Ewangelia Marka 16:18 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje ludzi, którzy wychodzą z Ewangelią w imię Jezusa. Słowa o wężach i truciźnie brzmią jak opowieść o nadzwyczajnej odporności, ale w kontekście tej sceny chodzi przede wszystkim o zaufanie wobec Tego, który posyła. Zapowiedź znaków dotyczy tych, którzy uwierzą, jak mówi Ewangelia Marka 16:17. Warto zauważyć, że tekst mówi o „jeśliby wypili coś zatrutego” jako o warunku, a nie o pewniku, i nie obiecuje, że nikt nigdy nie dozna cierpienia. Ten obraz pokazuje raczej kogoś, kto nie musi lękać się każdego zagrożenia tak samo, jak lękałby się, idąc sam. Człowiek, który wie, że nie idzie w pojedynkę, potrafi zrobić krok w miejscu, którego się obawia. Druga część zdania, o kładzeniu rąk na chorych, mówi o bliskości. Ręka położona na cierpiącego to gest kogoś, kto staje obok, zanim cokolwiek potrafi naprawić. W tym geście nie ma popisu zręczności, jest prosta obecność. Ten fragment nie jest wykładem o bezpieczeństwie. Pokazuje, że Bóg towarzyszy ludziom tam, gdzie jest trudno i niebezpiecznie.

Werset o wężach, zatrutym napoju i uzdrowieniach łatwo odczytać jako obietnicę osobistej nietykalności. Kontekst wskazuje jednak na inny akcent: Jezus posyła uczniów, by głosili Ewangelię, a wymienione znaki mają towarzyszyć wierzącym. Na końcu rozdziału Marek podsumowuje, że Pan współdziałał z głoszącymi i potwierdzał ich naukę znakami. To rozróżnienie ma znaczenie. Tekst nie zachęca do narażania się na truciznę ani do traktowania każdej choroby jako próby wiary. Nie obiecuje też, że każdy wierzący zawsze uniknie krzywdy albo odzyska zdrowie. Opisuje znaki związane z misją uczniów; uzdrowienie jest tu świadectwem działania Boga, nie gwarancją, którą można zastosować do każdej sytuacji. Obrazy zagrożenia i odzyskanego zdrowia pokazują, że głoszenie Ewangelii odbywa się w świecie, w którym uczniowie nie mają pełnej kontroli nad skutkami swojej misji. W centrum nie stoi niezwykła moc jako widowisko, lecz wiarygodność orędzia o zmartwychwstałym Jezusie. Znaki służą misji, a nie stają się miarą wiary ani sposobem wymuszania Bożej ochrony.

Te słowa domykają Ewangelię Marka, dlatego ich sens najlepiej widać w zdaniach, które je poprzedzają. W Ewangelii Marka 16:15 uczniowie zostają posłani na cały świat, a w Ewangelii Marka 16:17 czytamy, że znaki będą towarzyszyć tym, którzy uwierzą. Ewangelia Marka 16:18 opisuje dwa takie znaki: ochronę przed wężami i truciznami oraz uzdrowienie chorych przez kładzenie rąk. Obraz jest mocny i łatwo potraktować go jako osobną obietnicę. Tekst jednak wiąże te znaki z głoszeniem, a w Ewangelii Marka 16:20 czytamy, że Pan potwierdzał naukę uczniów właśnie znakami. Najważniejszym tematem pozostaje więc posłannictwo, w którym Bóg działa przez wierzących. Warto też dostrzec zakres tej zapowiedzi. Słowa dotyczą tych, którzy uwierzą, i określonych wydarzeń w ich drodze. Nie stwierdzają jednak, że każdy wierzący uniknie szkody albo że każda choroba ustąpi. Wspólnoty chrześcijańskie od wieków czytają te wersety z różnym rozłożeniem akcentów, a ta różnica zasługuje na uczciwość i szacunek. Stałym wątkiem pozostaje jedno: Bóg towarzyszy świadkom Ewangelii i potwierdza jej słowo. Dla zwykłego dnia oznacza to, że wierność w drodze ma sens także wtedy, gdy wynik nie jest od razu widoczny.

W Ewangelii Marka 16:18 węże, trucizna i uzdrawianie nie są zaproszeniem do wystawiania Boga na próbę ani obietnicą, że wierzący będą wolni od każdego nieszczęścia. Jezus mówi do Jedenastu o znakach towarzyszących tym, którzy uwierzą, gdy posyła ich, by głosili Ewangelię. W następnym zdaniu uczniowie wyruszają, a Pan współdziała z nimi i potwierdza naukę znakami. Te obrazy mówią o Bożej obecności pośród niebezpieczeństw i o służbie, w której życie chorego zostaje objęte troską. Nie dają prawa do ryzyka ani do oskarżania cierpiących, że zabrakło im wiary. Wspólnoty chrześcijańskie różnie rozumieją, jak te znaki mają się ujawniać; tekst kieruje jednak uwagę ku Temu, który posyła i działa, nie ku ludzkiej niezwykłości. Można widzieć w tym kruchą drogę uczniów po zmartwychwstaniu: nie niosą własnej niezniszczalności, lecz świadectwo o żyjącym Jezusie. Znak ma służyć Ewangelii i życiu drugiego człowieka. Nadzieja tego fragmentu nie polega na panowaniu nad niebezpieczeństwem, lecz na tym, że misja uczniów pozostaje w rękach Boga.