Ewangelia Marka 13:14 – znaczenie i zastosowanie

Żydzi, buntując się przeciw Rzymianom i prześladując chrześcijan, szybko ściągali na siebie zgubę. W ten sposób zrażali do siebie zarówno Boga, jak i ludzi (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:15). Jezus zapowiada tu zniszczenie, które spadło na nich niespełna czterdzieści lat później. Wcześniej powiedział o tym samym także w Ewangelii Mateusza 24:15 i następnych wersetach.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, co Jezus zapowiada. Rzymskie wojska wkroczą do Judei i otoczą Jerozolimę, święte miasto. Staną się „ohydą spustoszenia”: czymś, czym Żydzi będą się brzydzić i co sprowadzi na nich spustoszenie. Przypomina to ziemię wroga, budzącą grozę (Księga Izajasza 7:16). Była ohydą, bo przyniosła jedynie zniszczenie. Żydzi odrzucili Chrystusa, który mógł być ich zbawieniem, a teraz Bóg dopuścił na nich ohydę, która miała doprowadzić ich do zguby. Prorok Daniel mówił o tym, zapowiadając, że ustanie ofiara i dar ofiarny (Księga Daniela 9:27).

Wojska te staną tam, gdzie nie powinny: w świętym mieście i wokół niego. Poganie nie powinni byli się do niego zbliżać, chyba że Jerozolima najpierw zbezcześciła koronę swojej świętości. Wspólnota skarży się na to w Księdze Lamentacji Jeremiasza 1:10, gdzie poganie wchodzą do sanktuarium, choć Bóg zakazał im wstępu do zgromadzenia. Grzech otworzył im drogę, chwała odeszła, a ohyda spustoszenia wtargnęła i zajęła miejsce, do którego nie miała prawa. Warto uważnie to rozważyć i właściwie zrozumieć. Proroctwa nie powinny być zbyt oczywiste, ale powinny być dostatecznie jasne dla tych, którzy je badają. Najlepiej rozumie się je, zestawiając je ze sobą, a ostatecznie także z tym, co się wydarzyło.

Po drugie, gdy rzymskie wojska wkroczą do kraju, jedynym bezpiecznym wyjściem będzie natychmiastowa ucieczka. Walka okaże się daremna, bo wróg będzie zbyt silny. Ukrywanie się również nie pomoże, bo ludzie zostaną odnalezieni. Nie przyniosą skutku także negocjacje, bo wróg nie okaże litości. Życie będzie można ocalić jedynie, uciekając z Judei w góry. Trzeba będzie zareagować na pierwsze ostrzeżenie i uciekać jak najszybciej. Jeśli ktoś będzie na dachu i zobaczy nadciągającego wroga, nie powinien schodzić po rzeczy z domu, bo straci cenny czas i opóźni ucieczkę. Jeśli będzie w polu, powinien ratować się takim, jakim jest, i nie wracać po płaszcz (Ewangelia Marka 13:16). Ocalenie życia wystarczy, nawet jeśli nie uda się ocalić niczego więcej. Trzeba będzie dziękować Bogu, że poniosło się stratę, ale nie straciło życia.

Trudny los czeka wtedy matki i kobiety karmiące (Ewangelia Marka 13:17). Biada tym, które będą w ciąży, bo trudno im będzie się poruszać i uciec szybko, tak jak innym. Biada karmiącym, bo nie będą wiedziały, jak zostawić niemowlęta ani jak bezpiecznie zabrać je ze sobą. Pokazuje to, jak nietrwałe są ziemskie pociechy. To, co zwykle przynosi nam największą radość, może stać się najcięższym brzemieniem.

Ucieczka będzie też bardzo trudna, jeśli przyjdzie w zimie (Ewangelia Marka 13:18), gdy pogoda i drogi będą niesprzyjające, zwłaszcza w górach, dokąd trzeba będzie się udać. Jeśli nieszczęście musi nadejść i nie da się go uniknąć, nadal możemy modlić się, by Bóg tak ułożył okoliczności, żeby złagodziły jego skutki. A gdy jest źle, warto pamiętać, że mogło być gorzej. Ucieczka pod przymusem jest ciężka, ale zimą byłaby jeszcze trudniejsza.

Po czwarte, zniszczenie, które ogarnie ziemię żydowską, nie będzie miało sobie równego w żadnej kronice (Ewangelia Marka 13:19). W owych dniach nastanie ucisk, jakiego nie było od początku stworzenia i jakiego już nigdy nie będzie. Zniszczenie Jerozolimy przez Chaldejczyków było straszne, lecz to będzie jeszcze gorsze. Całemu ludowi żydowskiemu zagrozi zagłada: ludzie będą wyniszczać się nawzajem, a Rzymianie będą ich wszystkich niszczyć. Gdyby wojna potrwała nieco dłużej, nikt by nie ocalał i nie pozostałby przy życiu żaden Żyd. Jednak pośród gniewu Bóg pamiętał o miłosierdziu. Skrócił te dni i powstrzymał sąd, zanim doprowadził do całkowitej zagłady. Naród i wspólnota zostały zrujnowane, ale gdy burza ucichła, wielu ludzi ocaliło życie.

