Ewangelia Marka 15:31 – znaczenie i zastosowanie

Arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie mówią to między sobą, a nie do Jezusa. W tych słowach słychać gorzką ironię, bo przyznają, że Innych wybawiał, a jednocześnie traktują to jak dowód Jego bezsilności. Można w tym usłyszeć zmęczenie kogoś, kto stoi z boku i patrzy na cudzą pomoc, nie mogąc jej przyjąć na siebie. Ewangelia Marka 15:31 jest bolesna, bo drwina opiera się na prawdzie, której ci ludzie nie chcą uznać. Jezus rzeczywiście wybawiał chorych, opuszczonych i grzeszników. Tekst nie tłumaczy, dlaczego na krzyżu nie wybawił samego siebie, pokazuje tylko, jak ta chwila wygląda z zewnątrz, z perspektywy tych, którzy wyśmiewają. Ta scena jest bardzo samotna. Otaczają Go ludzie, którzy mówią o Nim głośno, a nikt nie staje blisko. Ironia tekstu wskazuje na prawdę, której nie widać od razu: wybawienie, którego oczekują jako dowodu mocy, dokonuje się w pozornej słabości. Bóg nie wycofuje się z cierpienia, nawet gdy wokół rozlega się śmiech.

Drwina arcykapłanów i uczonych w Piśmie ujmuje ukrzyżowanie jako pozorny dowód przeciw Jezusowi: skoro wybawiał innych, powinien teraz wybawić siebie. W ich logice skuteczność Mesjasza oznacza ocalenie od klęski. Słowa nie są jednak bezstronną oceną Jego misji. Wypowiadają je ludzie, którzy wcześniej oskarżali Jezusa, a teraz szydzą z Niego „między sobą”. Kluczowe rozróżnienie dotyczy wybawienia innych i ocalenia samego siebie. Przywódcy uznają, że pierwsze ma wartość tylko wtedy, gdy Jezus potrafi uniknąć własnego cierpienia. Marek pokazuje, że ta szydercza uwaga powraca w głosach przechodniów i ukrzyżowanych obok Niego. Wszyscy mierzą Jego mesjańską tożsamość tym samym pytaniem: czy zejdzie z krzyża? Czytelnik zna jednak więcej niż szydercy: wcześniej Jezus odpowiada Piłatowi, że jest królem żydowskim. Krzyż nie obala tej deklaracji, choć ukazuje królowanie w postaci, której oskarżyciele nie potrafią uznać. Ich słowa nieświadomie odsłaniają paradoks opowieści: Jezus, który nie wybawia siebie, pozostaje tym, przez którego inni szukają wybawienia.

W Ewangelii Marka 15:31 arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie drwią z Jezusa. Mówią: „Innych wybawiał, siebie nie może wybawić.” Dla nich krzyż jest dowodem bezsilności. Skoro Jezus nie schodzi z krzyża, uznają, że nie ma mocy. Ewangelista nie dodaje komentarza. Czytelnik sam zauważa, że ludzie, którzy zaplanowali śmierć Jezusa, oceniają Jego posłannictwo miarą własnego ocalenia. Ten sposób myślenia znamy także z codzienności. Matka, która przez wiele miesięcy opiekuje się chorym dorosłym dzieckiem, może coraz bardziej tracić siły i zdrowie. Z zewnątrz jej wysiłek łatwo wziąć za przegraną, bo nie ratuje samej siebie. Marek nie wyjaśnia, czy szydercy wiedzieli, co mówią. Jego opowieść pokazuje jednak, że w tym szyderstwie kryje się prawda, której sami wrogowie nie dostrzegają. Wybawienie innych zwykle kosztuje, a wierność nie zawsze wygląda jak zwycięstwo.

Szyderstwo arcykapłanów skupia się na pozornej sprzeczności: Jezus wybawiał innych, a teraz nie wybawia siebie. Krzyż wygląda jak dowód, że Jego moc zawiodła. Właśnie w tej ciemności Ewangelia Marka odsłania jednak inną miarę ocalenia. Jezus nie schodzi z krzyża, by ocalić własne życie kosztem misji, którą podjął. Wcześniej przechodnie wzywali Go, by wybawił samego siebie; teraz podobne słowa padają z ust przywódców. Powtarzający się szyderczy głos pokazuje, jak trudno rozpoznać zbawienie, gdy nie przybiera postaci natychmiastowego ratunku. Jezus pozostaje pośród skazanych, zaliczony do grona złoczyńców. Nie odpowiada demonstracją siły. Nie oznacza to, że cierpienie samo w sobie jest dobre ani że każda krzywda powinna trwać. Ten fragment opowiada o Jezusie i o Jego drodze, nie daje prostego wyjaśnienia bólu innych ludzi. Pokazuje natomiast, że w centrum chrześcijańskiej nadziei stoi Mesjasz, który nie ocala siebie przez porzucenie tych, do których przyszedł. Jego pozorna bezsilność na krzyżu nie zamyka opowieści o zbawieniu; staje się miejscem, gdzie miłość pozostaje wierna aż do końca.