Księga Kapłańska 5:14 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd w tym rozdziale mowa była o ofiarach, które były zarazem ofiarami za grzech i ofiarami za przewinienie, ponieważ określano je obiema nazwami (Księga Kapłańska 5:6). Teraz prawo przechodzi do ofiar składanych za przewinienia wobec bliźniego — za to, co zwykle nazywamy krzywdą lub naruszeniem czyichś praw. Krzywda mogła dotyczyć rzeczy świętych albo zwykłych. Te wersety mówią o przewinieniach dotyczących rzeczy świętych, a następny rozdział rozpoczyna przepisy o przewinieniach w sprawach codziennych.

Jeśli ktoś dopuścił się szkody dotyczącej świętych rzeczy należących do Pana, jak wyjaśnia werset 16, w istocie zawinił wobec kapłanów, sług Pana, którym powierzono te rzeczy i którzy z nich korzystali. Ktoś, nawet przez pomyłkę, mógł wziąć dla siebie coś, co zostało poświęcone Bogu. W takim przypadku musiał złożyć tę ofiarę. Mógł na przykład wykorzystać dziesięcinę, pierwociny albo pierworodne zwierzęta. Mógł też — jak zdaje się wynikać z Księgi Kapłańskiej 22:14–16 — zjeść część ofiary należącą do kapłanów. To również było przewinieniem.

Zakładano, że stało się to przez pomyłkę lub zapomnienie, z braku staranności czy gorliwości. Jeśli ktoś postąpił tak rozmyślnie, jawnie lekceważąc prawo, umierał bez litości (List do Hebrajczyków 10:28). Na wypadek winy wynikającej z niedbalstwa lub niewiedzy przewidziano jednak tę ofiarę. Mojżesz otrzymuje następnie wskazówki, co robić, gdy przewinienie jest pewne.

W takim przypadku winowajca miał złożyć ofiarę Panu. Ponieważ były to właściwe ofiary za przewinienie, należało przynieść barana bez skazy, a według żydowskich nauczycieli — barana w drugim roku życia. Trzeba było również zwrócić kapłanowi równowartość tego, co zostało bezprawnie wykorzystane, i dodać jeszcze jedną piątą tej wartości. Miało to nauczyć winowajcę większej ostrożności na przyszłość i pokazać mu, że przywłaszczanie sobie tego, co należy do Boga, niczego nie daje, a sporo kosztuje. Takie przeoczenia są kosztowne.

Mojżesz otrzymuje też wskazówki na wypadek, gdy nie wiadomo na pewno, czy doszło do przewinienia. Ktoś miał powód, by je podejrzewać, ale nie miał pewności, jak mówi werset 17. W takiej niejasnej sytuacji, dla bezpieczeństwa, nadal musiał złożyć ofiarę za przewinienie i zwrócić wartość tego, co mógł niewłaściwie wykorzystać, ale nie dodawał już jednej piątej. Pokazywało to, jak poważną sprawą jest świętokradztwo, czyli niewłaściwe użycie tego, co święte. Akan, który zrobił to świadomie, poniósł śmierć. Podobny los spotkał Ananiasza i Safirę.

Prawo sięga jeszcze dalej. Pokazuje, że nawet jeśli ktoś nieświadomie zabrał święte rzeczy albo tylko podejrzewał, że mógł to zrobić, musiał ponieść koszt ofiary i zadośćuczynienia, a także wstyd związany z wyznaniem winy. Tak wielkim złem jest naruszanie tego, co należy do Boga. Powinniśmy więc uważać, by nie dopuścić się nawet pozorów takiego grzechu. Uczymy się też zachowywać świętą czujność, prosić o przebaczenie za grzechy, co do których nie mamy pewności, oraz naprawiać krzywdę, którą obawiamy się, że mogliśmy wyrządzić. W niepewnych sprawach zawsze należy wybierać bezpieczniejszą drogę.