Ewangelia Marka 13:28 – znaczenie i zastosowanie

Oto lekcja płynąca z tego prorockiego nauczania: uczcie się właściwie patrzeć w przyszłość.

Jeśli chodzi o zburzenie Jerozolimy, oczekuj, że nastąpi wkrótce. Gdy gałąź figowca mięknie i zaczynają pojawiać się na niej liście, wiadomo, że lato jest blisko (Ewangelia Marka 13:28). Podobnie, gdy zaczną się dziać rzeczy zapowiedziane przez Chrystusa, poznasz, że koniec jest bliski. Naród żydowski zostanie rozdarty przez wojny, zwiedziony przez fałszywych Chrystusów i fałszywych proroków oraz dotknięty gniewem Rzymian. Stanie się to szczególnie widoczne, gdy Żydzi będą prześladować uczniów ze względu na ich Mistrza, dołączając do winy tych, którzy uśmiercili Go, i dopełniając miary swoich grzechów.

Sami uczniowie, z wyjątkiem Jana, zostali oszczędzeni cierpień, które miały nadejść. Jednak następne pokolenie, które mieli wychować, miało tego doświadczyć. Dzięki wskazówkom pozostawionym przez Chrystusa uczniowie tego pokolenia mieli uniknąć udziału w tym zniszczeniu. Pokolenie, które wtedy dorastało, nie miało przeminąć, zanim spełnią się wszystkie słowa Chrystusa dotyczące Jerozolimy, a wydarzenia te miały zacząć się już wkrótce. Skoro zniszczenie było bliskie i łatwe do przewidzenia, było też pewne. Dekret już został wydany, a sprawa została rozstrzygnięta (Księga Daniela 9:27). Chrystus nie mówił tego jedynie po to, by ich przestraszyć. Były to zapowiedzi niezmiennego zamysłu Boga. Niebo i ziemia przeminą u kresu czasu, ale Jego słowa nie przeminą (Ewangelia Marka 13:31). Żadna z tych zapowiedzi nie zawiedzie: wszystko wydarzy się dokładnie tak, jak powiedział.

Jeśli chodzi o koniec świata, nie próbujcie ustalać, kiedy nastąpi. Nie jest to sprawa, której ludzie powinni dociekać, bo nikt nie zna tego dnia ani godziny: ani ludzie na ziemi, ani aniołowie w niebie. Dokładny czas został wyznaczony w Bożym planie, ale Bóg go nie objawił. Aniołowie otrzymają stosowne polecenie, gdy nadejdzie pora, by wzięli udział w tym dniu, a gdy on nastąpi, ludzie usłyszą zapowiedź trąby. Na razie ani ludzie, ani aniołowie nie znają dokładnego czasu, aby jedni i drudzy mogli wiernie wypełniać swoje obecne obowiązki.

Słowa „ani Syn” rodzą trudne pytanie. Czy jest coś, czego Syn nie wie? Pismo Święte mówi o zapieczętowanej księdze, którą otworzył Baranek, ale czy nie wiedział, co się w niej znajduje, zanim otworzył pieczęcie? Czy już wcześniej nie był tego świadomy? Niektórzy pierwsi chrześcijanie, zwani agnoetami, na podstawie tego fragmentu nauczali, że Chrystus jako człowiek nie wiedział o pewnych rzeczach. Uważali, że nie jest to bardziej zaskakujące niż to, że Jego ludzka dusza odczuwała smutek i lęk. Wielu prawowiernych ojców Kościoła podzielało ich zdanie.

Inni próbowali wyjaśnić te słowa, twierdząc, że Chrystus powiedział to jedynie ze względów praktycznych, by odwieść uczniów od dalszych pytań. Pewien starożytny autor odpowiedział jednak, że nie należy wypowiadać się w tej sprawie zbyt stanowczo. Arcybiskup Tillotson stwierdził, że Chrystus jako Bóg nie mógł niczego nie wiedzieć. Jednak za wolą Boga Boska mądrość Zbawiciela mogła udzielać się Jego ludzkiej duszy w taki sposób, że Jego ludzka natura nie zawsze znała wszystko. Dlatego Pismo Święte mówi, że wzrastał w mądrości (Ewangelia Łukasza 2:52). Nie można by tak powiedzieć, gdyby Jego ludzka natura musiała wiedzieć wszystko na mocy zjednoczenia z Boską.