Bóg skrócił te dni ze względu na wybranych, których powołał. Dzięki nielicznym, którzy uwierzyli w Chrystusa i pozostali Mu wierni, wielu spośród ludu uniknęło najgorszego. Bóg obiecał, że ocaleje reszta (Księga Izajasza 10:22) i że ze względu na swoje sługi nie zgładzi wszystkich (Księga Izajasza 65:8). Te obietnice musiały się spełnić. Wybrani przez Boga wołają do Niego dniem i nocą, a ich modlitwy muszą zostać wysłuchane (Ewangelia Łukasza 18:7).

Po drugie, Jezus poucza swoich uczniów, co mają robić. Muszą ratować życie. „Kiedy zobaczycie, że kraj został najechany, a miasto otoczone, nie łudźcie się, że wróg odejdzie ani że zdołacie mu się oprzeć. Nie zwlekajcie: ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry” (Ewangelia Marka 13:14). Nie wikłajcie się w walkę, która was nie dotyczy. Niech inni spierają się o sprawy doczesne, a wy opuśćcie tonący statek, żeby nie zginąć jak ci, którzy nie należą do Boga.

Muszą też strzec swoich dusz. W tamtym czasie oszuści będą szczególnie aktywni, bo zawsze chętnie działają w niespokojnych czasach. Dlatego uczniowie będą musieli zachować podwójną czujność. Jeśli ktoś powie: „Oto Chrystus”, albo: „Jest tam”, nie mają w to wierzyć. Wiedzą już, że Chrystus jest w niebie i że powróci przy końcu czasów, by sądzić świat. Skoro przyjęli Chrystusa, nie mogą dać się zwieść żadnemu fałszywemu chrystusowi. Powstaną fałszywi chrystusowie i fałszywi prorocy (Ewangelia Marka 13:22). Gdy królestwo Ewangelii będzie się umacniać, szatan zbierze wszystkie siły, by mu się przeciwstawić, i sięgnie po wszelkie podstępy. Bóg dopuści to, by wypróbować szczerość jednych, ujawnić obłudę innych i zawstydzić tych, którzy odrzucili Chrystusa, gdy został im zaoferowany.

Pojawią się fałszywi chrystusowie, a fałszywi prorocy będą ich popierać. Niektórzy nie będą podawać się za Chrystusa, lecz za proroków, i spróbują przepowiadać przyszłe wydarzenia. Będą czynić znaki i zwodnicze cuda. W ten sposób tajemnica bezprawia zaczęła działać już bardzo wcześnie (Drugi List do Tesaloniczan 2:7).

Będą próbowali zwieść, jeśli to możliwe, nawet wybranych, czyli tych, których Bóg wybrał. Ich twierdzenia będą brzmiały bardzo przekonująco, a oni sami dołożą wszelkich starań, by zwodzić ludzi. Mogą odciągnąć wielu, którzy wcześniej wydawali się gorliwi i oddani wierze, a nawet takich, którzy zdawali się wytrwać w wierze. Ostatecznie człowieka może jednak zabezpieczyć tylko pewny fundament Boga, który trwa niewzruszenie: „Pan zna tych, którzy do Niego należą”, a oni wytrwają, choć inni odpadną (Drugi List do Tymoteusza 2:18-19).

Będą próbowali zwieść nawet wybranych, ale im się to nie uda. Lud Boży zostanie zachowany, niezależnie od tego, kto zostanie zaślepiony lub zwiedziony (List do Rzymian 11:7). Mimo to uczniowie muszą uważać, komu ufają (Ewangelia Marka 13:23). Jezus mówi: „Uważajcie”. Wiedział, że należą do wybranych, a jednak ich ostrzegł. Zapewnienie, że wierzący wytrwają w wierze, i ostrzeżenia przed odpadnięciem dobrze ze sobą współgrają.

Kiedy więc Chrystus mówi im: „Uważajcie”, nie oznacza to, że ich wiara jest niepewna. Bóg zachowuje ich swoją mocą. Ich wytrwanie jest pewne, a mimo to ostrzeżenie jest potrzebne, bo Bóg zachowuje swój lud za pomocą właściwych środków. Bóg będzie ich strzegł, ale oni również muszą czuwać nad sobą.

Jezus mówi: „Powiedziałem wam wszystko. Ostrzegłem was przed tym niebezpieczeństwem, żebyście mogli się na nie przygotować. Powiedziałem wam wszystko, co musicie wiedzieć, więc nie słuchajcie ludzi, którzy podają się za proroków i twierdzą więcej, niż powiedziałem”. Pełna wystarczalność Biblii jest mocnym powodem, by nie iść za tymi, którzy udają, że przynoszą nowe objawienie.