Księga Kapłańska 8:31 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz zakończył swoją część obrzędu, więc teraz Aaron i jego synowie mieli wykonać swoją.

Mieli ugotować mięso ofiary pojednania i zjeść je na dziedzińcu przybytku. To, co pozostało, należało spalić (Księga Kapłańska 8:31; Księga Kapłańska 8:32). W ten sposób wyrażali wdzięczną zgodę na akt poświęcenia. Gdy Bóg powołał Ezechiela, kazał mu zjeść zwój, co oznaczało przyjęcie zawartego w nim przesłania do siebie i pełne zaakceptowanie go (Księga Ezechiela 3:1; Księga Ezechiela 3:2).

Mieli też pozostać na dziedzińcu przybytku przez siedem dni (Księga Kapłańska 8:33). Kapłaństwo jest rodzajem świętej walki, dlatego musieli nauczyć się znosić trudy i nie wikłać się w sprawy doczesnego życia (Drugi List do Tymoteusza 2:3; Drugi List do Tymoteusza 2:4). Skoro zostali wyznaczeni do tej służby, mieli oddać się jej całkowicie i wytrwale się nią zajmować.

Podobnie apostołowie Chrystusa otrzymali polecenie, by oczekiwać obietnicy Ojca (Dzieje Apostolskie 1:4). W czasie tych dni poświęcenia każdego dnia należało składać te same ofiary co pierwszego dnia (Księga Kapłańska 8:34). Pokazuje to ograniczenia ofiar składanych na mocy Prawa: trzeba je było powtarzać, ponieważ nie mogły zgładzić grzechu (List do Hebrajczyków 10:1; List do Hebrajczyków 10:2). Składano je siedmiokrotnie, a liczba siedem często wskazuje na pełnię. Ofiary te były bowiem zapowiedzią tej jednej ofiary, przez którą wszyscy uświęceni zostają na zawsze doprowadzeni do doskonałości.

Służba trwała siedem dni, ponieważ przypominała nowe stworzenie. Ten czas oddawał też cześć szabatowi, który prawdopodobnie przypadał na ostatni, siódmy dzień, poprzedzony sześcioma dniami przygotowań. Podobnie każdy dzień naszego życia powinien przygotowywać nas do pełnego poświęcenia Bogu w wiecznym szabacie. Aaron i jego synowie pozostawali tam dniem i nocą (Księga Kapłańska 8:35), a my powinniśmy równie wytrwale rozmyślać o Prawie Bożym (Księga Psalmów 1:2).

Mieli także strzec tego, co powierzył im Pan. Każdy z nas ma takie zadanie: mamy oddawać cześć wiecznemu Bogu, troszczyć się o nieśmiertelną duszę, wypełniać obowiązki i służyć kolejnemu pokoleniu. Codzienna troska o wierność temu zadaniu jest konieczna, ponieważ powierzył je nam Pan i Mistrz, który wkrótce zażąda od nas rozliczenia. Jeśli je zaniedbamy, sami doprowadzimy się do zguby.

Polecenie było jasne: strzeżcie tego, co wam powierzono, albo zginiecie. Sprzeniewierzenie się powierzonemu nam zadaniu oznacza śmierć duchową, a nawet wieczną. To ostrzeżenie powinno skłaniać nas do czujności i pokory. Czytamy następnie, że Aaron i jego synowie wykonali wszystko, co nakazał Pan (Księga Kapłańska 8:36). Ich poświęcenie zostało dopełnione, a oni dali ludowi dobry przykład starannego posłuszeństwa nowym przepisom dotyczącym ofiar. Dzięki temu mogli później nauczać lud z większym autorytetem.

W ten sposób zawarto z Aaronem i jego synami przymierze pokoju (Księga Liczb 25:12) oraz przymierze życia i pokoju (Księga Malachiasza 2:5). Jednak po tych wszystkich obrzędach potrzebny był jeszcze jeden znak, aby w pełni ukazać kapłaństwo Chrystusa. Aaron i pozostali kapłani zostali ustanowieni bez przysięgi, Chrystus zaś został ustanowiony kapłanem pod przysięgą (List do Hebrajczyków 7:21). Ma to znaczenie, ponieważ ich kapłaństwo nie mogło trwać wiecznie, natomiast kapłaństwo Chrystusa jest trwałe i niezmienne.

Sług Ewangelii porównuje się do tych, którzy służyli przy ołtarzu, ponieważ zajmują się rzeczami świętymi (Pierwszy List do Koryntian 9:13). Przemawiają do ludu w imieniu Boga, a do Boga w imieniu ludu. Są pasterzami i nauczycielami, których Chrystus ustanowił, by pozostali w Kościele aż do końca świata. Prawdopodobnie właśnie do nich odnosi się obietnica dotycząca czasów Ewangelii, że Bóg wybierze niektórych spośród nich na kapłanów i lewitów (Księga Izajasza 66:21).

Nikt nie może sam przywłaszczyć sobie tego zaszczytu. Człowiek musi najpierw zostać poddany próbie, która wykaże, że Duch Boży przyodział go i namaścił darami oraz łaskami potrzebnymi do tej służby. Musi też z szczerym sercem oddać się jej całkowicie. Następnie zostaje wyznaczony do tej funkcji przez słowo i modlitwę, dzięki którym wszystko zostaje uświęcone, oraz przez nałożenie rąk przez tych, którzy sami poświęcają się słowu i modlitwie. W ten sposób zostaje polecony Chrystusowi jako sługa, a Kościołowi jako zarządca i przewodnik.

Ci, którzy zostali uroczyście poświęceni Bogu, nie powinni porzucać Jego służby, lecz pozostać jej wierni przez całe życie. Ci, którzy trwają w niej i trudzą się głoszeniem słowa oraz nauczaniem, zasługują na podwójny szacunek, większy niż ten, którym darzono kapłanów Starego Testamentu.