Księga Kapłańska 9:8 – znaczenie i zastosowanie

Były to pierwsze ofiary składane przez kapłanów z pokolenia Lewiego w ramach nowego porządku ofiarniczego, dlatego autor starannie opisuje szczegóły. Chce pokazać, że postępowali dokładnie według Bożych wskazówek.

Aaron własnoręcznie zabił zwierzę przeznaczone na ofiarę, choć był arcykapłanem. W ten sposób wykonał pracę kapłanów niższej rangi. Nawet człowiek o wysokiej pozycji nie powinien uważać żadnej służby za zbyt małą, jeśli przynosi ona cześć Bogu. Mojżesz pokazał Aaronowi, jak właściwie wykonywać tę pracę, a Aaron przekazał to swoim synom, by mogli postępować tak samo. To jeden z najlepszych sposobów nauczania: rodzice powinni wychowywać dzieci także własnym przykładem. Tak jak wcześniej Mojżesz, Aaron składał więc części różnych ustanowionych ofiar, a rozmaite przepisy dotyczące tych ofiar przygotowywały kapłanów do wszelkiego dobrego dzieła.

Złożył te ofiary również razem z regularną poranną ofiarą całopalną, którą należało składać każdego dnia jako pierwszą (Księga Kapłańska 9:17). Nie wolno zaniedbywać stałych porannych i wieczornych modlitw ani oddawania czci Bogu, czy to w samotności, czy z rodziną, bez względu na to, jakie dodatkowe obowiązki się pojawią. Nie powinniśmy ograniczać tych stałych praktyk, nawet gdy dołączamy do nich inne.

Nie wiadomo na pewno, czy Aaron od razu spalił części ofiar na ołtarzu zwykłym ogniem, jak robiono wcześniej, czy położył je tam w oczekiwaniu na ogień z nieba, którego spodziewał się lud (Księga Kapłańska 9:24). Możliwe też, że Aaron użył zwykłego ognia przy ofiarach składanych za siebie, a potem położył na ołtarzu ofiary ludu, które strawił ogień Pana. Najważniejsze wydaje się to, że Aaron wykonał swoją część, a potem przyszedł ogień od Boga i szybko dokończył dzieła.

Gdy Aaron wykonał wszystko, czego wymagano od niego przy składaniu ofiar, uniósł ręce w stronę ludu i go pobłogosławił (Księga Kapłańska 9:22). Była to część służby kapłana i zapowiedź Chrystusa, który przyszedł na świat, by nas błogosławić. Gdy Jezus odchodził od uczniów podczas wniebowstąpienia, uniósł ręce i ich pobłogosławił, a przez nich także cały swój Kościół, ponieważ byli jego przywódcami i przedstawicielami. Aaron uniósł ręce, by pokazać, że błogosławieństwo pochodzi z nieba, od Bożego tronu. Aaron mógł jedynie prosić o błogosławieństwo, ale to Bóg ma prawo go udzielać. Aaron pobłogosławił lud i zszedł, Chrystus zaś pobłogosławił swoich uczniów, a potem wstąpił do nieba.