Księga Kapłańska 7:35 – znaczenie i zastosowanie

W tym miejscu kończą się przepisy dotyczące ofiar, choć niektóre z nich są później powtarzane i objaśniane. Można je rozumieć na dwa sposoby. Po pierwsze, stanowiły zabezpieczenie utrzymania kapłanów (w Księdze Kapłańskiej 7:35–36). Gdy zostali wyznaczeni do tej służby i urzędu, Bóg zadbał o to, by mieli zapewnione stałe i godziwe utrzymanie. Bóg troszczy się o tych, którzy Mu służą, tak aby otrzymywali godziwe wynagrodzenie i mieli wszystko, czego potrzebują. Ci, którzy otrzymują namaszczenie Ducha, by służyć Panu, mają udział w ofiarach składanych Panu, i jest to udział obfity. Dzieło Boże samo w sobie jest nagrodą, a posłuszeństwo przynosi błogosławieństwo już teraz.

Po drugie, przepisy te stanowiły trwałą zasadę dla ludu: mieli składać te ofiary zgodnie z otrzymanym nakazem i dobrowolnie oddawać kapłanom należną im część. Bóg nakazał Izraelitom przynosić ofiary (Księga Kapłańska 7:38). Pokazuje to, że akty oddawania czci Bogu są przez Niego nakazane. Nie pozostawia się ich naszemu wyborowi, jak gdybyśmy mogli je podejmować lub pomijać, kiedy zechcemy. Jesteśmy zobowiązani wykonywać je we właściwym czasie, a zaniedbując je, narażamy samych siebie. Przestrzeganie przykazań Chrystusa nie może być mniej konieczne niż przestrzeganie praw Mojżesza.