Ewangelia Marka 2:17 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Ewangelii Marka 2:17 padają przy stole w domu Lewiego, gdzie siedzą celnicy i ludzie uchodzący za grzeszników. Ci, którzy patrzą z boku, dziwią się, że Jezus wybiera takie towarzystwo. Odpowiedź, którą słyszą, mówi o czymś bardzo prostym i zarazem poruszającym: lekarz jest potrzebny tym, którzy źle się czują. Ten obraz ma w sobie sporo czułości. Chory nie musi najpierw udawać zdrowia, żeby zasłużyć na pomoc. Wystarczy, że wie, iż coś boli, męczy albo ciąży. Człowiek, który przyznaje się do zmęczenia, lęku czy wstydu, zostaje przy stole razem z innymi, tylko bez maski. Jezus nie odsuwa się od tych, których zmagania widać gołym okiem. Druga część wersetu nie dzieli ludzi na dwa obozy z trwałymi etykietami. Mówi raczej o tym, do kogo Jezus przychodzi i czego najbardziej potrzebuje każdy, kto stoi przed Nim bez złudzeń co do siebie. Ta prawda daje nadzieję także tym, którzy czują się dobrze, bo pokazuje, że nikt nie musi w pojedynkę udawać, że nie jest ranny.

Jezus odpowiada na zarzut, że zasiada do stołu z celnikami i grzesznikami. Porównanie do lekarza odsłania błąd w tym zarzucie: obecność pośród ludzi uznawanych za grzesznych nie świadczy o obojętności wobec zła. Tak jak lekarz zbliża się do chorego ze względu na jego potrzebę, tak Jezus opisuje swoją misję jako skierowaną do grzeszników. Nie oznacza to, że grzech przestaje mieć znaczenie ani że Jezus uznaje każde postępowanie za dobre. Wcześniej powołał Lewiego, poborcę podatków, który wstał i poszedł za Nim. Scena pokazuje więc nie aprobatę dla dawnego życia, lecz otwarcie drogi do relacji z Jezusem. Sam posiłek staje się znakiem przyjęcia tych, których religijni obserwatorzy trzymali na dystans. Słowa o „sprawiedliwych” można odczytać jako wyzwanie dla tych, którzy uważają, że nie potrzebują nawrócenia. Tekst nie rozstrzyga wprost, czy Jezus mówi o nich z ironią, czy nawiązuje do rzeczywistej kategorii osób sprawiedliwych. Jasne pozostaje sedno: Jego wezwanie dociera do grzeszników, a uznanie własnej potrzeby nie jest przeszkodą w zbliżeniu się do Niego.

Faryzeusze pytali uczniów, dlaczego Jezus je z celnikami i grzesznikami. Odpowiedź w Ewangelii Marka 2:17 opiera się na obrazie znanym każdemu: lekarza szuka się wtedy, gdy ktoś źle się czuje. Jezus tłumaczy swoją obecność przy stole. Pokazuje, gdzie pomoc jest potrzebna. Słowa „Zdrowi nie potrzebują lekarza, lecz ci, którzy źle się czują” mają prostą logikę. Stan człowieka decyduje o tym, czy szuka pomocy. Dalsze zdanie, „Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”, kieruje wezwanie do tych, którzy wiedzą o swojej potrzebie. Tekst nie mówi, że sprawiedliwi są poza zasięgiem łaski. Uczy jednak, jak łatwo osądzać innych z bezpiecznej odległości i nie zauważyć własnej słabości. Ktoś, kto mocno trzyma się swojej poprawności, rzadko szuka lekarza. Ktoś, kto dźwiga ciężar i przyznaje to przed sobą, często zaczyna od prawdy. Najważniejsze w tym fragmencie jest to, że Jezus nie czeka na ludzi bez skazy. Przychodzi do tych, którzy wiedzą, że są chorzy.

Przy stole u Lewiego Jezus nie tylko wypowiada słowa o grzesznikach; siedzi pośród nich. Odpowiada tym, którzy widzą w takim towarzystwie powód do zgorszenia, obrazem lekarza: jego obecność ma sens tam, gdzie ktoś potrzebuje uzdrowienia. Nie mówi, że choroba jest dobrem ani że zło przestaje mieć znaczenie. Pokazuje, że grzech nie zamyka człowiekowi drogi do spotkania z Bogiem. „Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” — te słowa odsłaniają kierunek misji Jezusa. Powołanie nie jest nagrodą za nieskazitelność. Wcześniej Jezus wezwał Lewiego, który wstał i poszedł za Nim; teraz jego dom staje się miejscem wspólnego posiłku. W tej zwyczajnej bliskości zaczyna się przemiana, choć tekst nie przedstawia jej jako gotowej ani łatwej. Obraz lekarza przypomina, że uznanie własnej potrzeby nie odbiera godności. Przeciwnie, pozwala przyjąć pomoc. Przy stole Jezusa jest miejsce dla tych, których inni sprowadzają do ich win, a Jego wezwanie kieruje ich ku nowemu życiu. Nadzieja tej sceny nie polega na tym, że człowiek sam staje się zdrowy, lecz że Chrystus przychodzi właśnie do potrzebujących.