Księga Kapłańska 6:7 – znaczenie i zastosowanie

Ofiara z pokarmów mogła być przyniesiona przez lud albo złożona przez kapłana podczas ustanowienia go w służbie. W przypadku zwykłej ofiary z pokarmów na ołtarzu spalano tylko garść, a resztę przeznaczano na pożywienie dla kapłanów. Prawo dotyczące ofiar całopalnych wymagało od kapłanów wiele pracy i nakładało na nich duży ciężar, a niewiele im przynosiło, ponieważ całe zwierzę spalano, a oni otrzymywali tylko skórę. W tym przypadku Bóg pozwolił im zatrzymać większą część ofiary z pokarmów.

Nakaz spalenia garści na ołtarzu został już wcześniej podany (Księga Kapłańska 6:15; Księga Kapłańska 2:2; Księga Kapłańska 2:9). Tutaj resztę przeznacza się dla kapłanów, sług domu Bożego: „Dałem im ją jako ich część z moich ofiar” (Księga Kapłańska 6:17). Bóg chce, by ci, którzy Mu służą, mieli dość pożywienia i utrzymania. Jeśli dary dla nich pochodzą ze szczerego serca, Bóg przyjmuje je tak, jakby były ofiarowane Jemu. Wszyscy chrześcijanie, jako kapłani w sensie duchowym, mają też udział w duchowych ofiarach, które składają. Bóg nic na nich nie zyskuje. Garść spalana na ołtarzu była niewielka w porównaniu z częścią przypadającą kapłanom. To my odnosimy korzyść z oddawania czci Bogu. Niech całe kadzidło należy do Boga, a mąka i oliwa do kapłanów. To, co dajemy Bogu w uwielbieniu i chwale, wraca do nas jako pociecha i dobro.

Obowiązywały też zasady dotyczące spożywania ofiary z pokarmów. Po pierwsze, należało ją jeść bez zakwasu, czyli drożdży, ponieważ to, co składano Bogu, miało być bez zakwasu, a kapłani mieli spożywać ją w takiej postaci, w jakiej trafiała na ołtarz, i nie inaczej. Podobnie mamy obchodzić święta Pana z przaśnym chlebem szczerości i prawdy. Po drugie, ofiarę należało spożywać na dziedzińcu przybytku, nazwanym tutaj miejscem świętym, w pomieszczeniu przeznaczonym do tego celu i położonym przy dziedzińcu. Wyniesienie jej poza dziedziniec było poważnym wykroczeniem. Nawet jej spożywanie było świętą czynnością, mającą oddawać cześć Bogu, dlatego należało robić to z czcią, w świętym miejscu.

Po trzecie, mogli ją spożywać tylko mężczyźni (Księga Kapłańska 6:18). Mniej święte ofiary, takie jak pierwociny, dziesięciny oraz łopatka i pierś z ofiar wspólnotowych, mogły spożywać także córki kapłanów, ponieważ te dary wolno było wynosić poza dziedziniec. Ta ofiara należała jednak do najświętszych, a skoro można ją było spożywać wyłącznie w przybytku, mogli ją jeść tylko synowie Aarona, czyli kapłani. Po czwarte, mogli ją spożywać jedynie kapłani rytualnie czyści: „Każdy, kto ich dotknie, będzie święty” (Księga Kapłańska 6:18). Święte rzeczy były przeznaczone dla świętych osób. Niektórzy rozumieją te słowa tak, że wszystko, co dotknęło ofiary, stawało się święte. Jeśli tak, również naczynia używane podczas tego świętego posiłku miały być przeznaczone wyłącznie do tego celu i nigdy nieużywane do zwykłych czynności.

Inaczej wyglądała ofiara z pokarmów składana przez samego kapłana podczas jego ustanowienia w służbie: należało ją spalić w całości i niczego z niej nie wolno było spożywać (Księga Kapłańska 6:23). Ten przepis stanowi wyjątek od zasady podanej wcześniej. Wydaje się, że prawo dotyczące ofiary z pokarmów składanej przy ustanowieniu w służbie nie odnosiło się wyłącznie do arcykapłana w dniu jego namaszczenia i do każdego kolejnego arcykapłana w dniu jego namaszczenia, lecz — jak podają żydowscy pisarze — do każdego kapłana w dniu rozpoczęcia przez niego służby. Twierdzą oni także, że arcykapłan miał składać tę ofiarę codziennie przez całe życie, począwszy od dnia namaszczenia, i że miała ona być dodatkiem do ofiary z pokarmów towarzyszącej porannej i wieczornej ofierze, ponieważ tutaj nazwano ją ofiarą z pokarmów składaną regularnie (Księga Kapłańska 6:20). Józef Flawiusz pisze, że arcykapłan składał ofiarę dwa razy dziennie na własny koszt i że była to właśnie ta ofiara.

Ci, którym Bóg powierza większą godność i władzę, powinni pamiętać, że oczekuje od nich więcej niż od innych. Powinni uważnie zwracać uwagę na każdą wskazówkę dotyczącą służby, którą mają Mu pełnić. Ofiarę z pokarmów kapłana przygotowywano tak, jakby miała zostać spożyta, a jednak należało spalić ją w całości. Kapłanowi służącemu ludowi należała się zapłata za tę pracę. Nie było jednak powodu, by otrzymywał zapłatę za służbę arcykapłanowi, ojcu rodu kapłańskiego, któremu każdy kapłan powinien chętnie służyć bez wynagrodzenia. Nie wypadało też, by kapłani spożywali ofiary złożone przez kapłana. W znaczeniu symbolicznym grzechy ludu przechodziły na kapłanów, co ukazywało spożywanie przez nich ofiar ludu (Księga Ozeasza 4:8). Podobnie grzechy kapłanów musiały zostać przeniesione na ołtarz, dlatego ołtarz miał strawić wszystkie ich ofiary.

Zarówno słudzy, jak i lud jesteśmy zgubieni, jeśli musimy dźwigać własną winę. Nie mielibyśmy pociechy ani nadziei, gdyby Bóg nie złożył winy nas wszystkich na swojego umiłowanego Syna. On jest zarówno kapłanem, jak i ołtarzem.