Ewangelia Marka 3:28 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają w sporze, w którym przeciwnicy Jezusa przypisują Mu moc złego ducha. Jezus mówi wprost: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Dla kogoś, kto boi się, że zaszedł za daleko, to zdanie może być pierwszym od dawna powiewem ulgi. Nie ma w nim listy wyjątków ani warunku, który trzeba najpierw spełnić. Słowo „wszystkie” brzmi tu szeroko i spokojnie. Dopiero następny werset, Ewangelia Marka 3:29, mówi o zbluźnieniu przeciw Duchowi Świętemu, które nigdy nie otrzyma odpuszczenia. Ktoś, kto się tym przejmuje, często zatrzymuje wzrok właśnie na tym zdaniu, i jest to zrozumiałe. Warto jednak czytać oba wersety razem. Trudne słowo pozostaje trudne, ale nie przesłania całego przesłania, a Ewangelia Marka 3:28 nie odbiera nikomu powagi grzechu. Najbardziej poruszające w tym fragmencie jest to, że Jezus mówi o odpuszczeniu w chwili, gdy słyszy najostrzejsze oskarżenia wobec siebie. Miłość Boża nie czeka na nienaganną historię człowieka. Odpuszczenie zostaje tu ukazane jako szeroki dar, a nie nagroda za czystość, i właśnie ta szerokość daje oddech zmęczonym sercom.

Zdanie Jezusa z Ewangelii Marka 3:28 jest szerokie, ale nie oderwane od kontekstu: „wszystkie grzechy i bluźnierstwa” mogą zostać odpuszczone. Nie oznacza to, że zło przestaje mieć znaczenie ani że każda postawa jest obojętna. W następnym wersecie Jezus mówi o bluźnierstwie przeciw Duchowi Świętemu, a Marek wyjaśnia, że chodzi o tych, którzy przypisywali Jezusowi ducha nieczystego. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc nie wielkości dawnych win, lecz zatwardziałego odrzucenia działania Boga, nazwanego złem. Wypowiedź pada po sporze o uzdrowienie i oskarżeniach, że Jezus działa mocą szatana. Jezus pokazuje, że takie oskarżenie nie jest zwykłą pomyłką: odwraca sens dobra i zła, choć na własne oczy widziano dobro. Zarazem werset 28 nie pozwala zawęzić przebaczenia do ludzi o nieskazitelnej przeszłości. Wymienia grzechy i bluźnierstwa w całej rozciągłości, zanim następny werset określi szczególne zastrzeżenie. Nie należy zatem utożsamiać każdej bluźnierczej myśli, chwili zwątpienia czy lęku z grzechem wiecznym. W tym fragmencie chodzi o świadome przypisywanie Bożego działania złu. Jezusowa obietnica odpuszczenia pozostaje rozległa, a ostrzeżenie Marka nie pozwala jej banalizować.

Ten werset pada w ostrej rozmowie. Uczeni w Piśmie przypisali Jezusowi działanie mocą złego ducha, a On odpowiedział obrazami królestwa, domu i mocarza. Dopiero potem zabrzmiały słowa: „Zaprawdę, mówię wam: wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone”. Praktyczny wymiar tej obietnicy widać w jej zakresie. Słowo „wszystkie” nie wskazuje jednego rodzaju winy, a „ludzie” nie oznacza wyselekcjonowanej grupy. Obietnica obejmuje zarówno drobne zaniedbania, jak i poważne upadki, i jest otwarta dla każdego, kto wraca do Boga. Warto jednak trzymać się kontekstu. Zaraz za tym wersetem Ewangelia Marka 3:29 mówi o zbluźnieniu przeciw Duchowi Świętemu, które nie otrzymuje odpuszczenia. Marek nie rozwija tego szczegółowo, dlatego fragment nie uprawnia do szerszych wniosków o losie konkretnych ludzi. Obietnica wypowiedziana z autorytetem Syna daje codzienności pewniejszy grunt niż własne rachunki z przeszłością. Ktoś, kto upadł i wraca, nie musi zaczynać od udowadniania, że na to zasługuje. Zaczyna od tego, co Bóg już zapowiedział.

„Zaprawdę, mówię wam” nadaje tym słowom ciężar obietnicy: ludzkie grzechy i bluźnierstwa nie wykraczają poza zasięg Bożego przebaczenia. Przeszłość człowieka może być ciężka, lecz nie musi być jego ostatecznym przeznaczeniem. W Ewangelii Marka ta obietnica pada obok ostrzeżenia przed bluźnierstwem przeciw Duchowi Świętemu. Jezus mówi o tym, gdy niektórzy przypisują Jego działanie duchowi nieczystemu. Nie chodzi więc o zwykłe zwątpienie czy wypowiedziane w rozpaczy słowo, lecz o poważne odwrócenie rozpoznania: dobro, które staje się widoczne, zostaje nazwane złem. Właśnie dlatego ostrzeżenie brzmi tak surowo. Te dwa zdania należy czytać razem. Miłosierdzie jest rozległe, a zarazem człowiek może zamknąć się na to, co prowadzi ku przebaczeniu. Jezus nie pomniejsza zła ani nie ogłasza, że każda postawa jest obojętna. Otwiera jednak przestrzeń nadziei dla grzesznika, który nie jest sprowadzony do swoich dawnych czynów. Jak światło wpadające do zamkniętego domu, przebaczenie pozostaje darem Boga. Ta Ewangelia przypomina zarazem, że serce może odrzucić samo światło, które odsłania drogę powrotu.