Ewangelia Marka 15:22 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu opis ukrzyżowania naszego Pana Jezusa.

Miejsce, w którym Go ukrzyżowano, nazywano Golgotą, co znaczy „Miejsce Trupiej Czaszki”. Niektórzy sądzą, że nazwę tę nadano mu dlatego, że ścinano tam głowy przestępcom. Było to zwykłe miejsce straceń, takie jak Tyburn, więc pod każdym względem zaliczono Go do grona przestępców. Nie wiem, na ile można ufać tej tradycji, ale wspomina o niej kilku wczesnochrześcijańskich pisarzy: Adam, nasz pierwszy ojciec, miał być tam pochowany. Uważali, że słuszne było ukrzyżowanie Chrystusa właśnie w tym miejscu, bo jak wszyscy umierają w Adamie, tak w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. Wspominają o tym Tertulian, Orygenes, Chryzostom i Epifaniusz, szanowani pisarze wczesnochrześcijańscy. Cyprian dodaje nawet, że wielu pobożnych ludzi wierzyło, iż krew Chrystusa spłynęła na czaszkę Adama, który również miał być tam pochowany. Bardziej wiarygodna wydaje się tradycja, według której góra Kalwaria była górą w krainie Moria, obejmującej z pewnością okolice Jerozolimy. To tam Izaak miał zostać złożony w ofierze, lecz zamiast niego ofiarowano barana. Abraham patrzył więc naprzód, ku dniowi Chrystusa, gdy nazwał to miejsce „Pan zapewni”, spodziewając się, że Pan zapewni to na swojej górze.

Jezusa ukrzyżowano o trzeciej godzinie, jak czytamy w Ewangelii Marka 15:25. Przyprowadzono Go przed Piłata około szóstej godziny, licząc czas według rzymskiego sposobu, którym posługuje się Ewangelia Jana 19:14. Odpowiada to naszemu sposobowi liczenia i oznacza mniej więcej szóstą rano. Potem, o trzeciej godzinie według żydowskiego sposobu liczenia, czyli około dziewiątej rano lub niedługo później, przybito Go do krzyża. Doktor Lightfoot uważa, że ta informacja jeszcze wyraźniej ukazuje winę kapłanów. Po trzeciej godzinie dążyli do śmierci Chrystusa, choć powinni byli służyć w świątyni i składać ofiary wspólnotowe. Był to pierwszy dzień Święta Przaśników, w którym miało się odbyć święte zgromadzenie. Właśnie wtedy, gdy powinni przewodzić publicznemu oddawaniu czci Bogu, okazywali nienawiść Panu Jezusowi. Ci sami ludzie tak gorliwie zabiegali o świątynię, a jednak skazali Chrystusa za to, że wypowiedział się przeciwko niej. Wielu deklaruje przywiązanie do Kościoła, a niewiele troszczy się o to, by rzeczywiście do niego chodzić.

Przybijając Go do krzyża, zadali Mu dodatkową krzywdę. Zwyczajowo podawano wino skazańcom przed śmiercią, a Jego wino zmieszali z mirrą, przez co stało się gorzkie i nieprzyjemne. Jezus go skosztował, lecz nie chciał pić. Był gotów przyjąć gorycz, ale nie chciał ulgi. Ponieważ ubrania ukrzyżowanych należały się katom jako zapłata, żołnierze rzucili o nie los, jak czytamy w Ewangelii Marka 15:24. Grali w kości o Jego szaty, śmiejąc się z Jego cierpienia, gdy wisiał na krzyżu. Nad Jego głową umieścili też napis, który miał być szyderczą zniewagą, a w rzeczywistości przynosił Mu zarówno sprawiedliwe uznanie, jak i cześć: „Król Żydów” (Ewangelia Marka 15:26). Nie wymieniono żadnej zbrodni, przyznano jedynie, że jest królem. Piłat mógł chcieć upokorzyć Chrystusa jako pokonanego króla albo zawstydzić Żydów, którzy zmusili go, wbrew jego sumieniu, do skazania Jezusa. Bóg jednak uczynił z tego publiczne ogłoszenie, że Chrystus jest na krzyżu Królem Izraela. Piłat nie wiedział, co napisał, podobnie jak Kajfasz nie wiedział, co mówił (Ewangelia Jana 11:51). Ukrzyżowany Chrystus jest królem swojego Kościoła, swojego duchowego Izraela. Nawet na krzyżu działał jak król: pokonywał swoich wrogów i wrogów swojego ludu, odnosząc nad nimi triumf (List do Kolosan 2:15). Wtedy też własną krwią zapisywał swoje prawa i przygotowywał dary dla swoich poddanych. Gdy patrzymy na ukrzyżowanego Chrystusa, pamiętajmy o napisie nad Jego głową: jest królem. Oddajmy Mu się jako wierni poddani, prawdziwi Izraelici.

