Ewangelia Marka 7:31 – znaczenie i zastosowanie

Nasz Pan Jezus nie pozostawał długo w jednym miejscu. Wiedział, gdzie powinien pełnić swoją służbę, i podążał za nią, gdy się zmieniała. Gdy uzdrowił córkę kobiety z Kanaanu, zakończył dzieło, które miał tam wykonać, więc opuścił tamtą okolicę i wrócił w stronę Morza Galilejskiego, gdzie zwykle przebywał. Nie ruszył tam najkrótszą drogą, lecz podróżował przez środek krainy Dekapolu, położonej w większości po drugiej stronie Jordanu. Często odbywał tak długie wędrówki, gdy wszędzie czynił dobro.

Czytamy tu o uzdrowieniu, którego nie opisali pozostali ewangeliści. Mężczyzna był głuchy i miał trudności z mówieniem. Niektórzy sądzą, że urodził się głuchy, a więc z natury był też niemy. Inni uważają, że stracił słuch wskutek choroby lub wypadku albo przynajmniej słyszał bardzo słabo, a poza tym miał wadę wymowy.

Nie potrafił mówić wyraźnie, więc nie mógł swobodnie rozmawiać. Nie doświadczał ani radości, ani pożytku płynącego ze słuchania innych i wyrażania własnych myśli. Powinno nas to skłaniać do dziękowania Bogu za dar słuchu, zwłaszcza za możliwość słuchania Jego słowa, oraz za dar mowy, dzięki której możemy Go chwalić. Powinno też budzić w nas współczucie dla osób głuchych i niemych oraz skłaniać do łagodnego traktowania ich.

Ci, którzy przyprowadzili tego nieszczęsnego człowieka do Chrystusa, prosili, aby położył na nim rękę, tak jak prorocy czynili, błogosławiąc kogoś w imieniu Pana. Nie prosili jedynie o uzdrowienie. Chcieli, by Chrystus dostrzegł jego potrzebę i użył swojej mocy według własnej woli.

Uzdrowienie dokonane przez Chrystusa miało uroczysty charakter, a niektóre jego szczegóły są niezwykłe. Najpierw odprowadził mężczyznę na bok, z dala od tłumu. Zwykle dokonywał cudów publicznie, aby wszyscy mogli je zobaczyć i dokładnie zbadać. Tym razem uzdrowił go na osobności, pokazując, że nie szuka własnej chwały, i ucząc nas, by unikać wszystkiego, co przypomina popisywanie się. Od Chrystusa uczymy się pokory i czynienia dobra tam, gdzie widzi je tylko Bóg.

Użył też więcej widocznych gestów niż zazwyczaj. Włożył palce w uszy mężczyzny, jakby chciał usunąć to, co je blokowało. Potem splunął na swój palec i dotknął nim jego języka, jakby chciał uwolnić go od tego, co krępowało mowę. Gesty te w żaden sposób nie spowodowały uzdrowienia. Były znakami mocy Chrystusa i miały umocnić wiarę mężczyzny oraz tych, którzy go przyprowadzili. Moc pochodziła wyłącznie od Chrystusa, bo tylko On uzdrawia.

Chrystus spojrzał w niebo, oddając Ojcu chwałę za to, czego dokonywał. Jako Pośrednik, czyli Ten, który staje między Bogiem a ludźmi, działał w zależności od Ojca i miał wzrok utkwiony w Nim. Pokazywał w ten sposób, że działa mocą Bożą, którą miał jako Pan z nieba i którą stamtąd przyniósł. Pan stworzył ucho, które słyszy, i oko, które widzi, i może je na nowo uzdrowić. Chrystus kierował też ku niebu człowieka, który widział, ale nie słyszał, aby tam szukał pomocy. Mojżeszowi, który nie potrafił swobodnie mówić, również wskazano tę prawdę: to Pan stworzył ludzkie usta i to On sprawia, że człowiek jest niemy lub głuchy, widzi lub jest niewidomy (Księga Wyjścia 4:11).

