Ewangelia Marka 2:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Chrystusa nauczającego nad brzegiem morza (Ewangelia Marka 2:13). Poszedł tam, bo potrzebował więcej miejsca: dla zgromadzonego tłumu za ciasny był nawet dom czy ulica. Nad wodą mogli podejść do Niego wszyscy, którzy chcieli Go słuchać. Można stąd wnioskować, że Jezus miał donośny głos i mówił wyraźnie, bo biblijna mądrość rozbrzmiewa publicznie. Gdziekolwiek się udawał, nawet nad morze, gromadziły się wokół Niego tłumy. Tak samo powinno być z nauczaniem Chrystusa: jeśli jest wiernie głoszone, powinniśmy za nim podążać, nawet gdy spychane jest na ubocze lub na pustkowie.

Widzimy też, jak Jezus powołuje Lewiego, zwanego również Mateuszem. Pracował on w komorze celnej w Kafarnaum, dlatego znano go jako celnika. Jego zajęcie wiązało go z wodą, a Chrystus przyszedł właśnie tam, by go spotkać i skutecznie powołać. Lewi miał być synem Alfeusza, zwanego też Kleofasem. Jeśli tak było, prawdopodobnie był bratem Jakuba Mniejszego, Judy i Szymona Kananejczyka. Oznaczałoby to, że czterech braci z jednej rodziny zostało apostołami. Mateusz mógł być w młodości rozwiązły i rozrzutny, albo też jako Żyd nigdy nie podjąłby takiej pracy. Mimo to Chrystus powołał go, by za Nim poszedł. Paweł, choć był faryzeuszem, wcześniej należał do największych grzeszników, a jednak został powołany na apostoła. W Chrystusie Bóg okazuje miłosierdzie, przebaczając najcięższe grzechy, i łaskę, która przemienia nawet największych grzeszników.

Mateusz, dawny celnik, został ewangelistą. Jako pierwszy spisał dzieje życia Chrystusa, a jego relacja należy do najpełniejszych. Wielki grzech i hańba sprzed nawrócenia nie przekreślają późniejszego obdarowania, łaski ani zaszczytu. Przeciwnie, Bóg może przez to zostać jeszcze bardziej uwielbiony. Chrystus powołał Mateusza, zanim Mateusz zaczął Go szukać. W przypadku uzdrowień ciała ludzie zwykle sami prosili o pomoc. Gdy jednak chodzi o uzdrowienie duchowe, Chrystus odnajduje tych, którzy Go nie szukają. To jedno z wielkich niebezpieczeństw grzechu: człowiek nim zniewolony nie pragnie nawet wyzdrowieć.

Następnie widzimy Chrystusa jedzącego w domu Lewiego z celnikami i grzesznikami (Ewangelia Marka 2:15). Lewi zaprosił Jezusa i Jego uczniów na pożegnalny posiłek dla przyjaciół, gdy porzucał wszystko, by pójść za Chrystusem. Przypominało to ucztę, którą Elizeusz wyprawił, gdy odszedł od swojej dawnej pracy (Pierwsza Księga Królewska 19:21). Lewi chciał pokazać, z jaką radością porzucił wszystko w odpowiedzi na wezwanie Chrystusa, oraz wyrazić wdzięczność Bogu. Słusznie uczynił dzień rozpoczęcia nowej więzi z Chrystusem dniem świętowania. Chciał też okazać Chrystusowi szacunek i wdzięczność za to, że go ocalił, niczym żagiew wyrwaną z ognia.

W domu Lewiego z Jezusem zasiadło wielu celników i grzeszników, ponieważ w tamtejszej komorze celnej pracowało wiele osób. Niektórzy twierdzą, że poszli za Lewim, bo był wpływowym celnikiem i prawdopodobnie człowiekiem zamożnym, a pozostali liczyli na jego przysługi. Bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że poszli za Jezusem, bo o Nim słyszeli. Nie przyszli z posłuszeństwa ani z pokuty, być może kierowała nimi ciekawość i chcieli zobaczyć Go na uczcie u Lewiego. Niezależnie od powodów siedzieli przy stole z Jezusem i Jego uczniami. Celników często stawiano obok grzeszników, i to tych najgorszego rodzaju. Po części dlatego, że wielu z nich rzeczywiście dopuszczało się nadużyć: ten urząd sprzyjał uciskowi, oszustwom, przyjmowaniu łapówek, pobieraniu zawyżonych opłat i fałszywym oskarżeniom (Ewangelia Łukasza 3:13–14). Uczciwy celnik był taką rzadkością, nawet w Rzymie, że po śmierci pewnego człowieka pełniącego tę funkcję pochwalono go jako uczciwego. Było tak również dlatego, że Żydzi bardzo nie lubili celników, a ich urząd postrzegali jako znak zniewolenia swojego narodu. Zła sława, którą ich obdarzali, sprawiała, że uważano za hańbę pokazywać się w ich towarzystwie. Nasz błogosławiony Pan chętnie jednak przebywał z takimi ludźmi, gdy przyszedł, przyjmując postać grzesznego ciała.

Uczeni w Piśmie i faryzeusze byli tym oburzeni (Ewangelia Marka 2:16). Nie przyszli słuchać nauczania Jezusa, choć mogłoby im ono pomóc. Przyszli za to obserwować Go i krytykować za to, że jada z celnikami i grzesznikami, a to dało im kolejny powód, by Go odrzucić. Próbowali nastawić uczniów przeciwko ich Nauczycielowi, jakby nie był dość święty i surowy, by sprostać temu, za kogo się podawał. Pytali więc, dlaczego jada i pije z celnikami i grzesznikami. Nic w tym nowego, że dobre i szlachetne działanie zostaje opacznie zrozumiane i obraca się w zarzut przeciwko najmądrzejszym i najlepszym ludziom.

Chrystus bronił swojego postępowania (Ewangelia Marka 2:17). Nie wycofał się, choć faryzeusze byli oburzeni — inaczej niż później Piotr, który uległ presji (List do Galatów 2:12). Zbyt bardzo o własną reputację dbają ci, którzy rezygnują z dobrego czynu, by zyskać aprobatę kilku krytycznych osób. Chrystus tak nie postąpił. Faryzeusze uważali celników za ludzi, których należy nienawidzić. Chrystus powiedział, że należy im współczuć: byli chorzy i potrzebowali lekarza. Byli grzesznikami i potrzebowali Zbawiciela. Faryzeusze sądzili, że świętość Chrystusa powinna trzymać Go z dala od takich ludzi. Chrystus wyjaśnił, że właśnie do nich prowadzi Go Jego misja. Nie przyszedł powoływać sprawiedliwych, lecz grzeszników do nawrócenia. Gdyby świat był sprawiedliwy, nie byłoby potrzeby, by przychodził — ani po to, by głosić nawrócenie, ani by zapewnić przebaczenie. Został posłany do grzesznego świata, dlatego Jego dzieło dotyczyło przede wszystkim największych grzeszników.

Można to też rozumieć inaczej. Chrystus nie powoływał faryzeuszy, którzy pysznili się własną sprawiedliwością i uważali się za sprawiedliwych, pytając, co zrobili źle i z czego mieliby się nawracać. Powoływał natomiast ubogich celników, którzy wiedzieli, że są grzesznikami, i z radością przyjmowali zaproszenie oraz pomoc prowadzącą do nawrócenia. Mądrze jest zajmować się tymi, dla których wciąż jest nadzieja. Większa jest nadzieja dla głupca niż dla tego, kto we własnych oczach jest mądry (Księga Przysłów 26:12).