Księga Kapłańska 6:17 – znaczenie i zastosowanie

Znajdujemy tu część prawa dotyczącego ofiary za grzech, odnoszącą się szczególnie do kapłanów, którzy ją składali. Po pierwsze, należało ją zabić w tym samym miejscu co ofiarę całopalną, czyli po północnej stronie ołtarza (Księga Kapłańska 6:25; Księga Kapłańska 1:11). Niektórzy sądzą, że wskazywało to na przyszłe ukrzyżowanie Chrystusa na górze Kalwarii, położonej na północ od Jerozolimy.

Po drugie, kapłan, który składał ofiarę za grzesznika, miał spożyć jej mięso razem ze swoimi synami lub innymi kapłanami (Księga Kapłańska 6:29), po tym, jak krew i tłuszcz zostały ofiarowane Bogu. Miało się to odbywać na dziedzińcu przybytku (Księga Kapłańska 6:26). Mówiono, że w ten sposób ponosili winę społeczności, jak wyjaśnia Księga Kapłańska 10:17. Innymi słowy, jako kapłani mieli swój udział w dźwiganiu ciężaru grzechu ludu.

Po trzecie, jeśli krew ofiary za grzech zachlapała ubranie, należało je bardzo starannie wyprać (Księga Kapłańska 6:27). Pokazywało to, z jaką powagą powinniśmy odnosić się do krwi Chrystusa. Nie wolno traktować jej jak czegoś zwyczajnego. Krew ta ma być przyjęta przez sumienie, a nie jedynie zetknąć się z zewnętrzną szatą.

Po czwarte, gliniane naczynie, w którym gotowano mięso ofiary za grzech, należało rozbić, a naczynie z brązu dokładnie umyć (Księga Kapłańska 6:28). Pokazywało to, że ofiara nie usuwała całkowicie nieczystości, lecz jakby ją ze sobą przenosiła. Taka była słabość i ograniczoność tych ofiar. Krew Chrystusa oczyszcza jednak w pełni z wszelkiego grzechu, a po tym oczyszczeniu nie potrzeba już żadnego innego.

Po piąte, wszystkie te przepisy dotyczyły zwykłych ofiar za grzech, a nie ofiar składanych za kapłana lub za całą społeczność, zarówno tych składanych przy szczególnych okazjach, jak i regularnych ofiar w Dniu Pojednania. W tych szczególnych przypadkach wcześniej nakazano, a tutaj ponownie potwierdzono, że jeśli krew ofiary wnoszono do świętego miejsca, mięsa nie wolno było spożywać, lecz należało je spalić poza obozem (Księga Kapłańska 6:30). Na tej podstawie apostoł wykazuje, jak wielki przywilej mamy pod Ewangelią w porównaniu z tym, co mieli pod Prawem. Chociaż krew Chrystusa została wniesiona do świętego miejsca, by dokonać tam pojednania, dzięki wierze mamy prawo spożywać z ołtarza (List do Hebrajczyków 13:10–12) i czerpać pociechę z wielkiej ofiary przebłagalnej, która odwraca gniew Boga.