Ewangelia Marka 15:15 – znaczenie i zastosowanie

Piłat wydał Chrystusa na ukrzyżowanie, chcąc zadowolić Żydów i uśmierzyć ich gniew (Ewangelia Marka 15:15). Chciał na tyle zaspokoić tłum, by go uciszyć. Wypuścił Barabasza, który był hańbą i utrapieniem dla narodu, a wydał Jezusa, będącego jego chlubą i błogosławieństwem.

Piłat kazał już ubiczować Jezusa, licząc na to, że to zadowoli tłum. Nie zamierzał posuwać się aż do ukrzyżowania, ale kiedy raz ustąpił, reszta potoczyła się dalej. Człowiek, który potrafi przekonać samego siebie, by ukarać niewinnego (Ewangelia Łukasza 23:16), może stopniowo wmówić sobie, że wolno mu dopuścić się znacznie gorszych rzeczy.

Chrystusa ukrzyżowano po pierwsze dlatego, że była to śmierć krwawa, a bez przelania krwi nie ma przebaczenia (List do Hebrajczyków 9:22). Krew symbolizuje życie (Księga Rodzaju 9:4). Jest nośnikiem życia ciała, więc gdy krew zostaje przelana, wraz z nią zostaje oddane życie. Chrystus miał oddać za nas swoje życie, dlatego przelał swoją krew.

Krew dokonywała także przebłagania za duszę: stanowiła zadośćuczynienie za grzech i usuwała winę (Księga Kapłańska 17:11). Dlatego w ofiarach za grzech zawsze szczególnie dbano o to, by wylać krew i pokropić nią przed Panem. Chrystus przelał swoją krew, wypełniając wszystkie te obrazy i zapowiedzi.

Po drugie, ukrzyżowanie było śmiercią bolesną. Cierpienie było dotkliwe i straszliwe, bo śmierć dosięgała ciała w jego najbardziej wrażliwych miejscach. Chrystus umarł w taki sposób, że odczuwał, jak umiera, ponieważ był zarówno kapłanem, jak i ofiarą. Sam aktywnie oddawał życie, ofiarując swoją duszę za grzech.

Cyceron nazwał ukrzyżowanie „najstraszliwszą karą”. Chrystus stanął wobec śmierci w całej jej grozie, a jednak ją pokonał. Po trzecie, była to śmierć hańbiąca, zwykle zarezerwowana dla niewolników i najgorszych przestępców, przynajmniej wśród Rzymian. Pismo Święte łączy krzyż z hańbą.

Ponieważ grzech człowieka znieważył Bożą cześć, Chrystus zadośćuczynił za to znieważenie. Uczynił to nie tylko przez uniżenie samego siebie i odłożenie na pewien czas widzialnej chwały należnej Jego boskiej naturze, lecz także przez przyjęcie największej hańby i wzgardy, jaką mogła znieść ludzka natura. A jednak nie to było najgorsze.

Po czwarte, była to śmierć przeklęta. Prawo żydowskie uznawało powieszonego człowieka za przeklętego przez Boga (Księga Powtórzonego Prawa 21:23). Taką śmierć ponieśli synowie Saula, gdy trzeba było odpowiedzieć za winę krwawego domu Saula (Druga Księga Samuela 21:6). Powieszono także Hamana i jego synów (Księga Estery 7:10; Księga Estery 9:13).

Nie czytamy, by prorocy Starego Testamentu byli wieszani. Teraz jednak Chrystus został powieszony na drzewie, a hańba i przekleństwo związane z taką śmiercią zostały usunięte. Dlatego nie powinno to odbierać pociechy tym, którzy umierają niewinnie albo w pokucie. Nie powinno też pomniejszać, lecz raczej zwiększać chwałę męczenników umierających za Chrystusa, którzy ponoszą tę samą zewnętrzną hańbę co On.

Piłat wydał Jezusa także rzymskim żołnierzom, którzy chcieli z Niego szydzić, przygotowując Go do egzekucji. Zebrali cały pełniący służbę oddział i zaprowadzili Go do wewnętrznej sali. Tam znieważali naszego Pana Jezusa, udając, że oddają Mu cześć jako królowi, podobnie jak słudzy na dziedzińcu arcykapłana szydzili już z Niego jako z Proroka i Zbawiciela.

