Ewangelia Marka 16:20 – znaczenie i zastosowanie

Ci, którzy poszli z tą wieścią, nie zostali sami z jej ciężarem. W Ewangelii Marka 16:20 widzimy uczniów, którzy ruszyli w świat, a obok nich działał Pan. Ta bliskość jest w tym wersie niemal słyszalna. Głoszenie nie było więc tylko ich pracą, bo Pan współdziałał z nimi, a słowo zostało potwierdzone znakami, które mu towarzyszyły. Tekst mówi o potwierdzeniu nauki znakami, ale nie zapowiada, że każdy głoszący otrzyma podobne znaki. Zapowiedź z Ewangelii Marka 16:17-18 dotyczy tych, którzy uwierzą, i nie jest obietnicą ochrony ani sukcesu dla każdego, kto dźwiga trudy wiary. Marek nie opisuje też, jak te znaki wyglądały w codziennym życiu wspólnot. Zostaje natomiast spokojna pewność, że obecność Pana nie była dla pierwszych głosicieli czymś odległym, lecz towarzyszyła im w samym działaniu. Może to dotyczyć także uczuć. Ktoś, kto mówi o czymś ważnym i boi się, że zabrakło mu sił, może w tym wersie usłyszeć pociechę, że działanie nie spoczywa wyłącznie na jego barkach. W tym fragmencie to właśnie wspólne działanie z Panem, a nie sama odwaga uczniów, stanowi najgłębszą wiadomość.

Werset ten zamyka Ewangelię Marka obrazem ruchu i współdziałania: uczniowie głoszą, a Pan działa wraz z nimi. Kolejność zdania nie oznacza, że misja zaczyna się od samodzielnej odwagi uczniów. Jej źródłem jest zmartwychwstały Jezus, który według poprzedniego wersetu został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oddalenie nie oznacza więc nieobecności ani utraty związku z głosicielami. Sformułowanie „potwierdził naukę znakami” określa rolę znaków: towarzyszą orędziu i wskazują na jego wiarygodność. Nie stają się osobnym celem ani obietnicą, że każdy wierzący będzie doświadczał tych samych zjawisk lub uniknie cierpienia. W poprzednich wersetach wymieniono znaki związane z głoszeniem; w wersecie 20 mowa o ich towarzyszeniu nauce. Zakończenie łączy więc dwie rzeczy, których nie należy rozdzielać: ludzkie świadectwo i działanie Boga. Uczniowie rzeczywiście idą i głoszą, lecz skuteczność misji nie jest przedstawiona jako ich własne osiągnięcie. Kościół może widzieć w tym wzór swojej misji, nie zaś gwarancję spektakularnych znaków. To rozróżnienie chroni zarówno przed pychą, jak i przed uznaniem znaków za miarę wiary. Werset podkreśla, że Ewangelię głoszą ludzie, a jej świadectwo pozostaje związane z działaniem Pana.

Ewangelia Marka 16:20 opisuje uczniów, którzy wyruszyli w drogę. Poszli i głosili Ewangelię wszędzie. Najważniejsze w tym zdaniu jest jednak to, co dzieje się obok ich pracy: Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły. Głoszenie opiera się więc na Bożym działaniu, a ludzie mają po prostu iść. Warto zauważyć, że tekst mówi o tym, co Pan potwierdził, a nie o tym, co każdy wysiłek musi przynieść. Ewangelia Marka 16:17-18 wymienia znaki towarzyszące tym, którzy uwierzą, ale nie opisuje, jak miałyby wyglądać w życiu każdego wierzącego. Z tego fragmentu nie wynika gwarancja sukcesu ani szybkich efektów. Obraz jest też bardzo zwyczajny. Ktoś, kto mówi o wierze w rodzinie, w pracy czy wśród sąsiadów, nie musi być wybitnym kaznodzieją. Wystarczy, że idzie tam, gdzie żyje. Pan towarzyszy takiemu świadectwu, a jego potwierdzenie przychodzi w sposób, który zna tylko On. Ten werset przypomina, że świadectwo należy do uczniów, a moc i potwierdzenie słowa do Pana.

„Oni zaś poszli” — w tych słowach Ewangelia Marka pokazuje uczniów, którzy ruszają w drogę po odejściu Jezusa do Ojca. Nie niosą już Jego obecności w taki sposób jak wcześniej, a jednak nie zostają sami. Pan współdziała z nimi. Jego działanie nie kończy się wraz z widzialną obecnością Jezusa. Obraz drogi pozwala dostrzec, że głoszenie Ewangelii dzieje się pośród świata, a nie poza nim. Uczniowie mówią o tym, co Bóg uczynił, zaś znaki towarzyszą ich nauce jako potwierdzenie. W poprzednich słowach rozdziału znaki są związane z tymi, którzy uwierzą. Nie stają się więc obietnicą, że każdy wierzący uniknie cierpienia ani że wspólnota może wymusić cud. W tym wersecie mają służyć świadectwu, nie skupiać uwagi na samych sobie. Jest tu cicha nadzieja dla każdej epoki Kościoła: Ewangelia jest powierzona ludzkim głosom, lecz jej owoc nie zależy wyłącznie od ludzkiej siły. Człowiek może wiernie świadczyć, nie widząc od razu pełnego skutku. Pan pozostaje obecny w dziele, które podejmuje Jego imię.