Ewangelia Marka 2:16 – znaczenie i zastosowanie

Ta scena rozgrywa się przy stole, a nie na ulicy czy w świątyni. Celnicy i grzesznicy siedzą obok Jezusa i Jego uczniów, a w pytaniu, które pada z ust uczonych w Piśmie, słychać przede wszystkim dystans. Ci, którzy pytają, stoją z boku i patrzą, kto powinien siedzieć przy stole, a kto nie. Ich pewność o tym, kto należy do grona przyjaciół Boga, wyraźnie odsuwa innych na zewnątrz. Pytanie w Ewangelii Marka 2:16 jest skierowane do uczniów, nie do Jezusa, i to również ma znaczenie. Ci, którzy są najbliżej, muszą wysłuchać oceny tych, którzy stoją z boku. Odpowiedź przychodzi w następnym wersecie, w Ewangelii Marka 2:17, gdzie Jezus mówi, że nie przyszedł powołać sprawiedliwych, ale grzeszników. Już sama scena pokazuje jednak, że ci, którzy mieli najmniej powodów, by siedzieć przy tym stole, zajmują w nim najbliższe miejsca. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd albo poczucie winy, takie miejsce może być trudniejsze do zniesienia niż otwarta krytyka. Ewangelia nie każe jednak czekać, aż człowiek sam zasłuży na zaproszenie. Bliskość Jezusa zaczyna się przy stole, wśród ludzi, którzy wciąż są w drodze.

W tym wersecie spór dotyczy nie samego jedzenia, lecz tego, co oznacza wspólny stół. Uczeni w Piśmie spośród faryzeuszów widzą, że Jezus je i pije z celnikami i grzesznikami, i uznają tę bliskość za problem. W ówczesnym świecie posiłek wyrażał przyjęcie drugiego człowieka; dlatego pytanie o jedzenie jest zarazem pytaniem o granice wspólnoty i o to, z kim nauczyciel może przebywać. Ważne jest, że rozmówcy zwracają się do uczniów, choć krytykują postępowanie Jezusa. Wcześniej Jezus powołał Lewiego, celnika, a potem zasiadł do stołu w jego domu, gdzie było wielu podobnych gości. Nie wygląda to na przypadkowe spotkanie ani na nieświadomość ich reputacji. Jezus świadomie pozostaje blisko ludzi uznawanych za grzesznych. Sam werset nie mówi, że Jezus nazywa zło dobrem ani że różnice moralne przestają mieć znaczenie. Jego odpowiedź w następnym wersecie wyjaśnia sens tej obecności: lekarz przychodzi do tych, którzy potrzebują pomocy, a Jezus powołuje grzeszników. Kluczowe rozróżnienie brzmi więc: bliskość nie jest pochwałą każdego czynu; jest częścią misji, która wzywa człowieka do przemiany.

Uczeni w Piśmie spośród faryzeuszów zauważyli, że Jezus je i pije z celnikami i grzesznikami. Zapytali więc Jego uczniów: „Dlaczego On je i pije z celnikami i grzesznikami?”. Skierowali pytanie do uczniów, bo to oni siedzieli przy tym stole. Warto zobaczyć, gdzie się to działo. Ewangelia Marka 2:15 mówi, że Jezus siedział w domu Lewiego, celnika, który chwilę wcześniej usłyszał wezwanie: „Pójdź za Mną!”. Posiłek nie był przypadkową rozmową na ulicy. Był czasem, w którym ludzie siadają blisko siebie, rozmawiają i zostają razem. Ten konkretny obraz pokazuje, jak Jezus wchodził w życie tych, których inni odsuwali. Stół stał się miejscem bliskości, którą inni woleli trzymać na dystans. Pytanie uczonych dotyczy także tego, kto zasługuje na bliskość. Odpowiedź Jezusa, zapisana w Ewangelii Marka 2:17, mówi o lekarzu, który idzie do chorych. Sam werset 16 nie opisuje motywów pytających, ale odsłania napięcie między religijnym dystansem a obecnością Boga wśród grzeszników. Najmocniej wybrzmiewa tu prosta prawda: wspólny stół może być znakiem, że Bóg nie trzyma się z daleka od upadłego człowieka.

Przy stole w domu Lewiego Jezus siedzi pośród celników i grzeszników. Niektórzy uczeni w Piśmie spośród faryzeuszów nie pytają Jego samego, lecz zwracają się do uczniów: „Dlaczego On je i pije z celnikami i grzesznikami?”. Ich pytanie odsłania granicę, którą dostrzegają między ludźmi uznawanymi za sprawiedliwych a tymi, których życie budzi potępienie. W tej scenie stół nie jest nagrodą za poprawność. To miejsce, w którym Jezus pozostaje blisko ludzi, zanim ich przeszłość zostanie uporządkowana. Lewi dopiero co wstał z komory celnej na wezwanie Jezusa, a teraz jego dom wypełniają goście. Ewangelia nie ukrywa ich opinii w oczach innych, ale pokazuje, że nie przeszkadza ona Jezusowi zasiąść z nimi do posiłku. Pytanie uczonych brzmi jak próba zrozumienia, lecz zarazem oddziela obserwujących od tych, przy których siedzi Jezus. Odpowiedź z następnego wersetu przywołuje lekarza potrzebnego chorym. Nie oznacza to, że Jezus nazywa zło dobrem. Pokazuje raczej, że Jego bliskość jest częścią powołania grzeszników, nie świadectwem ich bezbłędności. Przy tym stole miłosierdzie staje się widoczne.