Ewangelia Marka 15:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw zgromadzenie Wielkiego Sanhedrynu, żydowskiej rady rządzącej, które miało posunąć naprzód sprawę przeciwko Panu Jezusowi. Zebrali się wczesnym rankiem i szybko obmyślili, jak doprowadzić do Jego śmierci. Nie tracili czasu, bo obawiali się rozruchów wśród ludu. Niestrudzony zapał złych ludzi w czynieniu zła powinien zawstydzać naszą opieszałość w czynieniu dobra. Ci, którzy występują przeciwko Chrystusowi i Twojej duszy, wstają wcześnie. Nie wolno nam więc ospale trwać w bezczynności.

Następnie wydali Go Piłatowi jako więźnia i związali. Miał stać się wielką ofiarą, a ofiary należało wiązać powrozami (Księga Psalmów 118:27). Chrystus został związany, aby nam łatwiej było znosić więzy i abyśmy, jak Paweł i Sylas, mogli śpiewać nawet w kajdanach. Dobrze jest często wspominać więzy Pana Jezusa, pamiętając, że jesteśmy związani z Tym, który został związany dla nas. Prowadzili Go ulicami Jerozolimy, aby Go upokorzyć, choć zaledwie dzień lub dwa wcześniej odbierał tam cześć, nauczając w świątyni. Możemy tylko wyobrażać sobie, jak nędznie wyglądał po nocy pełnej znęcania się nad Nim, bicia, plucia na Niego i obelg. Wydanie Go w ręce rzymskiej władzy zapowiadało również upadek ich własnej wspólnoty religijnej, na który sami zapracowali i który sami na siebie ściągnęli.

Oznaczało to, że obietnica, przymierze i słowa Boga, a także widzialny kształt wspólnoty i chwała Izraela zostaną teraz wydane poganom. Wydając króla, w istocie wyrzekli się królestwa Bożego. Z własnego wyboru utracili je więc, a otrzymał je inny naród. Gdyby wydali Chrystusa wyłącznie po to, by zaspokoić rzymskie pragnienia albo podejrzenia, sprawa wyglądałaby inaczej. Lecz dobrowolnie zdradzili Chrystusa, koronę Izraela, i wydali Go tym, którzy byli dla Izraela jarzmem.

Po trzecie, Piłat przesłuchiwał Go i zadawał pytania (Ewangelia Marka 15:2): „Czy Ty jesteś królem Żydów?”. Innymi słowy: „Czy podajesz się za Mesjasza, którego Żydzi oczekują jako ziemskiego władcy?”. Chrystus odpowiedział: „Sam to mówisz”, czyli: „Jestem tym Mesjaszem, ale nie takim, jakiego oni oczekują”. Jest królem, który rządzi duchowym Izraelem i chroni tych, którzy są Żydami wewnętrznie dzięki działaniu Ducha. Jest również królem, który powściągnie i ukarze niewierzących Żydów pozostających w niewierze.

Po czwarte, arcykapłani oskarżali Go, a On milczał, gdy stawiano Mu zarzuty. Arcykapłani zapomnieli o godności swojego urzędu, gdy sami stali się oskarżycielami i osobiście zarzucali Chrystusowi wiele rzeczy (Ewangelia Marka 15:3), składając przeciwko Niemu zeznania (Ewangelia Marka 15:4). Wielu proroków Starego Testamentu potępiało już niegodziwość kapłanów swoich czasów i w ten sposób trafnie zapowiedziało także postępowanie tych kapłanów (Księga Ezechiela 22:26; Księga Ozeasza 5:1; Księga Ozeasza 6:9; Księga Micheasza 3:11; Księga Sofoniasza 3:4; Księga Malachiasza 1:6; Księga Malachiasza 2:8). Mówiono, że zniszczenie Jerozolimy przez Chaldejczyków nastąpiło z powodu grzechu kapłanów, którzy przelewali krew sprawiedliwych (Księga Lamentacji 4:13). Niegodziwi kapłani są zwykle najgorszymi z ludzi. Im lepsza jest jakaś rzecz, tym większym złem staje się jej zepsucie. Zdarzało się, że prześladowcy spoza duchowieństwa okazywali więcej litości niż przywódcy kościelni.

Kapłani głośno i gorliwie oskarżali Chrystusa, lecz On nic nie odpowiadał (Ewangelia Marka 15:3). Gdy Piłat nalegał, by się bronił, i chciał, żeby to uczynił (Ewangelia Marka 15:4), Chrystus nadal milczał (Ewangelia Marka 15:5). Zdumiewało to Piłata. Chrystus odpowiedział Piłatowi wprost (Ewangelia Marka 15:2), lecz nie odpowiadał oskarżycielom i świadkom, ponieważ ich zarzuty były jawnie fałszywe, a On wiedział, że Piłat sam o tym wie. Tak jak Jego słowa wprawiały ludzi w zdumienie, tak samo zdumiewało ich Jego milczenie.

