Ewangelia Marka 14:66 – znaczenie i zastosowanie

Oto historia zaparcia się Chrystusa przez Piotra.

Zaczęło się od tego, że trzymał się z dala od Jezusa. Piotr szedł za Nim z daleka (Ewangelia Marka 14:54), a teraz przebywał na dole, na dziedzińcu pałacu. Kto trzyma się z dala od Chrystusa, zmierza ku temu, by się Go wyprzeć. Dotyczy to także tych, którzy unikają nabożeństw i wspólnoty wierzących albo niechętnie pokazują, że stoją po stronie wiary, którą inni pogardzają.

Znaczenie miało również towarzystwo Piotra. Siedział wśród sług arcykapłana. Kto uważa, że przebywanie z uczniami Chrystusa jest ryzykowne, bo może ściągnąć na niego cierpienie z Jego powodu, tym bardziej powinien dostrzec niebezpieczeństwo przebywania wśród Jego wrogów: tam łatwiej dać się wciągnąć w grzech przeciwko Niemu.

Pokusa pojawiła się, gdy rozpoznano w nim jednego z naśladowców Chrystusa. „Ty także byłeś z Jezusem Nazarejczykiem” (Ewangelia Marka 14:67). „To jeden z nich” (Ewangelia Marka 14:69). Po jego mowie poznali, że jest Galilejczykiem (Ewangelia Marka 14:70). Nie wygląda na to, by Piotra sądzono jak przestępcę. Drwiono z niego i groziło mu, że zostanie wyśmiany jako głupiec dla Chrystusa. Gdy arcykapłani znieważali Mistrza, słudzy znieważali uczniów. Czasem wydaje się, że sprawa Chrystusa ponosi tak dotkliwą porażkę, iż każdy chce rzucić w nią kamieniem. Przyłączają się do tego nawet ludzie z niskich warstw społecznych. Gdy Hiob siedział na popiele, drwili z niego ludzie niskiego stanu (Księga Hioba 30:8). A jednak pokusa nie była szczególnie silna. Piotra zaczepiła tylko służąca, która przypadkiem mu się przyjrzała i, o ile wiemy, nie miała złych zamiarów. Powiedziała: „Jesteś jednym z nich”. Piotr nie musiał w ogóle odpowiadać. Mógł też powiedzieć: „Jeśli tak jest, mam nadzieję, że nie ma w tym żadnej winy”.

Jego grzech był jednak bardzo poważny. Zaparł się Chrystusa wobec ludzi, choć powinien był Go wyznać i stanąć w Jego obronie jako świadek. Chrystus nieraz uprzedzał uczniów o nadchodzącym cierpieniu, a jednak gdy ono nadeszło, Piotr był zaskoczony, jakby nigdy o nim nie słyszał. Jezus mówił im także, że będą cierpieć ze względu na Niego, mają wziąć swój krzyż i iść za Nim. Mimo to Piotr tak bardzo bał się cierpienia, że już przy pierwszych oznakach kłamał, zaklinał się i zrobiłby wszystko, by go uniknąć. Gdy Chrystus budził podziw i szedł za Nim tłum, Piotr otwarcie przyznawał się do Niego. Teraz jednak, gdy Chrystus został odrzucony, wzgardzony i spotwarzały Go słowa ludzi, Piotr wstydził się Go i nie chciał przyznać się do żadnej więzi z Nim.

Skrucha Piotra przyszła bardzo szybko. Zaparł się Chrystusa trzy razy, a trzecie zaparcie było najgorsze, bo wtedy zaczął złorzeczyć i przysięgać, by uwiarygodnić swoje słowa. Ten trzeci cios, który powinien był go oszołomić, obudził go jednak. Wtedy kogut zapiał po raz drugi, przypominając Piotrowi słowa Mistrza i ostrzeżenie Jezusa, zwłaszcza to, że kogut zapieje dwa razy. Gdy Piotr przypomniał sobie to ostrzeżenie, uświadomił sobie swój grzech i wszystko, co czyniło go jeszcze cięższym. A gdy o tym pomyślał, zapłakał.

Niektórzy zauważają, że autor tej Ewangelii, być może piszący przy pomocy Piotra, obszerniej niż pozostali opisuje jego grzech, a krócej jego smutek. Piotr w pokorze nie chciałby, by zbyt mocno wychwalano jego żal, i wiedział, że nigdy nie zdoła wystarczająco opłakiwać tak wielkiego grzechu. Użyte sformułowanie może znaczyć, że płakał dalej, wybuchnął płaczem albo rzucił się na ziemię w rozpaczy. Niezależnie od tego, jak je rozumiemy, sens jest jasny: Piotr rozważał swój grzech i odczuwał jego ciężar. W takim przypadku nie wystarczy poświęcić mu przelotnej myśli. Trzeba się przy nim zatrzymać. Sformułowanie to może też oznaczać, że wziął na siebie swój wstyd, podobnie jak celnik, który z żalu za grzech bił się w piersi. Ostatecznie chodzi o to, że Piotr gorzko płakał.