Ewangelia Mateusza 14:34 – znaczenie i zastosowanie

Opisano tu liczne cuda, których Chrystus dokonał po drugiej stronie jeziora, w ziemi Genezaret. Dokądkolwiek przychodził, czynił dobro. Genezaret był krainą położoną między Betsaidą a Kafarnaum. Od niej jezioro wzięło swoją nazwę albo to ona wzięła nazwę od jeziora, zwanego Jeziorem Genezaret (Ewangelia Łukasza 5:1). Nazwa ta oznacza „dolinę gałęzi”.

Zwróćmy najpierw uwagę na gorliwość i wiarę tamtejszych ludzi. Byli lepsi od swoich sąsiadów, Gergezeńczyków, mieszkających nad tym samym brzegiem jeziora. Gergezeńczycy prosili Chrystusa, by odszedł, bo niczego od Niego nie chcieli. Ci ludzie prosili Go o pomoc, bo wiedzieli, że Go potrzebują. Chrystus uznaje, że największym zaszczytem, jaki możemy Mu oddać, jest korzystanie z Jego pomocy.

Wiemy, w jaki sposób ludzie zostali przyprowadzeni do Chrystusa. Słyszeli o Nim. Zapewne cudowne przeprawienie się przez jezioro, o którym rozpowiadali ludzie z łodzi, przygotowało drogę do Jego życzliwego przyjęcia w tej okolicy. Chrystus ma wielkie zamiary w tym, co czyni. Mieszkańcy wiedzieli o tym wydarzeniu i o innych cudach, których dokonał, dlatego pobiegli do Niego. Ci, którzy znają imię Chrystusa, zwracają się do Niego. Gdyby Chrystus był lepiej znany, nie byłby tak zaniedbywany. Ludzie ufają Mu tylko na tyle, na ile Go znają.

Wiedzieli też, że jest wśród nich tylko przez pewien czas. Mądry jest ten, kto dostrzega sprzyjającą chwilę i dobrze ją wykorzystuje. Winą świata było to, że Chrystus był na świecie, a świat Go nie poznał (Ewangelia Jana 1:10). Nie poznała Go także Jerozolima (Ewangelia Łukasza 19:42). Byli jednak tacy, którzy rozpoznali, że jest wśród nich. Lepiej wiedzieć, że jest wśród nas prorok, niż wiedzieć jedynie, że kiedyś tu był (Księga Ezechiela 2:5).

Przyprowadzali też innych do Chrystusa, mówiąc sąsiadom, że przybył do ich krainy. Rozesłali tę wiadomość po całej okolicy. Ci, którzy znaleźli Chrystusa, powinni zrobić wszystko, co mogą, aby przyprowadzić do Niego także innych. Nie powinniśmy zatrzymywać dla siebie duchowych dobrodziejstw. W Chrystusie jest dość dla wszystkich, więc nikt nie zyskuje na tym, że zatrzymuje te dobra dla siebie. Gdy mamy sposobność otrzymać dobro dla własnej duszy, powinniśmy przyprowadzić jak najwięcej innych, aby mogli mieć w nim udział. Więcej osób przyjęłoby Chrystusa, gdyby je tylko zaproszono i wezwano.

Roznieśli tę wiadomość po swojej krainie, bo była ich krainą i zależało im na jej dobru. Nie ma lepszego sposobu, by okazać miłość do ojczyzny, niż szerzyć w niej poznanie Chrystusa. Bliskość innych daje nam sposobność czynienia dobra i powinniśmy ją wykorzystywać. Ci, którzy mieszkają blisko nas, powinni coś od nas otrzymać, choćby dobry przykład, który pomoże im zbliżyć się do Chrystusa.

Przychodzili do Chrystusa nie tylko po to, a być może nawet nie przede wszystkim po to, by słuchać nauczania, lecz by uzdrowił ich chorych. Przyprowadzali do Niego wszystkich cierpiących na różne dolegliwości. Jeśli miłość do Chrystusa i Jego nauki nie przywiedzie ludzi do Niego, może uczynić to choćby własny interes. Gdybyśmy naprawdę zabiegali o własne dobro, pokój i pomyślność, szukalibyśmy tego, co należy do Chrystusa. Oddajemy Mu cześć i sprawiamy Mu radość, gdy przyjmujemy od Niego łaskę i usprawiedliwienie przed Bogiem. To do Chrystusa należy przyprowadzać chorych. Jest Lekarzem, Słońcem Sprawiedliwości, w którego skrzydłach jest uzdrowienie.

