Ewangelia Mateusza 14:16 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie widzą przed sobą zmęczony tłum, późną porę i puste miejsce wokół. Ich propozycja brzmi rozsądnie: niech ludzie idą do wsi i kupią sobie żywność. W tej prośbie słychać troskę, ale też chęć, by sprawę zamknąć i odsunąć od siebie ciężar. Jezus odpowiada inaczej. Słowa „Lecz Jezus im odpowiedział: Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!” zmieniają kierunek myślenia, od odsyłania ludzi do dawania im tego, co jest pod ręką. Ta odpowiedź przychodzi po zdaniu, w którym Jezus zlitował się nad tłumem i uzdrowił jego chorych (Ewangelia Mateusza 14:14). Współczucie najpierw dotyka ludzkiej potrzeby, a dopiero potem pojawia się wezwanie do działania. Uczniowie mają pięć chlebów i dwie ryby, czyli niewiele, a mimo to nie zostają z problemem sami. Fragment ten nie obiecuje, że każdy trudny wieczór rozwiąże się cudem. Pokazuje natomiast, że głód innych nie musi być czymś, co tylko obserwujemy z dystansu. Po nakarmieniu tłumu zebrano dwanaście pełnych koszy (Ewangelia Mateusza 14:20), co wskazuje, że dar Jezusa wykracza poza to, co uczniowie byli w stanie policzyć.

„Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!” — odpowiedź Jezusa odwraca rozwiązanie zaproponowane przez uczniów. Oni widzą późną porę, odludne miejsce i potrzebę odesłania tłumu do wsi. Jezus nie zaprzecza trudnościom ani nie udaje, że jedzenia jest pod dostatkiem. Zmienia natomiast pytanie: zamiast rozważać, jak pozbyć się problemu, uczniowie mają uczestniczyć w zaspokojeniu potrzeby ludzi. To ważne, że polecenie pada po tym, jak Jezus ulitował się nad tłumem i uzdrawiał chorych. Troska nie pozostaje tu jedynie uczuciem: przybiera postać konkretnego pokarmu. Zarazem uczniowie nie dysponują obfitymi zapasami. W następnym wersecie mówią o pięciu chlebach i dwóch rybach; Jezus każe przynieść je do siebie. Potem rozdaje pokarm przez uczniów, a tłum je do sytości. Fragment nie obiecuje, że każda niedostateczna ilość zasobów cudownie wystarczy w każdej sytuacji. Pokazuje natomiast, że w tej historii Jezus nie odsyła potrzebujących i włącza uczniów w swoje działanie. Ich ograniczone środki nie są końcem opowieści, ale zostają powierzone Jezusowi i służą innym.

Uczniowie widzą problem wyraźnie: pora późna, miejsce puste, tłum głodny. Ich rozwiązanie wydaje się rozsądne. Niech ludzie idą do wsi i kupią sobie żywność. Jezus odpowiada krótko: „Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!”. Pierwsza część zamyka drogę ucieczki, a druga zwraca zadanie uczniom. Praktyczny sens tej odpowiedzi jest prosty. Jezus nie wymaga od uczniów tego, czego nie mają. Oni wymieniają to, co mają pod ręką: pięć chlebów i dwie ryby. Jezus każe właśnie to przynieść. Łatwo zacząć od listy tego, czego zabrakło, i uznać ją za powód, by oddać sprawę komuś innemu. Ewangelia pokazuje inny punkt wyjścia. Tekst nie opisuje, jak dokładnie doszło do nasycenia tłumu, i nie obiecuje, że każda skromna sytuacja zakończy się obfitością. Zapisuje natomiast, że zadanie zostało przy uczniach, a Jezus był przy nich. Na końcu zebrano dwanaście pełnych koszy kawałków, więc to, co wydawało się zbyt małe, okazało się wystarczające dla wszystkich.

W tej scenie uczniowie widzą przede wszystkim późną porę i pustkowie. Tłum nie ma gdzie kupić jedzenia. Ich propozycja, by ludzie odeszli do wsi, brzmi rozsądnie. Jezus odpowiada jednak: „Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!” Nie odsyła potrzebujących, lecz powierza uczniom troskę o ich najbliższą potrzebę. Słowa te padają po śmierci Jana Chrzciciela. Jezus sam oddalił się na osobne miejsce, a mimo to, widząc tłum, ulitował się nad nim i uzdrowił chorych. Ewangelia nie przedstawia troski jako łatwej ani niewyczerpanej siły uczniów. Pokazuje, że Jezus nie odwraca wzroku od ludzkiego głodu, nawet gdy nastał wieczór, a miejsce wydaje się nieprzyjazne. Uczniowie mają tylko pięć chlebów i dwie ryby. Jezus każe przynieść Mu to, co mają, błogosławi pokarm i daje go uczniom, by podali go tłumom. Chleb przechodzi z rąk do rąk; w tej drodze uczniowie stają się uczestnikami troski większej niż ich skromne zasoby. Ten fragment nie obiecuje, że każda potrzeba zostanie zaspokojona w cudowny sposób. Ukazuje Jezusa, który dostrzega głód, i uczniów, którym powierza służbę przy Jego darze.