Ewangelia Marka 14:8 – znaczenie i zastosowanie

Ta kobieta nie miała władzy nad tym, co zbliżało się do Jezusa. Arcykapłani szukali sposobu, by Go pojmać, a Judasz szukał dogodnej okazji do zdrady (Ewangelia Marka 14:1-2 i 14:10-11). Ona mogła zrobić jedynie to, co leżało w jej zasięgu, i wylała drogi olejek nardowy na Jego głowę. Jezus przyjmuje ten gest i nazywa go dobrym uczynkiem: „Ona zrobiła, co mogła; już zawczasu namaściła moje ciało na pogrzeb.” Tekst nie mówi, czy kobieta w pełni rozumiała znaczenie swojego czynu. Mówi natomiast, że Jezus ocenia ten gest inaczej niż obecni przy stole, dla których liczyła się wartość olejku w denarach. Ten fragment mówi o miłości, która nie może odmienić biegu wydarzeń, a mimo to pozostaje prawdziwa. Bywa tak, że robi się wszystko, co w mocy, a rzeczywistość i tak idzie swoim torem. Jezus zapowiada, że ten czyn będzie opowiadany wszędzie tam, gdzie głoszona będzie Ewangelia (w Ewangelii Marka 14:9). Pamięć o tej kobiecie wyrosła więc nie z jej zdolności do zmiany świata, lecz z tego, że Jezus nazwał jej czyn dobrym i kazał go pamiętać.

W tej scenie Jezus nadaje gestowi kobiety sens wykraczający poza ocenę jego ceny. Obecni widzą drogi olejek i pytają, czy nie należało przeznaczyć go na pomoc ubogim. Jezus nie pomniejsza troski o ubogich: mówi, że zawsze będą pośród nich i że można im czynić dobro, natomiast Jego obecność wśród uczniów jest ograniczona. Następnie odczytuje namaszczenie jako przygotowanie do pogrzebu. Zdanie „Ona zrobiła, co mogła” nie brzmi jak pochwała bezbłędności ani jak nakaz, by każdy składał równie kosztowną ofiarę. Nazywa konkretny czyn tej kobiety: w chwili, gdy Jezus zmierza ku śmierci, okazała Mu cześć, choć inni uznali jej działanie za marnotrawstwo. Jej gest nie zatrzymuje wydarzeń ani nie usuwa zagrożenia. Otrzymuje jednak znaczenie, którego krytycy nie dostrzegli, ponieważ Jezus łączy go z własnym pogrzebem. Wcześniej przywódcy planują pojmanie Jezusa, a wkrótce Judasz zacznie szukać sposobności, by Go wydać. Na tle tych kalkulacji czyn kobiety jest wyrazem rozpoznania i oddania. Jezus zapowiada, że będzie wspominany wraz z głoszeniem Ewangelii: nie jako wzór wydatku, lecz jako świadectwo miłości, która rozpoznała powagę tej chwili.

W Ewangelii Marka 14:8 Jezus mówi o kobiecie z Betanii: „Ona zrobiła, co mogła; już zawczasu namaściła moje ciało na pogrzeb.” Kobieta działała w tej chwili, mając przy sobie drogi olejek. Wylała go na głowę Jezusa, a w odpowiedzi usłyszała szemranie. Jezus nie ocenia tego gestu według jego opłacalności, lecz według tego, co naprawdę było w jej zasięgu. Słowa „zrobiła, co mogła” nie mówią, że zrobiła wszystko ani więcej niż inni. Wierne działanie ma więc swoją konkretną miarę: siły, czas i środki, którymi ktoś faktycznie dysponuje. Można to zobaczyć na przykład u matki trojga dzieci, która nie ma czasu na długie spotkania, ale przy wspólnej kolacji potrafi naprawdę wysłuchać. Taki gest jest niewielki, a jednak prawdziwy. Słowo „zawczasu” wskazuje, że namaszczenie dokonało się przed męką, a nie po niej. Fragment nie mówi, że ten gest zastępuje troskę o ubogich, o której Jezus wspomina w wersecie siódmym. Pokazuje raczej, że wierność może przybrać formę jednego, ograniczonego czynu, a Jezus nazywa go dobrym uczynkiem.

W słowach „Ona zrobiła, co mogła” jest uznanie dla czynu, który nie odwraca biegu wydarzeń, a jednak ma znaczenie. Kobieta rozbija flakonik i namaszcza Jezusa drogocennym olejkiem. Inni widzą stratę; Jezus dostrzega dobry uczynek i przyjmuje dar. Mówi, że namaściła Jego ciało na pogrzeb, zanim jeszcze nastąpiła śmierć. Ten gest odsłania powagę chwili, której obecni przy stole mogą nie umieć objąć. W rozdziale, w którym jedni szukają sposobu, by pojmać Jezusa, jej czyn staje się cichym świadectwem miłości bliskiej temu, co kruche i przemijające. Nie jest to opowieść o tym, że można wszystko naprawić ani że każdy gest przynosi widoczny skutek. Kobieta nie powstrzymuje nadchodzących wydarzeń. Robi to, co może, a Jezus nie umniejsza tej miary. W perspektywie wiary wierność nie zawsze polega na zmianie losu drugiego człowieka. Czasem przybiera postać obecności i daru złożonego wtedy, gdy nie da się już obiecać łatwego ocalenia. Dlatego jej czyn zostanie opowiedziany wraz z Ewangelią: jako pamięć o miłości, która nie czeka na pewność, że wszystko będzie dobrze.