Ewangelia Marka 2:10 – znaczenie i zastosowanie

Paralityk trafia przed Jezusa dzięki czterem ludziom, którzy go nieśli (Ewangelia Marka 2:3). Sam nie mógł się ruszyć, a jednak nie został sam ze swoją sytuacją. Właśnie wtedy pada zdanie o władzy: „Otóż, żebyście wiedzieli, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – powiedział do paralityka:” (Ewangelia Marka 2:10). Warto zauważyć słowo „na ziemi”. Ta władza nie zostaje odłożona na później ani zamknięta w niebie, lecz działa tutaj, pośród ludzi zmęczonych ciałem, wstydem i ciężarem winy. Jezus mówi tak w odpowiedzi na milczące myśli uczonych, którzy uznali Jego słowa za bluźnierstwo (Ewangelia Marka 2:6-7). Nie wdaje się jednak w długi spór. Zwraca się do człowieka leżącego przed Nim, a tekst nie opisuje, jak ten człowiek przyjął te słowa, zanim wstał. Dla kogoś, kto dźwiga ciężar winy, ten wers mówi, że Bóg zwraca się do konkretnego człowieka, a nie do abstrakcyjnego problemu. Przebaczenie zostaje wypowiedziane wprost, w obecności tych, którzy go nieśli, i tych, którzy go osądzali. Może właśnie dlatego to słowo tak mocno dotyka tych, którzy czują się zbyt słabi, by sami się podnieść.

Słowa „Otóż, żebyście wiedzieli” wskazują, że Jezus odpowiada na zarzut uczonych w Piśmie. Uznali, że odpuszczanie grzechów należy wyłącznie do Boga. Jezus nie odsuwa tego pytania na bok: oznajmia, że Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów, a zaraz potem zwraca się do sparaliżowanego. To nie jest jedynie zapewnienie skierowane do chorego, lecz znak dla zgromadzonych, że Jego słowa mają rzeczywistą moc. Odpuszczenia grzechów nie można zobaczyć tak jak podniesienia posłania i wyjścia z domu. Uzdrowienie staje się więc widzialnym potwierdzeniem niewidzialnego działania Jezusa. W następnym wersecie mówi On choremu: „Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”, a człowiek wstaje na oczach wszystkich. Opowiadanie łączy te dwa wydarzenia, ale nie utożsamia ich: nie mówi, że paraliż był skutkiem konkretnego grzechu chorego ani że każda choroba świadczy o osobistej winie. Kluczowe jest wyrażenie „na ziemi”. Władza przypisywana Bogu działa tu pośród ludzi, w osobie Jezusa. Cud nie zastępuje przebaczenia ani go nie wyjaśnia; czyni widzialnym, kim jest Ten, który przebacza. Zdumienie tłumu wynika z tego, że słowa Jezusa i Jego czyn razem odsłaniają autorytet, którego uczeni wcześniej zakwestionowali.

W Ewangelii Marka 2:10 Jezus rozstrzyga spór, który zrodził się w sercach uczonych w Piśmie. Mieli rację, że tylko Bóg może odpuszczać grzechy. Jezus mówi jednak, że Syn Człowieczy ma tę władzę na ziemi. Słowa „Otóż, żebyście wiedzieli” zapowiadają znak, który zaraz zobaczą wszyscy zebrani. Ta władza zostaje ogłoszona nie w świątyni, lecz w domu w Kafarnaum, do którego nie dało się wejść z powodu tłumu. Czterech ludzi niosących paralityka nie daje za wygraną przed drzwiami. Ich konkretna, uparta determinacja trafia dokładnie w miejsce, gdzie Jezus naucza. Przebaczenie pochodzi od Tego, kto ma władzę je dać. Marek pokazuje, że Boże działanie wchodzi w zwykłe ciało, w ciasne pomieszczenie i w konkretny dzień. W Ewangelii Marka 2:11-12 znak staje się widoczny dla wszystkich. Słowo „ziemia” ma tu znaczenie praktyczne. Wiara nie zostaje w sferze deklaracji, lecz dotyka łóżka, drzwi i drogi do domu. Przebaczenie zostaje ogłoszone w świecie, który można zobaczyć, i tam ma swój realny kształt.

„Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów” — Jezus wypowiada te słowa wobec uczonych w Piśmie, którzy pytają, kto oprócz Boga może odpuszczać grzechy. W zatłoczonym domu leży człowiek, którego inni przynieśli do Jezusa. W samym środku tej sceny pada więc twierdzenie o władzy, której źródło należy do Boga. Jezus nie pozostawia go jako niewidzialnej sprawy serca. Zaraz zwraca się do paralityka: „Wstań, weź swoje łoże i idź do domu!”. Uzdrowienie staje się widzialnym znakiem, że Jego słowa o odpuszczeniu nie są pustym zapewnieniem. Człowiek odchodzi, niosąc łoże, które wcześniej go niosło; obecni zdumiewają się i wielbią Boga. W tym obrazie jest szczególna powaga i nadzieja. Przebaczenie nie zostaje sprowadzone do poprawy samopoczucia ani do obietnicy, że każda choroba ustąpi. Jezus ukazuje swoją władzę zarówno wobec grzechu, jak i wobec niemocy tego człowieka. Ewangelia nie odsłania tu całej tajemnicy cierpienia, lecz pokazuje, że w spotkaniu z Jezusem człowiek nie jest dla Boga sprowadzony do tego, co go unieruchamia.