Po piąte, Piłat zaproponował ludowi uwolnienie Jezusa, zgodnie ze zwyczajem, że podczas święta wypuszczano jednego więźnia, by uczcić tę okazję. Ludzie oczekiwali, że Piłat jak zwykle to uczyni (Ewangelia Marka 15:8). Nie sprzeciwiali się temu zwyczajowi, lecz chcieli, by go zachował. Piłat widział, że arcykapłani wydali Jezusa z zawiści, ponieważ Jezus zdobył taką popularność wśród ludu, że na Jego tle kapłani wydawali się mniej ważni (Ewangelia Marka 15:10). Silna presja i słabe dowody jasno pokazywały, że nie gniewali się z powodu Jego winy, lecz z powodu Jego dobroci. Nie poruszyło ich nic niegodziwego ani haniebnego. Wzbudziło ich gniew to, co było dobre, szlachetne i chwalebne.

Słysząc, jak bardzo Jezus jest kochany przez tłum, Piłat uznał, że może bezpiecznie odwołać się od decyzji kapłanów do ludu. Spodziewał się, że ludzie chętnie wyrwą Jezusa z rąk kapłanów. Sądził też, że uda mu się to zrobić bez wywoływania rozruchów. Gdyby zażądali uwolnienia Jezusa, Piłat był gotów się na to zgodzić, a wtedy kapłani nie mieliby już nic do powiedzenia. Był też inny więzień, Barabasz, który miał pewne poparcie i mógł zdobyć głosy, lecz Piłat nie wątpił, że Jezus go pokona.

Po szóste, ludzie krzyczeli zgodnie, ogarnięci gwałtownym gniewem, domagając się śmierci Chrystusa, a zwłaszcza Jego ukrzyżowania. Piłat był bardzo zaskoczony, gdy odkrył, że kapłani tak silnie wpływają na lud, iż wszyscy domagają się uwolnienia Barabasza (Ewangelia Marka 15:11). Piłat próbował temu zapobiec. „Cóż więc mam zrobić z tym, którego nazywacie królem Żydów? Czy nie chcecie, żebym i Jego uwolnił?” — zapytał (Ewangelia Marka 15:12). Odpowiedzieli jednak: „Ukrzyżuj Go”. Kapłani podsunęli im te słowa, a oni obstawali przy swoim. Gdy Piłat zapytał: „Cóż złego uczynił?”, zadając w tej sprawie niezwykle ważne pytanie, nie odpowiedzieli. Zamiast tego, jeszcze bardziej podburzeni i rozdrażnieni przez kapłanów, krzyczeli głośniej: „Ukrzyżuj Go, ukrzyżuj Go”.

Kapłani gorliwie rozstawiali siebie i swoich zwolenników wśród tłumu, by podtrzymywać wrzawę, i zapewne sądzili, że w ten sposób wpłyną na Piłata na dwa sposoby. Po pierwsze, mogli sprawić, że uzna Jezusa za winnego, skoro tak wielu występuje przeciwko Niemu. Piłat mógł pomyśleć, że człowiek, którego wszyscy tak nienawidzą, musi być złym człowiekiem. Mógłby wtedy uznać, że błędnie poinformowano go o poparciu, jakim Jezus cieszył się wśród ludu. Kapłani tak szybko doprowadzili jednak sprawę do tego punktu, że przyjaciele Jezusa, którzy odpowiedzieliby tłumowi, prawdopodobnie znajdowali się po drugiej stronie miasta i nic o tym nie wiedzieli. Często właśnie tak postępuje szatan: oczernia Chrystusa i Jego religię, a potem próbuje je zniszczyć, wykorzystując opinię publiczną. Gdy tę „sektę”, jak ją nazywano, zaczyna się potępiać wszędzie, nawet bez powodu, sam ten fakt traktuje się jako wystarczający powód do jej skazania. Ludzi i sprawy musimy jednak oceniać według ich rzeczywistej wartości i miary słowa Bożego, a nie na podstawie pogłosek czy krzyku tłumu.

Po drugie, presja mogła skłonić Piłata do skazania Chrystusa, by zadowolić lud i nie narażać się na jego gniew. Piłat nie był tak słaby, by przyjąć opinię tłumu i uznać Jezusa za winnego, ale był na tyle niegodziwy, by pozwolić, by gniew ludzi popchnął go do skazania kogoś, o czyjej niewinności był przekonany. Ustąpił, kierując się tym, co wydawało się korzystne dla państwa — rodzajem mądrości, której świat często ufa.

Nasz Pan Jezus umierał jako ofiara za grzechy wielu ludzi, a w tym samym wydarzeniu stał się także ofiarą gniewu wielu.