Ewangelia Marka 14:25 – znaczenie i zastosowanie

Ta obietnica pada w chwili, gdy kielich dopiero co krążył między uczniami, a słowa o krwi wylanej za wielu wciąż brzmią w sali. Jezus mówi, że nie napije się już z owocu winnego krzewu aż do dnia, w którym będzie go pił nowy w królestwie Bożym. Nie omija przy tym tego, co ma nadejść, a mimo to pożegnalny posiłek zostaje przedstawiony jako przerwa przed kolejnym spotkaniem przy stole. Zdanie mówi o przyszłym spotkaniu przy stole w królestwie Bożym. W dalszych wersetach Jezus zapowiada, że wszyscy się rozproszą, a Piotr gwałtownie temu zaprzecza. Słowa o nowym winie padają więc obok lęku i zawodu, a nie w ich miejsce. Ten, który wie o zdradzie i ucieczce bliskich, nadal mówi o radości i wspólnym biesiadowaniu, a jego słowa niosą pewność, że rozdział nie kończy wspólnoty. Ta obietnica nie cofa bólu tej nocy, lecz umieszcza go w szerszej całości. Stół, który wydaje się zamknięty, zostaje w tym zdaniu otwarty na nowo. Rozstanie nie ma tu ostatniego słowa.

Wypowiedź Jezusa o winie łączy rozstanie z obietnicą przyszłej wspólnoty. „Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu” brzmi jak zapowiedź przerwania zwykłego, wspólnego posiłku. Nie jest jednak ostatnim słowem: Jezus wskazuje na dzień, gdy będzie pił „nowy” w królestwie Bożym. Uczta, która teraz dobiega końca, otwiera więc perspektywę odnowionej radości. Kontekst nadaje tej zapowiedzi powagę. Jezus mówi o kielichu po słowach, że Jego Krew Przymierza zostanie wylana za wielu. Nie odsuwa nadchodzącej śmierci ani nie przedstawia jej jako pozoru; nadaje jej miejsce w historii przymierza. Zarazem przyszłe picie w królestwie nie pozwala sprowadzić tej sceny do pożegnania bez nadziei. W dalszej części rozdziału Jezus zapowiada także, że po zmartwychwstaniu pójdzie przed uczniami do Galilei. Słowo „nowy” nie opisuje tu szczegółów przyszłej uczty. Wskazuje jednak na ciągłość i przemianę: ten sam Jezus, który dzieli kielich z uczniami przed męką, zapowiada wspólnotę w Bożym królestwie. To obietnica przyszłości, nie dokładny kalendarz jej spełnienia.

Ewangelia Marka 14:25 pojawia się tuż po ustanowieniu Wieczerzy Pańskiej. Jezus mówi: „Zaprawdę, mówię wam: Odtąd nie będę już pił z owocu winnego krzewu aż do tego dnia, kiedy będę go pił nowy w królestwie Bożym”. Słowa te padają w chwili, gdy uczniowie przeżywają wspólny posiłek, a zarazem zbliża się czas rozstania i cierpienia. Zwykły rodzinny stół może przypominać ten moment. Jest jedzenie i picie w gronie bliskich, a obok świadomość, że przed nami trudniejsze dni. Zapowiedź nowego wina nie usuwa tego, co dzieje się teraz. Wyznacza jednak kierunek, w którym zmierza cała historia. Tekst mówi o konkretnym dniu i o królestwie, do którego on prowadzi. Nie opisuje, jak wygląda czekanie na nie w codziennych sprawach. Wskazuje jednak, że droga nie kończy się pustką. Wierność w zwyczajnych obowiązkach zyskuje w tym świetle sens, bo ma miejsce w tej samej historii, którą prowadzi Chrystus. Warto zauważyć, że Jezus nie odsuwa swojego nowego wina w mglistą przyszłość. Mówi o dniu, który ma nadejść. Nadzieja chrześcijańska opiera się więc na wierności Tego, który wypowiedział te słowa, a nie na ludzkim przeczuciu co do czasu ich spełnienia.

W tych słowach Jezus mówi o rozstaniu, ale nie pozostawia uczniów wyłącznie przy jego ciężarze. Podczas ostatniej wieczerzy, po słowach o chlebie i kielichu, zapowiada, że nie będzie już pił z owocu winnego krzewu aż do nowego picia w królestwie Bożym. Nad stołem, przy którym ustanawia znak przymierza, pojawia się więc obietnica przyszłości. „Nowy” nie usuwa tego, co nadchodzi: Jezus wie, że zostanie wydany, a Jego krew ma być wylana za wielu. Nadzieja nie polega tu na zaprzeczeniu cierpieniu, lecz na tym, że śmierć nie zamknie historii. W dalszych słowach zapowiada, że powstanie i pójdzie przed uczniami do Galilei. Oni zaś wkrótce się rozproszą. Obietnica Jezusa nie opiera się więc na ich niezachwianej wierności. Kielich wskazuje zarazem na więź, która nie kończy się wraz z tą ucztą. Królestwo Boże jest spełnieniem, ku któremu zmierza Jego droga i w którym wspólnota z Nim zostanie odnowiona. W krótkim zdaniu o przyszłym piciu mieści się cicha pewność: rozstanie jest realne, ale nie będzie ostatnim słowem.