Ukrzyżowano z Nim także dwóch złoczyńców, jednego po prawej, a drugiego po lewej stronie. Umieszczono Go pośrodku, jakby był najgorszym z nich (Ewangelia Marka 15:27). Chciano w ten sposób jeszcze bardziej Go upokorzyć. Niewątpliwie było to dla Niego również ciężarem. Niektórzy, którzy trafili do więzienia za dawanie świadectwa o Jezusie, mówili, że najtrudniej było im przebywać wśród więźniów przeklinających i bluźniących. Nasz Pan Jezus został ukrzyżowany pośród takich ludzi. Za życia przebywał z grzesznikami, aby im pomagać. Również w chwili śmierci znalazł się wśród nich z tego samego powodu: przyszedł na świat i opuścił go, aby zbawić grzeszników, nawet tych najgorszych. Marek szczególnie podkreśla, że w ten sposób wypełniło się Pismo (Ewangelia Marka 15:28). W Księdze Izajasza 53:12 zapowiedziano, że Chrystus zostanie zaliczony do przestępców, ponieważ za nas stał się grzechem.

Większość gapiów nie współczuła Mu w cierpieniu. Przeciwnie, jeszcze je potęgowała, szydząc z Niego. Nigdy nie było wyraźniejszego przykładu okrutnej nienawiści okazywanej najpodlejszemu przestępcy. Diabeł dał upust całej swojej wściekłości na Chrystusa, a Chrystus poddał się najgłębszemu upokorzeniu, jakie można Mu było zadać. Nawet przechodnie, choć osobiście nie byli w to uwikłani, miotali na Niego obelgi (Ewangelia Marka 15:29). Jeśli ich serca były zbyt zatwardziałe, by wzruszyć się takim widokiem, mogli przynajmniej poprzestać na samym patrzeniu. Ale i tego im było za mało. Jakby utracili wszelkie człowieczeństwo i stali się diabłami w ludzkiej postaci, szydzili z Niego z głęboką nienawiścią i pogardą, raniąc Go gorzkimi słowami. Zapewne to arcykapłani podsunęli im te drwiny: „Ty, który miałeś zburzyć świątynię i odbudować ją w trzy dni, ratuj siebie i zejdź z krzyża!”. Zachowywali się tak, jakby nie było już niebezpieczeństwa, że zburzy świątynię, skoro zawisł na krzyżu. Tymczasem świątynią, o której mówił, było Jego ciało, które właśnie niszczono, a On miał je odbudować w ciągu trzech dni. Świątynię, którą mieli na myśli oni, zburzył przez ręce ludzi, będących Jego narzędziem, i stało się to wiele lat później. Gdy ludzie żyjący bez poczucia zagrożenia sądzą, że niebezpieczeństwo minęło, często jest ono już bardzo blisko. Dzień Pana przychodzi jak złodziej na tych, którzy zaprzeczają Jego nadejściu i mówią: „Gdzie jest obietnica Jego przyjścia?”. Tym bardziej nadejdzie na tych, którzy rzucają Mu wyzwanie i mówią: „Niech się pospieszy i dokona swojego dzieła!”.

Nawet arcykapłani, wybierani spośród ludzi i ustanawiani, by działać w ich imieniu, powinni okazywać współczucie tym, którzy zeszli z drogi. Powinni odnosić się z czułością do cierpiących i umierających (List do Hebrajczyków 5:1–2). Zamiast tego dolali octu do ran Jezusa, zamiast przynieść Mu oliwę. Pomnożyli cierpienia Tego, którego Bóg dotknął cierpieniem (Księga Psalmów 69:26), i szydzili z Niego.

Mówili: „Ratował innych, uzdrawiał ich i pomagał im, a teraz wygląda na to, że nie potrafi ocalić samego siebie”. Rzucili Mu wyzwanie, by zszedł z krzyża, jeśli potrafi (Ewangelia Marka 15:32). Twierdzili, że gdyby to zobaczyli, uwierzyliby. Nie uwierzyli jednak nawet wtedy, gdy dał mocniejszy dowód, zmartwychwstając.

W tej chwili arcykapłani mogli zająć się czymś innym. Jeśli nie chcieli pójść do świątyni i wypełnić swoich obowiązków, mogli przynajmniej zrobić coś, co odpowiadało ich powołaniu. Nawet jeśli nie chcieli ofiarować Jezusowi pocieszenia ani rady, mogli okazać troskę złoczyńcom w ostatnich chwilach ich życia. Nie uznali jednak, że to ich sprawa.

Szydzili z Niego również ci, którzy zostali ukrzyżowani razem z Nim (Ewangelia Marka 15:32). Jeden z nich tak postąpił, pokazując, jak zatwardziałe potrafi stać się ludzkie serce nawet w największej niedoli i na samym progu wieczności.