Ewangelia Marka 7:24 – znaczenie i zastosowanie

Zwróć najpierw uwagę, jak pokornie Chrystus unikał rozgłosu. Nikt w Galilei nie cieszył się większym uznaniem niż On, a jednak opuścił tę krainę i udał się w okolice Tyru i Sydonu, gdzie niewielu Go znało. Wszedł tam do prywatnego domu, a nie do synagogi ani miejsca publicznego, i nie chciał, by ktokolwiek dowiedział się o Jego obecności. Pasuje to do proroctwa mówiącego o Nim, że nie będzie się spierał ani krzyczał i że Jego głosu nie usłyszą ludzie na ulicach. Był gotów także tam nauczać i uzdrawiać, ale chciał, by ludzie sami Go szukali. Jest czas, by się ukazać, i czas, by się wycofać.

Zauważ też, jak łaskawie pozwolił się odnaleźć. Nie przybył w te okolice, by dokonać tam wielkiego dzieła cudów, a jednak wygląda na to, że przyszedł właśnie po to, by uzdrowić jedną osobę, o czym opowiada ten fragment. Nie mógł długo pozostać w ukryciu: można zakryć świecę, lecz nie słońce. Chrystus był zbyt dobrze znany, by długo pozostawać niezauważonym, a radość i moc, które przynosił, wkrótce zwróciłyby uwagę innych. Kto choćby tylko o Nim słyszał, szybko powiedziałby: „To musi być Jezus”.

Przyjrzyj się teraz cierpiącej kobiecie, która do Niego przyszła. Była poganką, Greczynką, żyjącą poza wspólnotą Izraela i nieobjętą obietnicą przymierza. Z pochodzenia była Syrofenicjanką i nie przyjęła religii żydowskiej. Jej mała córka była opętana przez demona, co pokazuje, jak wielkie cierpienia mogą dotykać nawet małe dzieci. Kobieta przyszła w pokorze i z pilną prośbą. Usłyszała o Jezusie, przyszła do Niego i upadła Mu do stóp. Jeśli chcemy otrzymać miłosierdzie Chrystusa, musimy paść Mu do stóp, uniżyć się przed Nim i poddać się Jego władzy. Chrystus nigdy nie odrzucił nikogo, kto padł Mu do stóp, nawet jeśli ta osoba nie miała jeszcze śmiałości rzucić Mu się w ramiona.

Kobieta jasno powiedziała, czego potrzebuje. Chrystus pozwalał ludziom w potrzebie otwarcie mówić Mu o swoich sprawach, a ona błagała, by wypędził demona z jej córki (Ewangelia Marka 7:26). Największym darem, o jaki możemy prosić dla naszych dzieci, jest to, by Chrystus złamał w ich duszach władzę szatana, czyli władzę grzechu. Powinniśmy prosić, by wyrzucił z nich ducha nieczystego, aby stały się świątynią Ducha Świętego, w której mieszka Bóg.

Chrystus odpowiedział jej w sposób, który mógł zniechęcać (Ewangelia Marka 7:27). Powiedział, że najpierw należy nakarmić dzieci. Oznaczało to, że Żydzi mieli jako pierwsi otrzymać Ewangelię i towarzyszące jej cuda, ponieważ byli w szczególny sposób wybranym ludem Boga. Nie chciał, by to, co przeznaczone dla nich, otrzymali ludzie spoza Bożej rodziny, którzy nie znali Boga tak jak oni i byli porównywani do psów, czyli uznawani za nieczystych i nieobjętych przymierzem. Ta odpowiedź zapowiadała jednak również miłosierdzie, które miało objąć pogan. Żydzi już zaczynali odrzucać Ewangelię, a niektórzy chcieli nawet, by Jezus opuścił ich ziemię. Ich resztki, można powiedzieć, miały stać się ucztą dla pogan. Apostołowie postępowali według tej samej zasady: najpierw zwracali się do Żydów, a gdy ci odrzucali ich przesłanie, kierowali się do pogan.

Kobieta obróciła słowa Chrystusa, które zdawały się przemawiać przeciwko niej, w argument na swoją korzyść (Ewangelia Marka 7:28). Zgodziła się, że nie należy rzucać dziecięcego chleba psom, ale zauważyła, że psom wolno jeść okruszyny. Nie prosiła o cały bochenek ani nawet o pełną kromkę, lecz tylko o okruszynę. Nie umniejszała w ten sposób samego miłosierdzia. Pokazywała raczej, jak wielkie było miłosierdzie, o którym słyszała, że Jezus okazywał Żydom, skoro jedno uzdrowienie wydawało się przy nim zaledwie okruszyną. Poganie nie przychodzili do Niego tak licznie jak Żydzi, a ona przyszła sama. Być może pamiętała też, jak niedawno nakarmił pięć tysięcy ludzi i że nawet po zebraniu pozostałego jedzenia musiały zostać jakieś okruszyny.

Chrystus spełnił jej prośbę. Widząc jej pokorę i wytrwałość, powiedział: „Idź, demon opuścił twoją córkę” (Ewangelia Marka 7:29). Powinno nas to zachęcać, by nie ustawać w modlitwie, lecz trwać w niej i nie wątpić, że w końcu doczekamy się odpowiedzi. To, co Bóg oznajmił na końcu, okaże się prawdą i nie zawiedzie. Słowo Chrystusa natychmiast dokonało tego, co zapowiadało, jak często się działo. Gdy kobieta wróciła do domu, ufając Jego słowu, zastała córkę uzdrowioną, a demona już przy niej nie było (Ewangelia Marka 7:30). Chrystus może pokonać szatana na odległość. Nie trzeba było przebywać w Jego obecności, by znaleźć się pod Jego władzą. Córka nie miotała się w męczarniach, lecz spokojnie leżała na posłaniu, czekając, aż matka wróci i podzieli z nią radość z uzdrowienia.