Księga Kapłańska 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg już wcześniej przekazał Mojżeszowi na górze Synaj polecenia dotyczące poświęcenia Aarona i jego synów do służby kapłańskiej (Księga Wyjścia 28; Księga Wyjścia 29:1). Podał mu też szczegółowe wskazówki, jak ma przebiegać ta uroczystość. W tym rozdziale widzimy, jak polecenia te zostają wykonane.

Najpierw powtórzono te same instrukcje. Bóg ponownie nakazał to, co wcześniej polecił, ponieważ nadszedł czas, by to uczynić (Księga Kapłańska 8:2-3). Przybytek właśnie został wzniesiony, a bez kapłanów byłby jak świecznik bez światła. Dopiero co podano też prawo dotyczące ofiar, ale nie można było go przestrzegać bez kapłanów. Aaron i jego synowie zostali już wybrani do tej służby, lecz nie mogli jej rozpocząć, dopóki nie zostali poświęceni, czyli uroczyście przeznaczeni do służby Bogu. Musieli ponadto poczekać, aż miejsce służby będzie gotowe, a zasady oddawania czci zostaną ustanowione. Dzięki temu mogli od razu przystąpić do pracy po wyświęceniu i wiedzieli, że powołano ich nie tylko do zaszczytów i korzyści, lecz także do rzeczywistej służby kapłańskiej. Aaron i jego synowie byli bliskimi krewnymi Mojżesza, dlatego nie poświęciłby ich bez dalszych poleceń, aby nie wyglądało, że zbyt gorliwie zabiega o zaszczyty dla własnej rodziny.

Następnie zgromadzono lud przy wejściu, czyli na dziedzińcu przybytku, gdzie odbywało się święte zgromadzenie (Księga Kapłańska 8:4). Wezwano starszych i przywódców ludu, ponieważ na dziedzińcu nie mogliby się pomieścić wszyscy Izraelici. Uroczystość odbyła się publicznie z dwóch powodów. Było to uroczyste przymierze między Bogiem a Izraelem, dlatego słusznie było, by obie strony były obecne i uznały powołanie kapłanów przy Namiocie Spotkania. Publiczna uroczystość miała też wzbudzić w ludzie szacunek dla kapłanów i ich służby, co było ważne pośród ludu skłonnego do zazdrości i narzekania. Trudno sobie wyobrazić, by ktoś, kto widział tę ceremonię, później powiedział, jak uczynili niektórzy: „Posunęliście się za daleko, synowie Lewiego”. Gdyby jednak odbyła się potajemnie, takie zarzuty mogłyby być jeszcze poważniejsze. Dobrze i pożytecznie jest wyświęcać sługi wspólnoty publicznie, w obecności ludu, jak czyniono w pierwotnym Kościele.

Po trzecie, Mojżesz odczytał polecenie, wskazując ludowi, na jakiej podstawie działa (Księga Kapłańska 8:5). Powiedział, że właśnie tak nakazał Pan. Choć Bóg obdarzył go wielkim zaszczytem, Mojżesz nie wprowadzał do oddawania czci niczego, czego Bóg nie polecił. Przekazane przez niego kapłaństwo było tym, które otrzymał od Pana. Widać tu jasną zasadę: wszyscy, którzy służą w sprawach świętych, muszą opierać się na Bożym poleceniu i uznawać je za podstawę swojego działania. Mogą oczekiwać Bożego uznania tylko wtedy, gdy postępują zgodnie z Jego słowem. Podobnie przy każdym akcie oddawania czci powinniśmy móc powiedzieć: „Tak nakazał Pan”.

Po czwarte, ceremonię przeprowadzono dokładnie tak, jak nakazał Bóg. Aarona i jego synów obmyto wodą (Księga Kapłańska 8:6), co wskazywało, że mają oczyszczać się z grzesznych pragnień i zachowywać czystość w dalszym życiu. Chrystus obmywa własną krwią z grzechów tych, których czyni królestwem i kapłanami Boga (Apokalipsa Jana 1:5-6). Ci, którzy zbliżają się do Boga, mają być obmyci czystą wodą, to znaczy mieć czyste serce i sumienie (List do Hebrajczyków 10:22). Nawet jeśli na ich ciałach nie było widocznego brudu, musieli zostać obmyci, ponieważ ich dusze były splamione grzechem, choćby ich ciała wyglądały na czyste.

Przyodziano ich także w święte szaty: Aarona w jego własne szaty (Księga Kapłańska 8:7-9), które wskazywały na godność Chrystusa, naszego wielkiego arcykapłana, a jego synów w ich szaty (Księga Kapłańska 8:13), symbolizujące właściwe życie chrześcijan, którzy są duchowymi kapłanami. Chrystus nosi napierśnik sądu i świętą koronę, ponieważ arcykapłan Kościoła jest zarazem jego prorokiem i królem. Wszyscy wierzący są przyodziani w szatę sprawiedliwości i przepasani pasem prawdy, niezłomnego postanowienia i wiernego posłuszeństwa. Mają też nakrycie głowy, które tekst nazywa ozdobną czapką lub koroną. Wskazuje ono na piękno świętości.

Następnie namaszczono arcykapłana, a wygląda na to, że w tym samym czasie namaszczono również przedmioty święte. Niektórzy uważają, że namaszczono je wcześniej, a wspomniano o nich tutaj tylko dlatego, że Aarona namaszczono tym samym olejem. Sposób, w jaki przedstawiono przebieg wydarzeń, bardziej przemawia jednak za tym, że stało się to jednocześnie, a siedem dni poświęcenia ołtarza odpowiadało siedmiu dniom poświęcenia kapłanów. Mojżesz palcem nałożył trochę oleju namaszczenia na przybytek i wszystkie jego sprzęty (Księga Kapłańska 8:10), a następnie zrobił to samo z ołtarzem (Księga Kapłańska 8:11). Przedmioty te służyły oddzieleniu darów i związanej z nimi służby, dlatego również musiały zostać poświęcone (Ewangelia Mateusza 23:17-19). Na głowę Aarona wylał jednak znacznie więcej oleju (Księga Kapłańska 8:12), tak że spływał aż do skraju jego szat. Wskazywało to na Chrystusa, który został namaszczony Duchem bez miary. Wszyscy wierzący również otrzymali namaszczenie, które pozostawia w nich trwały ślad (1 List Jana 2:27).