Księga Kapłańska 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Ósmego dnia wydano polecenia dotyczące kolejnej uroczystej służby. Nowi kapłani przystąpili do pracy zaraz po zakończeniu dni swojego poświęcenia, aby zrozumieli, że nie zostali ustanowieni po to, by pozostawać bezczynni. Ci, którzy pragną urzędu biskupa, czyli przywódcy kościoła, powinni bardziej cenić służbę niż zaszczyty i korzyści. Kapłani nie mieli nawet jednego dnia wolnego na odpoczynek, świętowanie czy przyjmowanie pochwał od przyjaciół. Od razu wrócili do służby, bo przez poświęcenie zostali przeznaczeni do pracy dla Boga.

Duchowi kapłani Boga mają stałe zajęcia na każdy dzień. Obowiązki dnia wzywają ich do działania, a każdy, kto chce zdać dobrą sprawę ze swojego życia, powinien dobrze wykorzystywać czas. Zob. Księga Ezechiela 43:26–27. Mojżesz najpierw rozbudza ich nadzieję, mówiąc, że tego dnia Bóg im się ukaże (Księga Kapłańska 9:4). Gdy cały lud zgromadzi się przed Panem, zapowiada, że ukaże mu się chwała Pana (Księga Kapłańska 9:6). Mieli już dobre powody, by wierzyć, że Bóg przyjął to, co uczynili zgodnie z Jego nakazem, bo nagradza tych, którzy gorliwie Go szukają. Dał im jednak widzialny znak, aby, jeśli to możliwe, mocniej związać ich z oddawaniem Mu czci i uchronić od zwrócenia się ku bożkom.

Nie powinniśmy oczekiwać dziś takich widzialnych objawień. Chrześcijanie żyją bardziej wiarą, a mniej tym, co widzialne. Możemy jednak mieć pewność, że Bóg zbliża się do tych, którzy zbliżają się do Niego, a ofiary składane z wiarą naprawdę są Mu miłe. Ponieważ ofiary chrześcijan mają charakter duchowy, również znaki przyjęcia ich przez Boga są duchowe, jak przystoi. Tym, którzy są Mu właściwie oddani, na pewno się ukaże.

Bóg przygotowuje zarówno kapłanów, jak i lud na przyjęcie tego błogosławieństwa. Aaron, jego synowie i starsi Izraela zostają wezwani, by byli obecni (Księga Kapłańska 9:1). Bóg ukazuje się podczas zgromadzeń swojego ludu i jego sług. Każdy, kto pragnie pocieszenia płynącego z Jego obecności, powinien więc być na takim zgromadzeniu. Aaron ma przygotować swoją ofiarę: młode cielę na ofiarę za grzech (Księga Kapłańska 9:2). Żydowscy komentatorzy twierdzą, że cielę mogło przypominać mu o grzechu popełnionym przy sporządzeniu złotego cielca. Przez ten grzech sam z siebie już na zawsze nie był godny kapłaństwa i powinien stale wspominać go ze smutkiem.

Aaron ma także polecić ludowi przygotowanie ofiar. Dotąd Mojżesz mówił ludowi, co ma czynić. Teraz Aaron, jako najwyższy kapłan ustanowiony nad domem Boga, ma nauczać go tego, co należy do Boga: „Powiedz Izraelitom” (Księga Kapłańska 9:3). Skoro za pośrednictwem ofiar miał przemawiać od ludu do Boga, a ich znaczenie doskonale znał Ten, który je ustanowił, powinien także przemawiać od Boga do ludu, przekazując prawa dotyczące ofiar. W ten sposób Mojżesz miał umocnić szacunek ludu dla Aarona i jego posłuszeństwo wobec niego jako człowieka ustanowionego nad nimi przez Pana.

Aaron ma najpierw złożyć ofiarę za siebie, a potem za lud (Księga Kapłańska 9:7). Ma podejść do ołtarza, a Mojżesz ma wskazać mu drogę. Tam najpierw ma dokonać przebłagania za siebie. Najwyższy kapłan, sam podlegający słabościom, musiał składać ofiarę zarówno za własne grzechy, jak i za grzechy ludu (List do Hebrajczyków 5:2–3). Musiał uczynić to jako pierwsze, bo jak możemy oczekiwać, że Bóg przyjmie nasze modlitwy za innych, jeśli sami nie pojednaliśmy się z Nim? Żadna służba nie jest miła Bogu, dopóki wina grzechu nie zostanie usunięta dzięki naszemu udziałowi w wielkiej ofierze przebłagalnej, która odwraca gniew Boga. Ci, którzy troszczą się o dusze innych, uczą się tutaj, by najpierw zadbać o siebie. Miłość bliźniego powinna zaczynać się w domu, choć nie może się na nim kończyć. Przypomina to polecenie Pawła skierowane do Tymoteusza, by najpierw zadbał o swoje zbawienie, a potem o zbawienie tych, którzy go słuchają (Pierwszy List do Tymoteusza 4:16).

Najwyższy kapłan dokonywał przebłagania za siebie, ponieważ był złączony z grzesznikami. My jednak mamy Najwyższego Kapłana oddzielonego od grzeszników, który nie potrzebował przebłagania za siebie. Gdy Mesjasz, Władca, został zgładzony jako ofiara, nie stało się to za Niego, bo nie znał grzechu. Następnie miał dokonać przebłagania za lud, składając jego ofiary. Odkąd został ustanowiony najwyższym kapłanem, musi głęboko troszczyć się o największą potrzebę ludu: pokój z Bogiem i usunięcie grzechu, który oddzielił go od Niego. Ma dokonać przebłagania dokładnie tak, jak nakazał Pan.

Widzimy tu niezwykłą dobroć Boga. Nie tylko pozwala On dokonać przebłagania, lecz także je nakazuje. Nie tylko dopuszcza nas do pojednania z sobą, lecz tego wymaga. Nie pozostawia więc miejsca na wątpliwość, że przebłaganie, które nakazuje, zostanie przyjęte.