Ewangelia Marka 15:42 – znaczenie i zastosowanie

Jesteśmy przy pogrzebie naszego Pana Jezusa, pogrzebie uroczystym i smutnym. Obyśmy dzięki łasce Bożej stawali się podobni do Niego w Jego śmierci. Zwróćmy najpierw uwagę na to, jak poproszono o ciało Chrystusa. Podobnie jak ciała skazańców, pozostawało ono w dyspozycji władz. Ci, którzy pospieszyli z doprowadzeniem Go na krzyż, zamierzali pogrzebać Go razem z bezbożnymi, Bóg jednak postanowił, że będzie złożony w grobie bogacza, i tak się stało (Księga Izajasza 53:9).

Dowiadujemy się, kiedy poproszono o Jego ciało, aby je pogrzebać, i dlaczego trzeba było zrobić to szybko. Nadszedł wieczór, a był to dzień Przygotowania, czyli dzień przed szabatem (Ewangelia Marka 15:42). Żydzi przestrzegali szabatu surowiej niż jakiegokolwiek innego święta. Choć był to już dzień świąteczny, obchodzili go ze szczególną troską, ponieważ przypadał w przeddzień szabatu, kiedy przygotowywali domy i posiłki, by radośnie przeżyć sam szabat. Dzień przed szabatem nadal powinien być dniem przygotowania do szabatu, ale nie przede wszystkim naszych domów i stołów, lecz naszych serc. Powinniśmy, na ile to możliwe, odłożyć troski doczesne i przygotować serca do służby Bogu oraz radości w Nim.

Szabat przynosi tak wiele dobrych dzieł i błogosławieństw, że mądrze jest przygotować się do niego już poprzedniego dnia. W istocie cały tydzień powinien być podzielony między dobre korzystanie z minionego szabatu a przygotowywanie się do następnego. Dowiadujemy się także, kto poprosił o ciało i zatroszczył się o jego pogrzeb: Józef z Arymatei, nazwany tutaj szanowanym członkiem rady (Ewangelia Marka 15:43). Był człowiekiem wysokiej rangi, obdarzonym zaufaniem publicznym, zapewne członkiem żydowskiej Rady Najwyższej, czyli Sanhedrynu, albo rady arcykapłańskiej. Był radcą, który postępował w sposób godny swojego urzędu. Prawdziwy szacunek należy się tym, którzy sprawują władzę, wypełniają swoje obowiązki i żyją w sposób odpowiadający ich pozycji.

Jest jednak jeszcze wspanialszy opis Józefa. Oczekiwał królestwa Bożego, czyli królestwa łaski na ziemi, królestwa chwały w niebie i królestwa Mesjasza. Ci, którzy oczekują królestwa Bożego i mają nadzieję uczestniczyć w jego błogosławieństwach, powinni to okazywać, stając w obronie sprawy Chrystusa, nawet gdy wydaje się ona przegrana i zduszona. Wśród szanowanych przywódców znalazł się przynajmniej jeden człowiek oczekujący królestwa Bożego, a jego wiara potępiała niewiarę pozostałych. Bóg powołał go do tego potrzebnego zadania, gdy żaden z uczniów Chrystusa nie miał dość środków, wpływów ani odwagi, by się go podjąć.

Józef śmiało poszedł do Piłata. Wiedział, że rozgniewa to arcykapłanów, którzy już wcześniej okryli Jezusa hańbą, ale zebrał się na odwagę i działał. Być może początkowo trochę się bał, lecz przezwyciężył lęk i postanowił uczcić ciało Pana Jezusa, bez względu na cenę. Piłat zdziwił się, że Jezus już umarł, zwłaszcza że stało się to tak szybko. Być może spodziewał się, że Jezus ocali siebie i zejdzie z krzyża. Zdumiewające było, że Ten, który zdawał się tak silny, umarł tak szybko. Każdy szczegół śmierci Chrystusa był cudowny, bo od początku do końca Jego imię brzmiało: Cudowny.

Piłat mógł wątpić, czy Jezus naprawdę umarł. Obawiał się, że ktoś mógłby zdjąć z krzyża żywego człowieka, co byłoby sprzeczne z wydanym wyrokiem. Wezwał więc setnika, swojego oficera, i zapytał, czy Jezus nie żyje już od jakiegoś czasu (Ewangelia Marka 15:44). Chciał się upewnić, czy minęło dość czasu bez żadnego znaku życia, oddechu ani ruchu, by śmierć można było uznać za pewną. Setnik mógł to potwierdzić, bo uważnie obserwował, jak Jezus oddał ducha (Ewangelia Marka 15:39). Bóg miał w tym szczególny zamysł. Piłat zbadał sprawę tak dokładnie, że później nikt nie mógł twierdzić, iż Jezusa pogrzebano żywego, a On potem jedynie odzyskał siły. Podważałoby to prawdę o zmartwychwstaniu. Sprawę rozstrzygnięto tak dokładnie, że taki zarzut właściwie się nie pojawił. Czasami prawda o Chrystusie zostaje potwierdzona nawet przez Jego przeciwników.

