Księga Kapłańska 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Opisane tu grzechy obejmują trzy rodzaje przewinień. Pierwszym jest zatajenie prawdy po wezwaniu do złożenia pełnego i szczerego zeznania pod przysięgą. Wśród Żydów sędziowie mogli żądać odpowiedzi nie tylko od świadków, lecz także od osoby podejrzanej. Było to inne rozwiązanie niż w naszym prawie, które nie zmusza człowieka do oskarżania samego siebie. Widzimy to wtedy, gdy arcykapłan zobowiązał Jezusa przysięgą do odpowiedzi, a Jezus przemówił po tym, jak wcześniej milczał (Ewangelia Mateusza 26:63-64).

Jeśli ktoś słyszy wezwanie pod przysięgą, czyli zostaje powołany do złożenia zeznania pod uroczystą przysięgą na imię Pana, ale ze strachu przed urażeniem przyjaciela lub wroga nie mówi tego, co wie, musi ponieść winę (Księga Kapłańska 5:1). To ciężkie brzemię. Jeśli nie zostanie zdjęte, pociągnie człowieka ku największej zgubie. Kto słyszy oskarżenie i milczy, ma udział w winie grzesznika i szkodzi własnej duszy (Księga Przysłów 29:24). Każdy, kto zostanie wezwany do złożenia zeznań, powinien pamiętać o tym prawie, mówić jasno i nie naginać prawdy. Przysięga na imię Pana jest święta i nie wolno traktować jej lekko.

Drugim przewinieniem jest dotknięcie czegoś nieczystego w sensie rytualnym, a następnie beztroskie wejście do świątyni lub zaniedbanie obmycia wymaganego przez Prawo (Księga Kapłańska 5:2-3). Samo dotknięcie czyniło człowieka nieczystym jedynie w sensie rytualnym, ale zlekceważenie wymaganego obmycia świadczyło o niedbalstwie, a nawet pogardzie, i pociągało za sobą winę moralną. Nawet jeśli początkowo nie wiedział o tym, co się stało, po uzyskaniu tej wiedzy nadal ponosił winę. Kiedy Bóg przez swojego Ducha pokazuje nam grzech lub obowiązek, powinniśmy od razu odpowiedzieć na to przekonanie i nie udawać, że niczego nie dostrzegliśmy.

Trzecim przewinieniem jest pochopne złożenie przysięgi. Jeśli ktoś zobowiąże się przysięgą coś zrobić lub czegoś nie robić, a później okaże się, że obietnica jest bezprawna albo niemożliwa do spełnienia, więc nie musi już jej wypełniać, i tak powinien przynieść ofiarę za to, że przysiągł pochopnie i bez zastanowienia. Dawid postąpił tak, gdy lekkomyślnie przysiągł, że zabije Nabala. Potem musiał przyznać przed aniołem, że popełnił błąd (Księga Koheleta 5:6). Tak czy inaczej, jest winny: jeśli dotrzyma przysięgi, może dopuścić się zła, a jeśli jej nie dotrzyma, złamie dane słowo. Niektórzy przez własną pochopność wpędzają się w bolesne pułapki. Cokolwiek zrobią, dręczy ich sumienie, a grzech wciąż staje im przed oczami. Troska i czujność zawczasu uchroniłyby ich przed takim kłopotem.

W takich przypadkach winny powinien wyznać grzech i przynieść ofiarę (Księga Kapłańska 5:5-6). Ofiara nie była przyjmowana bez skruszonego wyznania i pokornej prośby o przebaczenie. Wyznanie musiało być konkretne: należało powiedzieć, że popełniło się grzech właśnie w tej sprawie. Tak postąpił Dawid, mówiąc: „Zrobiłem to, co złe” (Księga Psalmów 51:4). Podobnie Achan powiedział: „Tak właśnie postąpiłem” (Księga Jozuego 7:20). Ludzie często zasłaniają się ogólnikami. Wielu przyznaje ogólnie, że zgrzeszyło, bo przecież każdy musi to powiedzieć, ale nie chce wyznać konkretnego grzechu. Jeśli jednak chcemy mieć pewność przebaczenia i lepiej chronić się przed przyszłym grzechem, musimy wyznawać go szczerze i konkretnie.

Kapłan miał następnie dokonać za winnego przebłagania. Przebłaganie, czyli zakrycie i usunięcie winy przed Bogiem, nie było przyjmowane bez skruchy, a sama skrucha nie przywracała człowiekowi właściwej relacji z Bogiem bez przebłagania. W pojednaniu z Bogiem potrzebne są zarówno nasz udział, jak i udział Chrystusa.