Chrystus westchnął. Nie dlatego, że uzdrowienie było dla Niego trudne ani że brakowało Mu mocy Ojca. W ten sposób okazał współczucie wobec cierpień ludzkiego życia i solidarność z tymi, którzy cierpią, jako Ten, który naprawdę zna nasze słabości. W przypadku tego mężczyzny westchnął nie dlatego, że nie chciał mu pomóc, lecz ze względu na pokusy, z którymi mężczyzna będzie się teraz mierzył, oraz grzechy, w które może popaść, zwłaszcza grzechy języka. Lepiej byłoby, gdyby nadal nie mógł mówić, gdyby łaska nie pomogła mu strzec swoich ust (Księga Psalmów 39:1).

Następnie Chrystus powiedział: „Effatha”, czyli: „Otwórz się”. Nie miało to nic wspólnego z zaklęciami ani tajemniczymi szeptami ludzi, którzy zajmowali się złymi duchami (Księga Izajasza 8:19). Chrystus mówił z mocą, a Jego słowo niosło w sobie skuteczność. „Otwórz się” obejmowało oba aspekty uzdrowienia: niech otworzą się uszy i usta, niech człowiek swobodnie słyszy i mówi, niech ustanie to, co go krępowało. Skutek był zgodny ze słowem: natychmiast otworzyły się jego uszy, więzy języka zostały rozwiązane i zaczął mówić poprawnie (Ewangelia Marka 7:35). Błogosławiony jest człowiek, który, gdy tylko mógł już słyszeć i mówić, miał blisko siebie Pana Jezusa, z którym mógł rozmawiać.

To uzdrowienie dowiodło, że Chrystus jest Mesjaszem, ponieważ zapowiedziano, że dzięki Jego mocy otworzą się uszy głuchych, a język niemych zaśpiewa (Księga Izajasza 35:5–6). Pokazało również, co Ewangelia czyni w ludzkich sercach. Wielkie wezwanie Ewangelii i łaska Chrystusa dla biednych grzeszników brzmią: „Effatha”, czyli: „Otwórz się”. Duch Chrystusa usuwa wewnętrzne przeszkody umysłu, tak jak Jego potężne słowo usunęło fizyczne przeszkody. Otwiera serce, jak otworzył je Lidii, a potem otwiera ucho, by przyjęło słowo Boga, i usta, by człowiek mógł się modlić i Go chwalić.

Chrystus polecił zachować tę sprawę w tajemnicy, lecz wieść o niej rozeszła się szeroko. Pokazuje to Jego pokorę: nakazał, aby nikomu o tym nie mówili (Ewangelia Marka 7:36). Większość ludzi chętnie opowiada o własnych dobrych czynach albo przynajmniej chce, by inni robili to za nich. Chrystus nie był zagrożony pychą, ale wiedział, że my jesteśmy na nią podatni, więc dał nam przykład zapierania się siebie, szczególnie w sprawie pochwał i uznania. Powinniśmy cieszyć się z czynienia dobra, a nie z tego, że ktoś nas za nie dostrzega.

Ich reakcja świadczyła również o gorliwości. Choć Chrystus polecił im nikomu o tym nie mówić, rozpowiadali o wszystkim, zanim chciał, by sprawa stała się jawna. Mieli jednak dobre intencje, więc należy uznać to raczej za nieostrożność niż za nieposłuszeństwo (Ewangelia Marka 7:36).

Zarówno ci, którzy opowiadali o tym, co się wydarzyło, jak i ci, którzy tego słuchali, byli niezmiernie zdumieni. To, co uczynił Jezus, głęboko ich poruszyło, a ich wspólną reakcję wyrażały słowa: „Wszystko dobrze uczynił” (Ewangelia Marka 7:37). Nawet ludzie, którzy nienawidzili Go i sprzeciwiali Mu się, jakby był przestępcą, musieli przyznać, że nie uczynił nic złego. Co więcej, musieli wyznać, że uczynił wiele dobra i czynił je dobrze: pokornie, skromnie i z prawdziwym oddaniem, a wszystko to bezpłatnie.

To jeszcze bardziej podkreślało piękno Jego dzieł. Sprawia, że głusi słyszą, a niemi mówią, i jest to dobre. Dobre dla nich samych i dla ich rodzin, które dźwigały ciężar ich niepełnosprawności. Dlatego ci, którzy źle o Nim mówią, nie mają usprawiedliwienia.