Ewangelia Marka 9:23 – znaczenie i zastosowanie

Ojciec chłopca przychodzi do Jezusa z długą historią bólu. Syn cierpi od dzieciństwa, a duch wielokrotnie rzucał go w ogień i w wodę. W tym zmęczeniu ojciec mówi słowa, w których słychać zarówno prośbę, jak i niepewność: „Lecz jeśli możesz coś zrobić, zlituj się nad nami i pomóż nam!” Jezus odwraca to zdanie i pyta: „Jeśli możesz?” Brzmi to jak wyzwanie, ale zarazem otwiera przestrzeń na szczerość wobec Boga. Dopiero następnie pada zdanie, które dobrze znamy: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy” (Ewangelia Marka 9:23). Warto zauważyć, czego ono nie mówi. Nie obiecuje, że każde cierpienie ustąpi na życzenie człowieka, ani że wiara musi być wolna od wątpliwości. Wskazuje na relację. Kto wierzy, stoi przed Bogiem, a nie sam wobec ciemności. Zaraz potem ojciec woła: „Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu!” W tym krótkim wyznaniu widać, że wiara może być drżąca, a prośba o pomoc w słabości jest jej prawdziwą częścią.

Jezus nie udziela tu ogólnej obietnicy, że wiara zapewni spełnienie każdego pragnienia. Odpowiada ojcu, który właśnie powiedział: „Lecz jeśli możesz coś zrobić, zlituj się nad nami i pomóż nam!” (Ewangelia Marka 9:22). Powtórzenie „Jeśli możesz?” odwraca ciężar pytania: problemem nie jest ograniczona moc Jezusa. Zdanie „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy” trzeba czytać w tej konkretnej scenie. Ojciec nie otrzymuje instrukcji, jak przez dostatecznie silną wiarę wymusić cud. Jego następne słowa brzmią: „Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu!” (Ewangelia Marka 9:24). Wiara okazuje się tu nie pewnością pozbawioną wahań, lecz zwróceniem się do Jezusa także z własną niepewnością. Rozmowa nie usuwa napięcia między ufnością a zwątpieniem; zachowuje je w jednym krótkim wyznaniu. To Jezus wypędza ducha i podnosi chłopca. Werset nie ustanawia więc miary, według której brak uzdrowienia dowodziłby słabości czyjejś wiary. Opowiada o mocy Jezusa i o wierze, która nie ukrywa kruchości. W centrum nie stoi zdolność człowieka do osiągnięcia niemożliwego, lecz odpowiedź Jezusa na prośbę ojca. Cud nie jest tu nagrodą za bezbłędne przekonanie.

Ojciec chłopca powiedział: „Lecz jeśli możesz coś zrobić”. Jezus oddaje mu to pytanie, a potem mówi: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy” (Ewangelia Marka 9:23). Słowo „możliwe” opisuje to, co może zdziałać Bóg. Wiara jest drogą, na której ta moc zostaje przyjęta. Ten werset pada w trudnej historii. Chłopiec od dzieciństwa cierpi przez ducha, który rzuca nim o ziemię. Ojciec nie ma pewności. Jego odpowiedź nie jest wielką deklaracją, tylko szczerym wołaniem: „Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu!” (Ewangelia Marka 9:24). Wiara i niedowiarstwo stoją tu obok siebie, a ojciec zwraca się z tym do Jezusa. Warto też zauważyć granice tej obietnicy. Werset nie gwarantuje, że każda trudna sprawa zakończy się zgodnie z naszą prośbą. Mówi o możliwości, która ma swoje źródło w Bogu, dla tego, kto wierzy. Ewangelia pokazuje jednak, że Jezus ujmuje chłopca za rękę i podnosi go. Tam, gdzie wielu widziało już koniec, Jezus przywraca życie.

W słowach Jezusa słychać echo prośby ojca: „Jeśli możesz coś zrobić, zlituj się nad nami i pomóż nam!”. Odpowiedź „Jeśli możesz?” zatrzymuje uwagę przy granicy, którą ojciec nieśmiało stawia przed pomocą. Jezus kieruje ją ku wierze: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy”. Nie jest to obietnica, że wiara zapewni człowiekowi każdy oczekiwany skutek. W tej scenie nie działa jak siła, którą można uruchomić, ani jak pewność wolna od lęku. Ojciec zaraz potem woła: „Wierzę, zaradź mojemu niedowiarstwu!”. Jego wiara mieści się w jednym zdaniu razem z bezradnością. Nie musi najpierw stać się doskonała, by zwrócić się do Jezusa. Można widzieć w tej rozmowie nie tyle próbę siły ojca, ile odsłonięcie miejsca, w którym jego nadzieja spotyka się z mocą Chrystusa. Ojciec nie zostaje sam ze sprzecznością w swoim wołaniu. Jezus działa, a potem ujmuje chłopca za rękę i podnosi go. Wiara nie jest tu gwarancją, że każde cierpienie zniknie. Jest zwróceniem się ku Jezusowi, nawet gdy zaufanie i niedowierzanie wciąż są blisko siebie.