Ewangelia Marka 3:7 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka 3:7 zaczyna się od odejścia. Tuż wcześniej faryzeusze i zwolennicy Heroda naradzali się, jak zgładzić Jezusa (Ewangelia Marka 3:6), a potem tekst mówi tylko: „Jezus zaś oddalił się ze swoimi uczniami w stronę jeziora”. Nie ma tu wyjaśnień ani wielkich słów. Jest ruch w stronę wody i ktoś, kto nie trwa tam, gdzie narasta niechęć. Zaraz potem pojawia się zaskakujące zdanie: „A szło za Nim wielkie mnóstwo ludu z Galilei. Także z Judei”. Ludzie nie zatrzymują się w miejscu, z którego Jezus się wycofał. Idą za Nim, a słowo „także” pokazuje, że przyciąganie obejmuje również mieszkańców odległych stron. Odejście nie oznacza więc zniknięcia. Ci, którzy szli za Nim, szukali bliskości, nawet jeśli tekst nie opisuje, co dokładnie czuli. Ten obraz ma w sobie napięcie między zagrożeniem a obecnością. Bywa, że człowiek chce się schować przed ludźmi, bo ich oczekiwania ciążą, a jednocześnie w środku pragnie, by ktoś go odnalazł. Marek nie przypisuje tym ludziom żadnych motywów. Zostawia nam jednak wyraźny kontrast: wokół Jezusa narasta wrogość, a równocześnie rośnie tłum, który idzie za Nim.

Jezus oddala się z uczniami ku jezioru, lecz nie znika z pola widzenia ludzi: wielki tłum idzie za Nim. Marek wymienia Galileę i Judeę, a w następnym wersecie rozszerza obraz o dalsze, także odległe okolice. To nie jest już spotkanie ograniczone do jednej synagogi. Wieść o czynach Jezusa przekracza granice regionów i gromadzi ludzi wokół Niego. Ważny jest kontrast z poprzednią sceną. W synagodze Jezus przywrócił zdrowie człowiekowi, a Jego przeciwnicy zaczęli naradzać się, jak Go zgładzić. Teraz zaś wielu podąża ku Niemu. Marek nie przedstawia tłumu jako jednolitej wspólnoty uczniów ani nie mówi, że każdy rozumie, kim jest Jezus. Następne wersety wskazują, że ludzi przyciągają wieści o Jego wielkich czynach, a chorzy cisną się, by Go dotknąć. Jezioro staje się miejscem, gdzie spotykają się rozgłos, potrzeba i obecność Jezusa. Popularność nie jest jeszcze tym samym co wiara dojrzała, ale opis pokazuje, że Jego działanie budzi odpowiedź daleko poza najbliższym otoczeniem. W tym krótkim wersie ruch tłumu zapowiada rosnący zasięg misji Jezusa, nie rozstrzygając jeszcze, jak głęboko ludzie pojmują jej sens.

Tuż po naradzie faryzeuszy i zwolenników Heroda Jezus nie zostaje w synagodze. Oddala się ze swoimi uczniami w stronę jeziora. Ewangelista nie opisuje tego jako ucieczki, lecz jako zwykły ruch wśród ludzi, którzy Go szukają. Dalsze zdanie pokazuje, kto idzie za Nim: wielkie mnóstwo ludu z Galilei, a także z Judei. Obok siebie stoją dwa regiony, które w tamtym czasie różniły się znacznie. Jezus nie wybiera jednej grupy. Przyciąga ludzi z różnych stron. Praktyczne zastosowanie widać w zwyczajnym życiu. Ktoś, kto musi odejść z miejsca pełnego napięcia, nie musi przez to przestać być dostępny dla innych. Odejście od konfliktu i otwartość na ludzi mogą iść razem. Nie trzeba wtedy wybierać między spokojem a życzliwością. Warto też zauważyć, że tłum przychodzi za Jezusem, a nie zostaje zwołany przez Niego w jednym miejscu. Ruch ludzi zaczyna się od tego, co już o Nim słyszeli. Dopiero w kolejnych wersetach Marek podaje, skąd jeszcze przychodzili i dlaczego. Ten fragment pokazuje, że Chrystus potrafi wyjść z zasięgu wrogów, nie zamykając się przed potrzebującymi. Łatwo przeoczyć tę prostą prawdę, gdy codzienność wypełnia napięcie.

Jezus oddala się z uczniami ku jezioru, a mimo to wielkie mnóstwo idzie za Nim. W tym krótkim obrazie spotykają się dwie rzeczy: potrzeba odsunięcia się od napięcia i obecność ludzi, którzy szukają Jezusa. Marek nie przedstawia tej drogi jako ucieczki od powołania. Nie opisuje też tłumu jako jednolitej wspólnoty o jednakowych motywach. Pokazuje ruch ku Niemu, który obejmuje Galileę i Judeę, a dalszy ciąg opowieści wymienia także inne krainy. Tuż wcześniej Jezus uzdrowił człowieka w szabat, choć spotkał się z oporem i planem zgładzenia Go. Teraz wieść o Jego czynach przyciąga ludzi. Nad jeziorem, pośród codziennego krajobrazu, Jego obecność staje się punktem, ku któremu prowadzą drogi z odległych stron. Jest w tym ślad nadziei, która nie zna granic jednej miejscowości ani jednej grupy. A zarazem Jezus pozostaje z uczniami: wielki napływ ludzi nie usuwa więzi tych, którzy już z Nim idą. Werset nie obiecuje, że każde podążanie za Jezusem będzie łatwe. Ukazuje raczej, że Jego dzieło budzi pragnienie spotkania daleko poza miejscem, w którym się rozpoczęło.