Czy królowie noszą purpurowe albo szkarłatne szaty? Włożyli więc na Niego purpurową szatę. Powinno to przypominać chrześcijanom, by nie czynili z eleganckiego ubioru swojej chluby (Pierwszy List Piotra 3:4). Czy purpurowa albo szkarłatna szata powinna być dla chrześcijanina oznaką próżności, skoro dla Chrystusa była oznaką hańby?

Czy królowie noszą korony? Żołnierze upletli więc koronę z cierni i włożyli Mu ją na głowę. Korona ze słomy albo sitowia wystarczyłaby do szyderstwa, ale ta zadawała Mu również ból. Chrystus nosił koronę cierniową, na którą zasłużyliśmy, abyśmy mogli nosić koronę chwały, którą On zdobył.

Niech ciernie uczą nas nienawidzić grzechu i odczuwać niepokój, gdy jesteśmy pod jego wpływem. Niech także pobudzają nas do miłości Jezusa Chrystusa, który jest tu jak lilia pośród cierni. Jeśli kiedykolwiek doskwiera nam cierń w ciele, pociechą może być to, że nasz arcykapłan rozumie nasze słabości, bo sam doświadczył cierni.

Czy lud wiwatuje na cześć królów, wołając: „Niech żyje król!”? Żołnierze z tego również szydzili, mówiąc: „Witaj, Królu Żydów!”. W swoim szyderstwie zdawali się uważać, że taki król i taki lud są siebie warci.

Królom wręcza się także berło, znak władzy, podobnie jak korona jest znakiem czci. Żołnierze wzięli więc trzcinę i włożyli Mu ją do prawej ręki. Ci, którzy traktują władzę Jezusa Chrystusa tak, jakby nie trzeba było być jej posłusznym, i lekceważą Jego przykazania oraz ostrzeżenia, w istocie wkładają Mu trzcinę do ręki. Co gorsza, uderzają Go nią w głowę, jak uczynili żołnierze, i w ten sposób jeszcze bardziej Go znieważają.

Poddani całowali niegdyś władcę, przysięgając mu wierność. Żołnierze i to odegrali, lecz zamiast Go pocałować, pluli na Niego. Królowi oddawano też cześć, klękając przed nim, więc i z tego zrobili żart. Przyklękali i oddawali Mu pokłon, szydząc z Niego, tylko po to, by zabawić siebie nawzajem.

Przez grzech zasłużyliśmy na wieczną hańbę i wzgardę. Aby nas od nich ocalić, nasz Pan Jezus przyjął za nas hańbę i wzgardę. Szydzili z Niego, ubierając Go w cudzą szatę, nie Jego własną, by pokazać, że nie cierpiał za swój grzech. Wina była nasza, hańba spadła na Niego.

Podobnie postępują ci, którzy twierdzą, że poddają się Chrystusowi, a w rzeczywistości oddają się światu i cielesnym pragnieniom. Przypominają tych, którzy szyderczo klękali przed Nim i wołali: „Witaj, Królu Żydów!”, a zarazem mówili: „Nie mamy króla oprócz Cezara”. Tak samo znieważają Go ci, którzy klękają przed Chrystusem, lecz nie poddają Mu serca, i czczą Go wargami, choć ich serca są od Niego daleko.

Kiedy nadeszła pora, żołnierze wyprowadzili Jezusa z pretorium Piłata na miejsce egzekucji (Ewangelia Marka 15:20). Poszedł jak owca na rzeź i został wyprowadzony wraz ze złoczyńcami, choć nie popełnił żadnego grzechu. Ponieważ chcieli doprowadzić do Jego śmierci pod ciężarem krzyża, który miał nieść, zmusili Szymona z Cyreny, by go za Niego poniósł.

Szymon przechodził tamtędy, przybywając z okolicy, z pól, i nie miał pojęcia, że go to spotka. Nie powinniśmy się dziwić, jeśli krzyże przychodzą na nas nagle i zaskakują nas.

Krzyż był bardzo ciężki i niewygodny do niesienia. Człowiek, który niósł go zaledwie przez kilka minut, został jednak uhonorowany tym, że jego imię zapisano w księdze Boga, choć poza tym pozostał nieznany. Dlatego wszędzie, gdzie głosi się tę Ewangelię, wspomina się go dla upamiętnienia. Podobnie każde cierpienie i każdy krzyż, choć w chwili próby nie wydają się radosne, lecz bolesne, z czasem przynoszą koronę chwały tym, których przez nie ukształtowały.