Doktor Lightfoot wyjaśnia to inaczej. Chrystus nazywa tu siebie „Synem” jako Mesjasz. W tej roli był sługą Ojca, posłanym i przez Niego ustanowionym (Księga Izajasza 42:1). Często mówił o woli i nakazie Ojca oraz podkreślał, że niczego nie czyni sam z siebie (Ewangelia Jana 5:19). W tym samym sensie można powiedzieć, że czegoś nie wiedział sam z siebie. Objawienie Jezusa Chrystusa było tym, co dał Mu Bóg (Apokalipsa Jana 1:1). Lightfoot twierdzi więc, że należy rozróżnić dary Chrystusa, które wynikały ze zjednoczenia Jego natury Boskiej i ludzkiej, oraz te, które otrzymał przez namaszczenie Duchem. Ze zjednoczenia wynikała Jego doskonała wolność od grzechu, a od Ducha pochodziły moc czynienia cudów i wiedza o przyszłych wydarzeniach. To, co miał objawić Kościołowi, otrzymał zatem nie dzięki samemu zjednoczeniu Jego ludzkiej natury z Boską, lecz przez objawienie Ducha. W tym sensie nie wiedział o tym, wiedział zaś tylko Ojciec, to znaczy sam Bóg. Jak wyjaśnia Tillotson, określenie „Ojciec” nie oznacza tu jednej Osoby Boskiej w odróżnieniu od Syna i Ducha Świętego, lecz Źródło Bóstwa.

W obu tych sprawach Twoim obowiązkiem jest czuwać i modlić się. Czas pozostaje tajemnicą, aby zawsze zachowywać czujność (Ewangelia Marka 13:33). Wystrzegaj się wszystkiego, co mogłoby sprawić, że nie będzie w Tobie gotowości na przyjście Twojego Mistrza, a zdanie sprawy z własnego życia stanie się trudne i będzie niepokoić Twoje serce. Czuwaj, oczekując Jego przyjścia, żeby nie zaskoczyło Cię ono. Módl się o łaskę potrzebną, by zachować gotowość na tę chwilę, bo nie wiesz, kiedy nadejdzie ta chwila. Każdego dnia musisz pozostawać w gotowości na to, co może się wydarzyć dowolnego dnia.

Chrystus kończy przypowieścią, by jasno to przedstawić. Nasz Mistrz odszedł i powierzył nam coś, za co będziemy musieli zdać sprawę (Ewangelia Marka 13:34). Jest jak człowiek, który udał się w daleką podróż, bo odszedł na długi czas. Zostawił swój dom na ziemi i wyznaczył sługom ich obowiązki: niektórym dał władzę, by sprawowali nadzór, a innym powierzył pracę do wykonania. Ci, którzy otrzymali władzę, dostali też zadania, bo im większa władza, tym więcej obowiązków. Odchodząc, polecił odźwiernemu czuwać i być gotowym otworzyć drzwi, gdy wróci, a tymczasem pilnować wejścia: nie wpuszczać złodziei ani rabusiów, lecz otwierać tylko przyjaciołom i sługom swojego pana.

Podobnie nasz Pan Jezus, wstępując do nieba, powierzył każdemu słudze zadanie i oczekuje, że wszyscy będą Mu służyć podczas Jego nieobecności oraz będą gotowi powitać Go po powrocie. Każdy otrzymał pracę do wykonania, a niektórzy także władzę, by sprawować rządy. Dlatego musimy stale czuwać i oczekiwać Jego powrotu (Ewangelia Marka 13:35–37). Pan przyjdzie jako gospodarz, by rozliczyć sługi z ich pracy i z tego, jak ją wykonali. Ponieważ nie wiemy, kiedy przyjdzie, mądrze pozostawił nas w niepewności, abyśmy zawsze byli gotowi.

Nie wiemy dokładnie, kiedy przyjdzie. Gospodarz może wrócić wieczorem, o północy, o pianiu koguta albo o świcie. Dotyczy to zarówno Jego przyjścia do każdego z nas w chwili śmierci, jak i sądu ostatecznego.

Nasze obecne życie przypomina noc, mroczną w porównaniu z życiem przyszłym. Nie wiemy, w której straży nocnej przyjdzie nasz Mistrz: czy w młodości, w wieku dojrzałym, czy w starości. Jednak już od chwili narodzin zaczynamy umierać. Dlatego gdy tylko potrafimy się nad tym zastanowić, musimy być gotowi na śmierć.

Najbardziej powinno nam zależeć na tym, by Pan, gdy przyjdzie, nie zastał nas śpiących. Oznacza to życie w poczuciu bezpieczeństwa, bez czujności, w wygodzie i lenistwie, z zapomnieniem o pracy i obowiązkach oraz bez myśli o Jego przyjściu. Łatwo powiedzieć: „Nieprędko przyjdzie”, i nie być gotowym na spotkanie z Nim.

Jego przyjście będzie naprawdę nagłe. Zaskoczy i przerazi tych, którzy beztrosko śpią, bo przyjdzie jak złodziej w nocy. Dlatego wszyscy uczniowie Chrystusa mają jasny obowiązek czuwać, nie zasypiać i być gotowi.

To, co mówię do Dwunastu, mówię do wszystkich moich uczniów i naśladowców. To, co mówię Wam, żyjącym w tym pokoleniu, mówię ludziom wszystkich czasów, którzy uwierzą dzięki Waszemu słowu: czuwajcie, nie zasypiajcie i oczekujcie mojego powtórnego przyjścia. Przygotujcie się na nie, aby w chwili Jego przyjścia być w pokoju, bez skazy i bez zarzutu.