości z Bogiem. Takie przekonanie stawia wysokie progi: wiedzę, zasługi, uporządkowane życie. Jezus nie stawia przed przyjściem do Siebie żadnego egzaminu. Ten fragment nie opisuje, jak dorośli mają stać się dziećmi ani jak wiarę należy rozumieć. Wskazuje natomiast, kto ma do Jezusa prawo. Królestwo nie czeka na lepszych ludzi. Drzwi są otwarte dla tych, którzy przychodzą takimi, jacy są.

Scena w Ewangelii Mateusza 19:14 rozgrywa się pośród sporów i poważnych pytań o małżeństwo. Przyniesiono Jezusowi dzieci, by je pobłogosławił i modlił się za nie, lecz uczniowie próbowali je powstrzymać. Jezus nie uznaje ich za przeszkodę ani za sprawę mniej ważną. Jego słowa przywracają im miejsce blisko Niego. „Pozwólcie dzieciom” brzmi jak otwarcie drogi, którą inni zamknęli. W tym geście widać coś istotnego dla królestwa niebieskiego: nie jest ono nagrodą za znaczenie, dojrzałość czy umiejętność zabiegania o uwagę. Dzieci przychodzą zależne od tych, którzy je niosą; Jezus przyjmuje je bez żądania, by najpierw udowodniły swoją wartość. Słowa „do takich należy królestwo niebieskie” nie przypisują dzieciom doskonałości. Wskazują raczej, że Boże panowanie obejmuje także tych, których łatwo uznać za nieważnych lub odsunąć na bok. Uczniowie chcieli rozstrzygnąć, kto może podejść do Jezusa. On sam wyznacza granicę ich władzy: nie wolno zasłaniać dostępu do Niego przed tymi, których przyjmuje. W tej scenie królestwo staje się widoczne nie w sporze o pierwszeństwo, lecz w przyjęciu bezbronnych.