Ewangelia Mateusza 17:22 – znaczenie i zastosowanie

Jezus ponownie mówi tu uczniom o swoich cierpieniach. Zaczął już o nich mówić wcześniej (Ewangelia Mateusza 16:21), a ponieważ trudno im było to usłyszeć, uznał, że trzeba tę zapowiedź powtórzyć. Są rzeczy, które Bóg mówi raz, a nawet dwa razy, a ludzie mimo to ich nie pojmują.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, co Jezus przepowiedział o sobie: że zostanie wydany i zabity. Wiedział z wyprzedzeniem, co Go czeka, a jednak podjął dzieło naszego odkupienia. W szczególny sposób ukazuje to Jego miłość. Świadomość nadchodzących cierpień była w pewnym sensie cierpieniem, którego doświadczał z wyprzedzeniem, ale miłość do ludzi sprawiała, że mógł je znosić.

Mówi, że zostanie wydany w ręce ludzi. Można rozumieć te słowa jako wskazujące na to, że Bóg Ojciec wydał Go zgodnie ze swoim ustalonym zamysłem i uprzednią wiedzą (Dzieje Apostolskie 2:23; List do Rzymian 8:32). Jednak chodzi tu o to, że Judasz wydał Jezusa kapłanom, a oni przekazali Go Rzymianom. Został wydany w ręce ludzi, z którymi łączyła Go wspólna ludzka natura i po których mógł się spodziewać współczucia oraz życzliwości. Był też pośród tych, których przyszedł zbawić i od których mógł oczekiwać czci oraz wdzięczności. A jednak to właśnie oni mieli Go prześladować i zabić.

Jezus mówi też, że Go zabiją. Ich gniew nie mógł zaspokoić się niczym mniejszym. Pragnęli Jego krwi, Jego drogocennej krwi. „To dziedzic — mówili — zabijmy go”. Tylko to mogło zaspokoić Bożą sprawiedliwość i wypełnić misję Chrystusa. Jeśli miał być ofiarą, która usuwa grzech, musiał umrzeć, bo bez przelania krwi nie ma przebaczenia.

Dodaje, że trzeciego dnia zostanie wskrzeszony. Mówiąc o swojej śmierci, zapowiada zarazem zmartwychwstanie — radość, która Go czekała. Ze względu na nią zniósł krzyż i wzgardził hańbą. Była ona zachętą nie tylko dla Niego, lecz także dla uczniów. Skoro miał powstać z martwych trzeciego dnia, Jego nieobecność nie miała trwać długo, a powrót do uczniów miał nastąpić w chwale.

Zwróćmy teraz uwagę na to, jak uczniowie przyjęli tę zapowiedź. Bardzo się zasmucili. Ich smutek świadczył o miłości do Mistrza, ale też o tym, jak niewiele rozumieli z Jego misji. Piotr nie odważył się ponownie sprzeciwić tej zapowiedzi, jak wcześniej (Ewangelia Mateusza 16:22), bo został wtedy ostro skarcony. Mimo to on i pozostali uczniowie głęboko ją przeżywali: oznaczała ich własną stratę, cierpienie Mistrza oraz grzech i zgubę tych, którzy mieli się tego dopuścić.