Księga Kapłańska 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd Mojżesz przekazywał ludowi przepisy dotyczące ofiar. Teraz zaczyna pouczać kapłanów i ma wydać polecenia Aaronowi i jego synom, kapłanom służącym przy ołtarzu (Księga Kapłańska 6:9). Kapłani sprawowali władzę w domu Boga, ale sami również musieli wykonywać polecenia. Ci, którym powierzono władzę nad innymi, także podlegali Bożym nakazom. Osoby pełniące służbę powinny pamiętać, że Aaron i jego synowie otrzymali nie tylko powołanie, lecz także konkretne polecenia, którym musieli się podporządkować.

Te wersety opisują ofiarę całopalną, a zwłaszcza obowiązki kapłanów związane z jej obsługą. Główną ofiarą, o której tu mowa, jest codzienny baranek składany rano i wieczorem w imieniu całego narodu. Bóg podał szczegółowe wskazówki dotyczące tej ofiary, ponieważ była ona regularnym znakiem oddawania Mu czci i wyrażania oddania przez Izrael.

Kapłan miał zająć się popiołem z ofiary całopalnej i właściwie go usunąć (Księga Kapłańska 6:10, Księga Kapłańska 6:11). Każdego ranka miał zebrać popiół z ołtarza i złożyć go po jego wschodniej stronie, najdalej od świątyni. Miał to robić w lnianym ubraniu, czyli w specjalnych szatach, które nosił podczas służby przy ołtarzu. Następnie miał zmienić ubranie i wynieść popiół poza obóz, na czyste miejsce.

Bóg wymagał tego ze względu na cześć należną Jego ołtarzowi i składanym na nim ofiarom. Nawet popiołem należało obchodzić się starannie, okazując w ten sposób szacunek temu, co zostało ofiarowane Bogu. Ofiara całopalna oddawała Mu cześć, dlatego należało z szacunkiem potraktować również jej pozostałości. Niektórzy sądzą, że troskliwe obchodzenie się z popiołem zapowiadało pogrzeb Jezusa: Jego ciało, pozostałość po ofierze, zostało starannie złożone w nowym grobie, w czystym ogrodzie.

Dzięki temu ołtarz pozostawał czysty. Czysty ołtarz sprzyjał lepszemu paleniu się ognia, a czyste palenisko jest czymś właściwym w każdym domu. Bóg chciał, by kapłani sami wykonywali tę pracę, ucząc ich, a przez to także nas, pokornej służby na Jego chwałę, nawet w najskromniejszych zadaniach. Kapłan miał nie tylko rozpalać ogień, lecz także usuwać popiół i wynosić go poza obóz. Słudzy Boga nie powinni uważać żadnej pracy za zbyt niską dla siebie, z wyjątkiem grzechu.

Kapłan miał również dbać o to, by ogień na ołtarzu płonął nieustannie (Księga Kapłańska 6:9, Księga Kapłańska 6:12). Bóg wydał to polecenie bardzo jasno: ogień miał płonąć na ołtarzu i nigdy nie gasnąć (Księga Kapłańska 6:13). Można przypuszczać, że między poranną a wieczorną ofiarą z baranka składano codziennie także inne ofiary, więc ogień płonął w ciągu dnia. Trzeba było jednak troszczyć się o to, by nie zgasł również przez noc, aż do rana (Księga Kapłańska 6:9).

W dobrze prowadzonym domu nie pozwala się, by ogień w kuchni wygasł. Bóg pokazuje tu, że troszczy się o porządek w swoim domu. Pierwszy ogień na ołtarzu pochodził z nieba (Księga Kapłańska 9:24). Podtrzymując go przez regularne dokładanie opału, Izrael pokazywał, że ofiary składane przez kolejne pokolenia były spalane ogniem pochodzącym z nieba, co świadczyło o Bożym przyjęciu tych ofiar. Gdyby ogień zgasł wskutek zaniedbania, nie można by oczekiwać, że zostanie ponownie rozpalony w taki sam sposób. Według żydowskiej tradycji ogień na ołtarzu nie wygasł aż do niewoli babilońskiej. Podobna myśl pojawia się w Księdze Izajasza 31:9, gdzie jest mowa o Bożym ogniu na Syjonie i Jego piecu w Jerozolimie.

To prawo uczy nas, byśmy stale zachowywali w sercach gotowość do oddawania czci Bogu i okazywania Mu oddania. Powinniśmy trwale miłować to, co święte, i być zawsze gotowi do każdego dobrego słowa i czynu. Mamy nie tylko nie gasić działania Ducha, lecz także rozniecać dar, który dał nam Bóg. Nawet jeśli nie składamy nieustannie ofiar, powinniśmy podtrzymywać ogień świętej miłości i zawsze się modlić.