Ewangelia Marka 13:32 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o granicy wiedzy wprost i bez ozdób. Rozmowa dotyczy tego, co stanie się z budowlami świątyni i z czasem, który nadejdzie, a odpowiedź nie podaje ani dnia, ani godziny. Nie wie tego nikt, nawet Syn. Dla serca bywa to trudne, bo pragnie pewności, a w tym miejscu pewności po prostu nie ma. Warto zauważyć, co następuje po tych słowach. Zaraz potem pada wezwanie do czuwania, a obraz człowieka, który wyruszył w podróż, pokazuje sług, którym powierzono codzienne zajęcia i którzy mają trwać przy swojej pracy. Tajemnica czasu nie odbiera im miejsca, w którym mogą być wierni. Niewiedza o dniu zmienia się więc w uważność wobec tego, co jest dane tu i teraz. Ojciec zna czas, a to, czego nie znają ani aniołowie, ani Syn, pozostaje w Jego mocy. Werset nie prowadzi do wyliczeń, lecz do spokojnego serca, które nie musi znać końca, by pozostać przy Bogu.

Ewangelia Marka 13:32 wyznacza granicę wiedzy o czasie wydarzeń, o których Jezus mówi w tym rozdziale. Rozmowa zaczyna się od zachwytu ucznia nad świątynią i od zapowiedzi jej zburzenia. Później Jezus porównuje rozpoznawanie znaków do obserwacji drzewa figowego, ale zarazem stwierdza, że dnia ani godziny nie zna nikt poza Ojcem. Kluczowe rozróżnienie dotyczy znaków i daty: można dostrzegać, że coś się zbliża, nie znając dokładnego momentu. Dlatego słowa Jezusa nie zachęcają do układania kalendarzy końca świata. Następny werset łączy niewiedzę o czasie z wezwaniem do czuwania, a obraz sług powierzonych domowi pokazuje, że czuwanie oznacza wierność powierzonemu zadaniu, nie spekulację. Szczególnie wymowne jest zdanie „ani Syn, tylko Ojciec”. Tekst mówi o granicy wiedzy Syna, ale sam nie objaśnia jej w pełni. Chrześcijańscy teologowie różnie wyjaśniają, jak odnosi się ona do boskiej tożsamości Jezusa i Jego ludzkiego życia. Uważny odczyt nie powinien ani pomijać tych słów, ani wyciągać z nich wniosku większego, niż tekst uzasadnia. Pewność płynie tu nie ze znajomości terminu, lecz z trwałości słów Jezusa.

Werset pada tuż po przypowieści o drzewie figowym, którego gałąź zapowiada lato. W Ewangelii Marka 13:32 czytamy jednak wyraźnie: o dniu i godzinie nie wie nikt, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. Znaki pozwalają rozpoznać, że coś się zbliża, ale nie wyznaczają terminu. Ten fragment odbiera pokusę wyliczania. Kto próbuje obliczyć godzinę, łatwo zaczyna żyć w napięciu zamiast w wierności. Tekst nie zachęca jednak do bierności. Dalej pada wezwanie do czuwania, a obraz sług i odźwiernego pokazuje, że czuwać znaczy wykonywać powierzone zadanie. Gospodarz wyjeżdża, a słudzy zostają przy swoich obowiązkach. W codzienności oznacza to rzetelność w zwykłych sprawach. Pracownik, który nie zna dnia kontroli, nie musi się jej lękać, jeśli uczciwie wykonuje swoją pracę. Wierność w małych sprawach jest gotowością na przyjście Pana, choć dzień pozostaje nieznany. Najmocniej w tym wersecie działa to, że niewiedza nie wynika z braku miłości. Nawet Syn zostawia godzinę w rękach Ojca. Takie zaufanie uwalnia od ciągłego liczenia i pozwala spokojnie zająć się tym, co dziś należy do nas.

W Ewangelii Marka 13:32 Jezus wyznacza granicę ludzkiej wiedzy: „o tym dniu lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec”. Słowa te nie podają daty ani klucza do jej obliczenia. Kierują wzrok ku Ojcu, któremu należy czas i którego wiedza nie jest dostępna stworzeniom. Pozostaje tu także tajemnica słów „ani Syn”. Ewangelista nie rozwija jej w tym wersecie; nie warto więc usuwać jej przez zbyt łatwe wyjaśnienie. Jezus wypowiada te słowa w rozmowie o przemijaniu potężnych budowli i o przyszłym czasie. Nawet wobec tego, co budzi lęk i pragnienie pewności, nie obiecuje uczniom pełnej wiedzy o przyszłości. W dalszych słowach rozdziału pojawia się wezwanie do czuwania oraz obraz sług, którym powierzono dom i konkretne zajęcia. Niepewność co do godziny nie unieważnia ich odpowiedzialności. Wierność dojrzewa bez kalendarza końca: w pracy powierzonej na dziś, w trosce o wspólnotę, w nadziei opartej na słowach Jezusa, które — jak zapewnia wcześniej — nie przeminą. Tajemnica czasu pozostaje u Ojca; uczniom zostaje czuwające życie.