Ewangelia Marka 16:19 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Marka opisuje wniebowstąpienie jednym zdaniem, a w nim mieści się pożegnanie. Po rozmowie z uczniami Jezus zostaje wzięty do nieba i zasiada po prawicy Boga. Dla uczniów, którzy przez lata chodzili za Nim, musiało to być trudne do ogarnięcia. Bliska obecność stała się inną obecnością, której nie da się już dotknąć ani usłyszeć w dotychczasowy sposób. Warto zauważyć, że tekst nie opisuje tej chwili jako porzucenia. Wcześniej mowa jest o rozmowie, a więc o słowach, które mogły łagodzić rozstanie i zostawiać uczniom coś trwałego. Zasiadanie po prawicy Boga mówi o miejscu bliskim Ojca, z którego Chrystus wciąż pozostaje w relacji z tymi, których kocha. Emocjonalnie może to oznaczać, że tęsknota i bliskość nie wykluczają się nawzajem, bo serce potrafi szukać kogoś, kto jest już obecny w inny sposób. Kolejny werset pokazuje uczniów, którzy po odejściu Pana głoszą wszędzie, a Pan z nimi współdziała. Ten wątek nie zdejmuje z uczniów żalu za utraconą bliskość, ale pokazuje, że pustka po pożegnaniu nie jest ostatnim słowem tej historii.

Werset 19 łączy dwa obrazy: Jezus zostaje wzięty do nieba i zasiada po prawicy Boga. Pierwszy mówi o odejściu z widzialnej obecności uczniów; drugi nie przedstawia jedynie miejsca, lecz królewską godność i władzę. Jezus nie znika więc jako postać pokonana. Jego misja dochodzi do nowego etapu: ten, którego uczniowie głoszą, panuje u Boga. Ważny jest związek z bezpośrednim kontekstem. Jezus posyła uczniów, by głosili Ewangelię, a zakończenie opowiada, że poszli i głosili wszędzie, podczas gdy Pan współdziałał z nimi. Wniebowstąpienie nie oznacza zatem porzucenia misji ani obietnicy, że uczniom będzie zawsze łatwo. Wskazuje, że ich działanie pozostaje związane z autorytetem Jezusa, choć tekst nie mówi, że każdy głosiciel doświadczy tych samych znaków. Jest tu także kwestia tekstualna: Ewangelia Marka 16:9–20 nie występuje w części najstarszych rękopisów Ewangelii; dlatego niektóre wydania oznaczają ten fragment jako dłuższe zakończenie. Werset można jednak czytać w ramach przekazanej tu narracji: zmartwychwstały Jezus zostaje wywyższony, a głoszenie Ewangelii trwa pod Jego władzą.

Ewangelia Marka 16:19 opisuje moment, w którym Pan Jezus rozstaje się z uczniami: „Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga”. Zdanie jest krótkie, ale jego sens wybrzmiewa mocniej, gdy spojrzy się na to, co dzieje się dalej. Ewangelista pisze, że uczniowie poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły (Ewangelia Marka 16:20). Wniebowstąpienie nie kończy więc udziału Jezusa w tej sprawie. Zmienia się forma tej obecności, a nie jej prawda. Uczniowie wyruszają z przesłaniem, a Pan, który zasiada po prawicy Boga, pozostaje przy nich w pracy, którą im powierzył. Posłani nie zostają sami w działaniu. Podobnie bywa w pracy, gdy doświadczony pracownik przekazuje zadanie młodszemu koledze i dalej służy mu radą, gdy pojawiają się trudne pytania. Miejsce po prawicy Boga nie oddala Go od głoszenia Ewangelii. Raczej mówi, kto pozostaje przy uczniach w dziele, do którego ich posłał. Ten werset zostaje więc z obrazem Pana, który zasiada w chwale i nadal jest przy tych, których posłał.

Po rozmowie z uczniami Jezus zostaje wzięty do nieba i zasiada po prawicy Boga. Marek nie opisuje tego jako zwykłego odejścia, po którym uczniowie zostają sami. Obok obrazu wzięcia ku niebu stoi obraz zasiadania: Jezus ma miejsce przy Bogu, a Jego dzieło nie kończy się wraz z widzialną obecnością na ziemi. Prawica Boga wskazuje na bliskość i królewską władzę. Nie jest to mapa nieba ani opis odległości, lecz wyznanie, że Ukrzyżowany i Zmartwychwstały uczestniczy w Bożym panowaniu. Jego droga przez śmierć nie prowadzi do zapomnienia, ale do chwały. W dalszych słowach uczniowie ruszają, by głosić Ewangelię, a Pan współdziała z nimi. Nie znaczy to, że każdy trud znika ani że każdy wierzący otrzymuje te same znaki. Marek ukazuje raczej wspólną misję: świadectwo uczniów rozchodzi się po świecie, a działanie Pana nie ustaje. Niebo nie jest więc pustym miejscem po Jezusie. To źródło nadziei i władzy, z którego Jego obecność podtrzymuje głoszoną Ewangelię. Znaczenie tej sceny mieści się w tej jedności: Jezus zasiada u Boga, a Jego dobra nowina wciąż dociera do ludzi.