Ewangelia Marka 16:9 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu bardzo krótki opis dwóch ukazań się Chrystusa oraz tego, jak mało wiary uczniowie okazali relacjom o tych wydarzeniach.

Najpierw ukazał się Marii Magdalenie. To ona zobaczyła Go jako pierwsza w ogrodzie, jak szerzej opisano w Ewangelii Jana 20:14. Była kobietą, z której Jezus wypędził siedem demonów. Doświadczyła wielkiego przebaczenia, pomocy i łaski, dlatego bardzo Go kochała. Chrystus obdarzył ją zaszczytem: jako pierwsza zobaczyła Go po zmartwychwstaniu. Im bliżej trzymamy się Chrystusa, tym wcześniej możemy spodziewać się spotkania z Nim i tym więcej możemy w Nim dostrzec.

Potem zaniosła uczniom wiadomość o tym, co zobaczyła. Powiedziała nie tylko jedenastu apostołom, lecz także pozostałym naśladowcom Jezusa, którzy wtedy rozpaczali i płakali (Ewangelia Marka 16:10). Nadeszła chwila, o której Jezus im mówił: będą się smucić i lamentować (Ewangelia Jana 16:20). Ich żal świadczył o głębokiej miłości do Chrystusa i o tym, jak dotkliwie odczuwali Jego utratę. Jednak po jednej czy dwóch nocach płaczu wróciła do nich pociecha, zgodnie z obietnicą Chrystusa: „Znowu was zobaczę, a wasze serce będzie się radować”. Dla płaczących uczniów nie ma lepszej wiadomości niż ta, że Chrystus zmartwychwstał. Także my powinniśmy nieść pociechę pogrążonym w żałobie wierzącym, dzieląc się z nimi tym, czego sami doświadczyliśmy i co zobaczyliśmy w Chrystusie.

Uczniowie nie potrafili jednak uwierzyć w to, co przyniosła im Maria. Usłyszeli, że Jezus żyje i że ona Go widziała. Jej relacja wydawała się wiarygodna, a mimo to jej nie przyjęli. Nie oskarżali jej o zmyślanie ani o próbę oszukania ich. Sądzili raczej, że się pomyliła, a to, co zobaczyła, było jedynie wytworem wyobraźni lub złudzeniem. Gdyby zaufali temu, co Jezus wielokrotnie zapowiadał własnymi słowami, nie podchodziliby do tej relacji z takim niedowierzaniem.

Potem ukazał się dwóm uczniom, gdy szli na wieś (Ewangelia Marka 16:12). Chodzi zapewne o wydarzenia opisane w Ewangelii Łukasza 24:13 i następnych: spotkanie Chrystusa z dwoma uczniami na drodze do Emaus. Tutaj czytamy, że ukazał się im w innej postaci, czyli w innym stroju niż zwykle, jako wędrowiec. W ogrodzie Maria Magdalena również wzięła Go za ogrodnika. To jednak, że miał własną twarz i ciało, widać po tym, że ich oczy były jakby powstrzymane, tak że Go nie poznali, a gdy to ograniczenie ustąpiło, od razu rozpoznali Jezusa (Ewangelia Łukasza 24:16–31).

Ci dwaj świadkowie złożyli potem świadectwo o zmartwychwstaniu Chrystusa. Poszli i opowiedzieli o tym pozostałym (Ewangelia Marka 16:13). Sami byli już przekonani i chcieli, by ich bracia zaznali tej samej pociechy. Nie wszyscy jednak im uwierzyli. Niektórzy nadal wątpili. Uznali, że i ich oczy musiały ich zwieść.

Był w tym mądry zamysł. Dowody na zmartwychwstanie Chrystusa przedstawiano stopniowo i przyjmowano ostrożnie, dzięki czemu późniejsze odważne głoszenie tej prawdy przez apostołów mogło zyskać jeszcze większą wiarygodność. Ryzykowali wszystko, głosząc to przesłanie, co czyni ich świadectwo bardziej przekonującym. Mamy tym więcej powodów, by ufać ludziom, którzy sami uwierzyli dopiero po czasie. Gdyby przyjęli tę wiadomość zbyt szybko, można by uznać ich za łatwowiernych, a ich świadectwo wydawałoby się mniej wiarygodne. Ich początkowa niewiara pokazuje jednak, że uwierzyli dopiero wtedy, gdy otrzymali pełne i mocne dowody.