Po drugie, widzimy, jak pogrzebano ciało Chrystusa. Piłat pozwolił Józefowi zdjąć ciało i postąpić z nim, jak zechce. Zaskakuje, że arcykapłani nie zareagowali szybciej i sami nie poprosili wcześniej o ciało, by publicznie je znieważyć. Bóg jednak powściągnął dalszy gniew przeciwników i obdarzył Józefa bezcennym darem, którego wartość ten rozumiał. Kapłani byli pod takim wpływem, że nie próbowali go powstrzymać. Jak głosi powiedzenie, zależało im tylko na tym, żeby Jezus już nie powstał z martwych, byleby nikt nie przywrócił Go do życia.

Józef kupił piękne płótno, by owinąć ciało, choć w takiej sytuacji mogłoby się wydawać, że wystarczy stare. Gdy oddajemy cześć Chrystusowi, powinniśmy być hojni i dawać Mu to, co najlepsze, na co nas stać, a nie tylko to, co najłatwiej zdobyć. Józef zdjął z krzyża poranione i posiniaczone ciało, po czym owinął je w płótno, traktując je jak coś niezwykle cennego. Pan Jezus daje nam siebie w sposób sakramentalny w Wieczerzy Pańskiej, a my powinniśmy przyjmować ten sakrament tak, by okazać miłość Temu, który nas umiłował i za nas umarł.

Józef złożył ciało w swoim grobie, położonym w ustronnym miejscu. W opowieściach o królach Judy często za rzecz haniebną uznawano, że niegodziwych królów nie pochowano w grobowcach królewskich. Nasz Pan Jezus nie popełnił żadnego zła, lecz uczynił wiele dobra, a Jemu przypadł tron Jego ojca, Dawida. Mimo to pogrzebano Go w grobie przeznaczonym dla zwykłych ludzi. Jego odpoczynek miał być chwalebny, ale nie na tym świecie, lecz w przyszłym. Grób należał do Józefa. Abraham miał miejsce pochówku, choć poza nim nie posiadał w Kanaanie żadnej ziemi, Chrystus zaś nie miał nawet tego. Grób wykuto w skale, ponieważ Chrystus umarł, aby grób stał się dla wierzących schronieniem i bezpiecznym miejscem. Wykuty w skale stanowił mocne schronienie. Pojawia się tu myśl o pragnieniu, by Bóg ukrył człowieka w grobie. Chrystus jest dla swojego ludu miejscem schronienia, niczym cień potężnej skały.

Józef zatoczył kamień przed wejście do grobu, zgodnie z żydowskim zwyczajem grzebania zmarłych. Gdy Daniela wrzucono do lwiej jamy, na jej wejściu położono kamień, żeby go tam zatrzymać, podobnie jak kamień zasłonił wejście do grobu Chrystusa. Żaden z tych kamieni nie mógł jednak powstrzymać aniołów przed dotarciem do uwięzionych.

Przy pogrzebie były obecne niektóre pobożne kobiety i widziały, gdzie złożono Jezusa, aby po szabacie wrócić i namaścić Jego ciało. Nie mogły zrobić tego od razu, bo zabrakło czasu. Gdy pochowano Mojżesza, pośrednika i prawodawcę żydowskiego ludu Bożego, zadbano o to, by nikt nie znał miejsca jego grobu (Księga Powtórzonego Prawa 34:6). Chodziło o to, by szacunek ludu dla Mojżesza jako człowieka skończył się wraz z nim.

Kiedy jednak pogrzebano naszego wielkiego Pośrednika i Prawodawcę, szczególną uwagę zwrócono na Jego grób, ponieważ miał zmartwychwstać. Troska o Jego ciało wskazuje także na troskę, jaką sam otoczy swoje ciało, czyli Kościół. Nawet gdy Kościół wydaje się martwy jak dolina pełna wyschłych kości, zostanie zachowany dla zmartwychwstania. To samo dotyczy ciał świętych, bo Bóg zawarł przymierze z ich prochem i nie zapomni o ich prochu.

Rozmyślanie o pogrzebie Chrystusa powinno skłaniać nas także do myślenia o własnym pogrzebie. Może ono oswoić nas z grobem i sprawić, że łatwiej będzie nam zmierzyć się z tym łożem, które wkrótce przyjdzie nam przygotować sobie w ciemności. Częste rozmyślanie o śmierci nie tylko osłabia lęk przed nią, lecz także pobudza do przygotowania się. Groby są zawsze gotowe na nasze przyjście, dlatego i my powinniśmy być gotowi na grób (Księga Hioba 17:1).