Ewangelia Marka 6:50 – znaczenie i zastosowanie

Uczniowie znaleźli się na jeziorze w nocy, wiatr był im przeciwny i wiosłowali z trudem. Trud wiosłowania i ciemność tworzą razem obraz, w którym niepewność rośnie z każdą chwilą. Kiedy zobaczyli postać idącą po wodzie, ich przestrach jest zrozumiały, bo nie wiedzieli, co widzą. W tym miejscu Ewangelia nie ukrywa strachu ani nie pospiesza, by go zbyć. Przestrach ma w tekście swoje miejsce. Słowo „zaraz” ma w tym fragmencie szczególną wagę. Jezus nie czeka, aż uczniowie się uspokoją, i nie stawia warunków, zanim się odezwie. Mówi do przestraszonych ludzi od razu, a Jego słowa „Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!” nazywają obecność, zanim strach zdąży urosnąć w pustce. Odwaga, o której mowa, nie wynika z tego, że trudności już minęły, bo wiatr uciszył się dopiero wtedy, gdy Jezus wszedł do łodzi, według Ewangelii Marka 6:51. Ten fragment nie każe uczniom udawać spokoju przed tym, co zobaczyli. Pokazuje raczej, że Jezus przychodzi do nich w środku nocy, na wodzie, zanim cokolwiek zmieni się na zewnątrz. Obecność nie zaczyna się od uciszenia wiatru, lecz od słowa, które dociera tam, gdzie łódź płynie pod prąd.

W Ewangelii Marka 6:50 strach uczniów nie wynika z obojętności Jezusa, lecz z błędnego rozpoznania: widzą Go idącego po jeziorze i biorą za zjawę. Odpowiedź Jezusa koryguje najpierw ich obraz sytuacji. „Odwagi” nie jest obietnicą, że trudność już nie istnieje. To wezwanie osadzone w Jego obecności: „Ja jestem, nie bójcie się”. Słowa „Ja jestem” najprościej znaczą tutaj: to Ja, nie zjawa. Nie trzeba przypisywać im od razu pełnego sensu teologicznego, choć czytelnik może usłyszeć w nich echo biblijnego języka o Bogu. W samej scenie rozstrzygający jest fakt, że Jezus zwraca się do uczniów, zanim wchodzi do łodzi; zaraz potem wiatr cichnie. Kontekst podkreśla, że uczniowie wciąż nie rozumieli wcześniejszego znaku z chlebami. Ich lęk splata się więc z niepełnym rozpoznaniem tego, kim jest Jezus. Marek nie przedstawia wiary jako natychmiastowego opanowania emocji ani doskonałego zrozumienia. Pokazuje raczej, że obecność Jezusa zmienia znaczenie tego, co budzi przerażenie: nie dlatego, że uczniowie trafnie odczytali sytuację, lecz dlatego, że On sam przemówił do nich.

Uczniowie walczyli z wiatrem w środku nocy, a Jezus widział ich trud (Ewangelia Marka 6:48). Gdy zobaczyli Go idącego po jeziorze, uznali Go za zjawę. Ich strach wyrósł z nocy, zaskoczenia i poczucia, że nic nie jest pewne. Ważne jest to, co nastąpiło zaraz po tym wyznaniu strachu. Ewangelista pisze: „Lecz On zaraz przemówił do nich: Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!” Słowo „zaraz” pokazuje, że Jezus nie czeka, aż strach sam minie, i nie zbywa go pouczeniem. Najpierw dodaje odwagi, a potem mówi, kim jest. Odwaga nie wynika z tego, że łódź przestała się kołysać, bo uciszenie wiatru Ewangelia opisuje dopiero w wersecie następnym. Wynika z obecności Tego, który przychodzi. Ten fragment uczy, że obecność Jezusa nie zawsze znosi trudny odcinek drogi, ale zmienia sposób, w jaki się na nim stoi. Ewangelia nie ukrywa też niezrozumienia uczniów, bo w wersecie 52 mówi o ich otępiałym umyśle. Przychodzi On jednak także do tych, którzy jeszcze nie pojęli sprawy z chlebami. Ten obraz daje spokój osobom, które czują, że nie nadążają za własnymi lękami.

Nocne jezioro nie staje się bezpieczne w chwili, gdy uczniowie rozpoznają Jezusa. Najpierw widzą postać na wodzie i biorą ją za zjawę. Ich krzyk wyrasta z tego, co wydaje się niemożliwe do pojęcia. Wtedy Jezus przemawia: „Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!”. Nie zaczyna od wyjaśnienia, lecz od obecności i słowa, które ma do nich dotrzeć pośród lęku. W Ewangelii Marka te słowa prowadzą do konkretnego wydarzenia: Jezus wchodzi do łodzi, a wiatr ustaje. Nie są obietnicą, że każda burza w życiu człowieka ucichnie od razu. Wskazują jednak, że uczniowie nie są sami w tym, czego nie rozumieją ani nad czym nie panują. Mimo spotkania z Jezusem pozostają zdumieni; narrator łączy to z ich niezrozumieniem sprawy z chlebami. Bliskość nie oznacza więc natychmiastowej jasności. Wiara dojrzewa także w pamięci o tym, kto przemówił w ciemności. Słowa „Ja jestem” niosą im ratunek w tej nocy, a zarazem odsłaniają, że ich nadzieja spoczywa na Kimś większym niż ich własna siła.