Księga Kapłańska 9:23 – znaczenie i zastosowanie

Nie wiemy dokładnie, po co Mojżesz i Aaron weszli do Namiotu Zgromadzenia (Księga Kapłańska 9:23). Niektórzy żydowscy pisarze twierdzą, że modlili się tam o objawienie się chwały Boga. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że Mojżesz pouczał Aarona, jak sprawować świętą służbę w Namiocie, na przykład jak spalać kadzidło, zapalać lampy i układać chleby pokładne, aby Aaron mógł potem przekazać te wskazówki swoim synom.

Gdy wyszli, obaj przyłączyli się do błogosławienia ludu, który czekał na zapowiedziane objawienie chwały Boga. Właśnie wtedy, gdy Mojżesz i Aaron zjednoczyli się w modlitwie, lud otrzymał to, na co czekał. Bóg zazwyczaj objawia swoją chwałę i łaskę w odpowiedzi na modlitwę. Kiedy modlił się Chrystus, otworzyło się niebo (Ewangelia Łukasza 3:21). Chwała Boga objawiła się nie podczas składania ofiar, lecz wtedy, gdy kapłani się modlili, jak w opisanym w Księdze Kronik wydarzeniu (2 Księga Kronik 5:13), i gdy oddawali Bogu chwałę. Wskazuje to, że modlitwy i uwielbienie duchowych kapłanów Boga są Mu milsze niż całopalenia i ofiary.

Gdy obrzęd dobiegł końca, błogosławieństwo zostało wypowiedziane, a zgromadzenie szykowało się do powrotu do domu o zmierzchu, Bóg dał znak, że przyjął ich służbę. Przyniosło im to wielką radość, która wynagrodziła długie oczekiwanie.

Chwała Pana ukazała się całemu ludowi (Księga Kapłańska 9:23). Nie wiemy, jak wyglądało to objawienie, ale z pewnością było wyraźnym świadectwem. Chwała, która napełniła Namiot Zgromadzenia (Księga Wyjścia 40:34), ukazała się teraz przy jego wejściu wszystkim zgromadzonym, niczym książę, który wychodzi przed oczekujący tłum, by sprawić mu radość. W ten sposób Bóg okazał, że przyjął ich ofiary, i jasno dał do zrozumienia, że jest godny wszystkiego, co dla Niego czynili. Ci, którzy wiernie służą Bogu tak, jak On to ustanowił, zobaczą wystarczająco wiele Jego chwały, by doznać głębokiego zaspokojenia. Ci, którzy przez wiarę mieszkają w domu Boga, mogą oglądać piękno Pana.

Wtedy od Pana wyszedł ogień i strawił ofiarę (Księga Kapłańska 9:24). Biskup Patrick wysunął bardzo prawdopodobną sugestię, że Mojżesz i Aaron pozostali w Namiocie do pory wieczornej ofiary, którą złożył Aaron. Tekst o niej nie wspomina, ponieważ należała do zwykłej służby. Być może właśnie tę ofiarę strawił ogień od Pana. Niezależnie od tego, czy ogień zstąpił z nieba, wyszedł z Miejsca Najświętszego, czy też z widzialnej chwały Boga, którą ujrzał cały lud, był wyraźnym znakiem, że Bóg przyjął ich służbę. Podobnie przyjął później ofiarę Salomona (2 Księga Kronik 7:1) i ofiarę Eliasza (1 Księga Królewska 18:38).

Ogień strawił ofiarę, czyli, jak można oddać znaczenie tego słowa, „pożarł ją”. W ten sposób pokazał przyjęcie ofiary na dwa sposoby. Po pierwsze, oznaczał, że gniew Boga odwrócił się od ludu. Gniew Boga jest ogniem trawiącym i za swoje grzechy ludzie słusznie mogli zostać nim dotknięci. Zamiast tego ogień spadł na ofiarę i ją strawił, pokazując, że została przyjęta jako zadośćuczynienie za grzesznika. Po drugie, oznaczał, że Bóg zawarł z nimi przymierze i wszedł z nimi we wspólnotę. Oni spożywali swoją część ofiary, a ogień Pana strawił Jego część. Wyglądało to tak, jakby On ucztował z nimi, a oni z Nim (Apokalipsa św. Jana 3:20).

Ten ogień niejako objął też ołtarz w posiadanie. Zapłonął w domu Boga i miał się tam palić, dopóki dom stał, jak czytamy we wcześniejszym nakazie (Księga Kapłańska 6:13). Był również zapowiedzią większych rzeczy. Duch Święty zstąpił na apostołów w postaci ognia (Dzieje Apostolskie 2:3), potwierdzając ich powołanie, tak jak ogień potwierdził powołanie kapłanów. Kiedy ten święty ogień zapala się w naszych sercach, budzi w nas pobożne oddanie Bogu i święty zapał, który wypala cielesne skłonności i grzeszne pragnienia. To pewny znak, że Bóg przyjmuje nas i nasze czyny. Wszystko, co przynosi Bogu chwałę, bierze początek z Jego łaski działającej w nas. Wiemy, że żyjemy w Bogu, a Bóg w nas, ponieważ dał nam swojego Ducha (1 List Jana 4:13).

Odtąd wszystkie ich ofiary i całe kadzenie musiały odbywać się przy tym ogniu. Nic, co zostaje przyjęte przez Boga, nie może do Niego dotrzeć, jeśli nie pochodzi od Niego. Potrzebujemy łaski, tego świętego ognia od Boga łaski, inaczej nie będziemy mogli służyć Mu w sposób, który Mu się podoba (List do Hebrajczyków 12:28). Kapłani mieli też podtrzymywać ogień, stale dokładając opału, którym miało być drewno, najczystszy rodzaj paliwa. Podobnie ci, którym Bóg dał łaskę, powinni uważać, by nie gasić Ducha.

Lud z wielką radością i głęboką czcią zareagował na objawienie chwały i łaski Boga. Zgromadzeni wołali, zachęcając się nawzajem do świętowania, bo teraz mieli pewność, że Bóg jest blisko nich, co należało do zaszczytów Izraela jako narodu (Księga Powtórzonego Prawa 4:7). Padli też na twarz, pokornie oddając cześć majestatowi Boga, który im się objawił. Lęk przed Bogiem, który oddala nas od Niego, jest grzesznym strachem. Lęk, który skłania nas, by skłonić się przed Nim, jest lękiem płynącym z łaski. Ich serca były w tej chwili głęboko poruszone, lecz te przeżycia szybko wygasły, jak to zwykle bywa, gdy wynikają jedynie z wrażeń zmysłowych. Dzieło wiary trwa znacznie dłużej.