Przychodzili do Niego z wielką gorliwością. Błagali, by pozwolił im dotknąć choćby skraju swojej szaty (Ewangelia Mateusza 14:36). Ich wytrwałość widać w tym, że Go błagali. Z pewnością powinniśmy prosić o uzdrowienie, skoro Bóg przez swoich sług wzywa nas, byśmy je przyjęli. Największe dary i błogosławieństwa otrzymuje się od Chrystusa przez prośbę. Proście, a będzie wam dane.

Przychodzili do Niego z wielką pokorą. Wiedzieli, że są daleko od Niego, i pokornie błagali Go o pomoc. Chęć dotknięcia skraju Jego szaty świadczy o tym, że uważali się za niegodnych szczególnej uwagi. Nie sądzili, że powinien osobiście zająć się ich przypadkiem, a tym bardziej dotknąć ich, by uzdrowić. Za wielką łaskę uznaliby już samo pozwolenie na dotknięcie skraju Jego szaty. W krajach Wschodu ludzie okazują szacunek władcom, całując rękaw lub brzeg ich szaty.

Przychodzili z mocnym przekonaniem o Jego mocy. Nie wątpili, że zostaną uzdrowieni, choćby tylko przez dotknięcie skraju Jego szaty. Wierzyli, że nawet najdrobniejszy znak więzi z Nim przyniesie im obfitą pomoc. Nie prosili o uroczysty gest, jakiego oczekiwał Naaman, gdy chciał, by prorok pomachał ręką nad chorym miejscem (Druga Księga Królewska 5:11). Byli pewni, że w Chrystusie jest tak wielka pełnia mocy uzdrawiania, iż nikt z tych, którzy się do Niego zbliżą, nie pozostanie nieuzdrowiony. To właśnie w tej okolicy kobieta cierpiąca na krwotok została uzdrowiona, gdy dotknęła skraju Jego szaty, a Chrystus pochwalił jej wiarę (Ewangelia Mateusza 9:20–22). Zapewne ta historia dodała im odwagi. Doświadczenia innych, którzy szukali Chrystusa, mogą nas prowadzić i dodawać nam odwagi, gdy sami Go szukamy. Warto korzystać z tych samych środków, które wcześniej pomogły innym.

Rezultat ich przyjścia do Chrystusa był zdumiewający. Ci potomkowie Jakuba nie szukali Go na próżno, bo wszyscy, którzy Go dotknęli, zostali całkowicie uzdrowieni. Uzdrowienia Chrystusa są pełne: tych, których uzdrawia, uzdrawia całkowicie. Nie wykonuje swojego dzieła tylko częściowo. Uzdrowienie duchowe może nie dokonać się od razu, ale Ten, który rozpoczął dobre dzieło, z pewnością doprowadzi je do końca (List do Filipian 1:6).

W Chrystusie jest dość mocy uzdrawiania dla każdego, kto do Niego przychodzi, bez względu na to, jak wielu ich jest. Drogocenny olejek wylany na Jego głowę spływał aż na skraj Jego szaty (Księga Psalmów 133:2). Nawet najmniejsza cząstka darów Chrystusa, niczym skraj Jego szaty, jest napełniona obfitym bogactwem Jego łaski. On może zbawić całkowicie.

Moc uzdrawiania, która jest w Chrystusie, służy dobru tych, którzy prawdziwie dotykają Go żywą wiarą. Chrystus jest w niebie, ale Jego słowo jest blisko nas, a On sam jest obecny w tym słowie. Gdy łączymy wiarę ze słowem, odnosimy je do siebie, ufamy mu i poddajemy się jego nakazom oraz działaniu, wtedy dotykamy skraju szaty Chrystusa. Jeśli dotykamy Go w ten sposób, zostajemy uzdrowieni. Chrystus oferuje uzdrowienie duchowe na tak prostych warunkach, że można powiedzieć, iż uzdrawia darmo. Jeśli więc nasze dusze giną od swoich ran, nie jest to wina naszego Lekarza. Nie wynika to z braku Jego umiejętności ani gotowości. Wina leży wyłącznie po naszej stronie. Mógłby nas uzdrowić i chciałby to uczynić, ale nie chcieliśmy przyjąć uzdrowienia. Wtedy nasza krew spadnie na nasze głowy.