Księga Kapłańska 8:14 – znaczenie i zastosowanie

Przymierze kapłaństwa musiało zostać przypieczętowane ofiarą, tak jak inne przymierza (Księga Psalmów 50:5). Podobnie Chrystus został poświęcony przez ofiarę z samego siebie, złożoną raz na zawsze. Każdy rodzaj ofiary składano także za kapłanów, aby służyli ludowi z większą łagodnością i troską. Mieli okazywać współczucie tym, którzy nie wiedzieli, co czynią, i tym, którzy zeszli z właściwej drogi, zamiast wynosić się nad ludźmi, za których składano ofiary. Powinni pamiętać, że ofiary składano również za nich, bo sami byli podatni na słabość i grzech.

Na ofiarę za grzech składano cielca, największe ze zwyczajowo składanych zwierząt ofiarnych (Księga Kapłańska 8:14). Dokonywało to przebłagania za kapłanów i nie pozwalało, by do nowej służby wnosili winę z poprzedniego życia. Kiedy Izajasz został powołany na proroka, usłyszał słowa pocieszenia: „Twoja wina została zmazana” (Księga Izajasza 6:7). Podobnie ci, którzy mówią innym o możliwości uzyskania przebaczenia grzechów, powinni najpierw upewnić się, że sami otrzymali przebaczenie. Ci, którym powierzono służbę pojednania, czyli przyprowadzania ludzi z powrotem do Boga, sami muszą najpierw pojednać się z Bogiem, aby troszczyć się o dusze innych tak jak o własne.

Następnie złożono barana na ofiarę całopalną (Księga Kapłańska 8:18–21). W ten sposób oddawali Bogu cześć za wielką godność, którą zostali obdarzeni, i dziękowali Mu za nią, tak jak Paweł dziękował Chrystusowi Jezusowi za powołanie go do służby (Pierwszy List do Tymoteusza 1:12). Pokazywali też, że oddają siebie i całą swoją służbę na chwałę Boga.

Kolejnego barana, zwanego baranem poświęcenia, składano na ofiarę pojednania (Księga Kapłańska 8:22 i następne). Częścią jego krwi namaszczano kapłanów: ich uszy, kciuki i palce u nóg, a częścią krwi skrapiano ołtarz. W ten sposób, można powiedzieć, zostali związani z ołtarzem, przy którym mieli służyć przez całe życie. Wszystkie obrzędy związane z tą ofiarą, podobnie jak wcześniejsze, odbywały się na wyraźny rozkaz Boga. Porównanie tego rozdziału z Księgą Wyjścia 29, pokazuje, że obrzęd przeprowadzono dokładnie tak, jak Bóg nakazał, bez żadnych zmian. Dlatego, podobnie jak w opisie przybytku i jego wyposażenia, raz po raz powtarza się: „Jak nakazał Mojżeszowi Pan”. Także Chrystus, poświęcając samego siebie przez własną krew, kierował się wolą Ojca: „Postępuję tak, jak Ojciec Mi nakazał” (Ewangelia Jana 14:31; Ewangelia Jana 10:18; Ewangelia Jana 6:38).